5. Η σκανδαλώδης δικαιοσύνη του Θεού
FreeChristians

Η διαστρέβλωση των εννοιών θα πρέπει κάποτε να πάψει στο χώρο της θεολογίας.  Όπως γράφει και ο αμερόληπτος Walker «τα επίθετα αγαθός, δίκαιος, άγιος κλπ, όταν χρησιμοποιούνται με τέτοιο αυθαίρετο τρόπο από τους θεολόγους χάνουν την κάθε εννοιά τους και απλά μετατρέπονται σε τεχνάσματα για για να αποφευχθεί η φανερή βλασφήμεια των θεολογικών συστημάτων τους...Ο μόνος πιθανός τρόπος που η αγαθοσύνη και η δικαιοσύνη του Θεού μπορεί να είναι διαφορετική από την αγαθοσύνη και δικαιοσύνη των ανθρώπων είναι όταν μετατραπεί σε αυτό που εμείς οι άνθρωποι ονομάζουμε βαναυσότητα και αδικία... Αυτή η σύγχιση των εννοιών μας οδηγεί σε κάτι χειρότερο από τον αθεϊσμό, μας οδηγεί στη Σατανολατρεία. Ο μόνος τρόπος για να αποφύγουμε το τραγικό αυτό αποτέλεσμα είναι με το να θέσουμε τις ιδέες αυτές περί καλοσύνης, δικαιοσύνης, κλπ., ως ανεξάρτητες από τις ενέργειες του Θεού, με άλλα λόγια να θεωρούμε ως σωστή την αντίληψη ότι ο Θεός θέλει αυτό που είναι δίκαιο επειδή είναι δίκαιο ενώ θα πρέπει να απορρίπτουμε ως λανθασμένη την αντίληψη ότι οτιδήποτε θελήσει ο Θεός είναι δίκαιο απλά και μόνο επειδή το θέλησε ο Θεός». (17)

Η δικαιοσύνη του Θεού εναρμονίζεται τέλεια με το έλεος και τη Χάρη του Θεού. Η λεγόμενη ένταση μεταξύ δικαιοσύνης και ελέους υπάρχει μονάχα στις μυαλοθήκες των θεολόγων και σίγουρα όχι μέσα στην καρδιά του Θεού. Η καταστροφική αυτή παρερμηνεία είχε φαίνεται αρχίσει να επικρατεί, ιδιαίτερα στις Λατινόφωνες εκκλησίες, από τον 2^ο αιώνα και μετά. Ο μεγάλος Αλεξανδρινός πατέρας Ωριγένης ( 185-254 μ.Χ ), έγραψε ότι «ορισμένοι» Χριστιανοί της εποχής του έκαναν το λάθος να θεωρούν ότι η δικαιοσύνη του Θεού ήταν αντίθετη ( και εχθρική ) με την καλοσύνη του Θεού. Ο Ωριγένης εξήγησε εύστοχα γιατί αυτή η αντίληψη ήταν εντελώς λανθασμένη ( βλέπε Περι Αρχών 2, 1-4 ), δείχνοντας ότι η δικαιοσύνη και η καλοσύνη του Θεού είναι ταυτόσημες έννοιες: «η δικαιοσύνη είναι καλοσύνη». Τα λόγια του Ωριγένη αποτελούν την καλύτερη απάντηση στην Δυτική θελογία: «Ο Θεός ανταμείβει δίκαια και τιμωρεί με καλοσύνη, καθώς ούτε η καλοσύνη χωρίς δικαιοσύνη ούτε η δικαιοσύνη χωρίς καλοσύνη τιμούν την θεϊκή φύση»

Τα γράφω όλα αυτά επειδή και εμείς οι λεγόμενοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, έχουμε γαλουχηθεί με την ιδέα της ανταποδοτικής δικαιοσύνης. Γιαυτό καταριόμαστε τους συνανθρώπους μας, και γιαυτό λέμε «εάν υπάρχει Θεός θα πρέπει να τιμωρήσει τον τάδε ή την τάδε», «καλά να πάθει!», «όλα εδώ πληρώνονται», «πρέπει να πληρώσει για τα εγκληματά του», κλπ. Αυτή η νοοτροπία αντανακλά την ανθρώπινη ανταποδοτική δικαιοσύνη, την οποία υιοθέτησε και η θεολογία της Δύσης για να ερμηνεύσει τον τραγικό θάνατο του Χριστού επάνω στον σταυρό. Πολλές φορές ακούμε τους παπάδες να προειδοποιούν τους πιστούς για την ημέρα της Κρίσεως, όταν ο Χριστός, ως Κριτής ζωντανών και νεκρών  θα στείλει στην αιώνια κόλαση όσους απέτυχαν να ζήσουν ως «καλοί Χριστιανοί». Εάν αυτό δεν είναι ανταποδοτική δικαιοσύνη τί είναι;

Ο Hiroshi Obayashi, περιγράφει το παραδοσιακό δόγμα της κόλασης ως «πρόβλημα» για τον Χριστιανισμό επειδή «οι Χριστιανοί πάντα είχαν υπ όψιν τους τις παραλογίες και τις λογικές ανακολουθίες μεταξύ της ιδέας ενός Θεού αγάπης που πάντα συγχωρεί τα πλασματά Του και της βάναυσης ιδέας ότι οι τιμωρίες της άλλης ζωής δεν θα έχουν τέλος. Το κεντρικό σημείο του ευαγγελίου του Ιησού ήταν η αγάπη και η συγχώρηση του Θεού. Το να επιβληθεί η ατέλειωτη αγωνία της κόλασης ως τιμωρία για τις προσωρινές αμαρτωλές πράξεις των ανθρώπων είναι μία φανερά σαδιστική ιδέα αντάξια του Θεού, ο οποίος εκπληρώνει την δικαιοσύνη μέσω της αγάπης, μίας αγάπης που εκφράζεαται μέσω της αυτο-θυσίας» (18)

Στα Εβραϊκά η λέξη «δικαιοσύνη» είναι sadaq. Η λέξη αυτή δεν έχει καμμία σχέση με τη νομική ιδέα του λεγόμενου Ρωμαϊκού δικαίου “justitia distributive” πάνω στο οποίο στηρίζεται κυρίως η Δυτική θεολογία. Ο Achtemeier τονίζει ότι η Βιβλική έννοια της δικαιοσύνης «είναι εντελώς ξένη στην σκέψη των Δυτικών θεολόγων και σε πλήρη αντίθεση με την διαδεδομένη χρήση του όρου αυτού» (19)

 Όταν οι Εβραίοι προφήτες μιλούσαν για δικαιοσύνη, συνήθως εννοούσαν «αποκατάσταση της αρμονίας» ανάμεσα στις σχέσεις ανθρρώπων μεταξύ τους ή με τον Θεό. Η τήρηση των υποσχέσεων του Θεού ήταν ένδειξη της δικαιοσύνης Του. Η λέξη δικαιοσύνη ήταν επίσης ταυτόσημη με τη λέξη έλεος. Για παράδειγμα ο Ψαλμωδός ζητάει από το Θεό να συγχωρέσει ως ένδειξη της δικαιοσύνης του ( ΨΑΛΜ  51:14 ). Ένας άλλος ιστορικός, ο σκωτσέζος A.E. McGrath (20), υπογραμμίζει ότι οι θρυλικοί «εβδομήκοντα» μεταφραστές της Παλαιάς Διαθήκης συνέχεια υποχρεώνονταν να χρησιμοποιήσουν τη λέξη «έλεος/ελεημοσύνη» για να μεταφράσουν την Εβραϊκή λέξη sadaq και δίνει ως παραδείγματα εδάφια όπως  ΨΑΛΜ 24:5, 33:5, 35:24, 103:6, ΗΣΑ 56:1, ΔΑΝ 9:24, κλπ.

Γράφει ο Robert D. Brinsmead: «Η μητέρα μιας μεγάλης οικογένειας ρωτήθηκε κάποτε ποιό απο τα παιδιά της αγαπούσε περισσότερο. Απάντησε ‘Αυτό που είναι άρρωστο μέχρι να γίνει καλά, αυτό που λείπει μέχρι να επιστρέψει, αυτό που είναι τσακωμένο μέχρι να συμφιλιωθεί’. Έτσι ακριβώς είναι και η δικαιοσύνη του Θεού. Ένας άλλος τρόπος για να δείξουμε ότι η δικαιοσύνη του Θεού ισοδυναμεί με το σωτήριο έλεος του Θεού είναι με το να δείξουμε ότι η  δικαιοσύνη ισοδυναμεί με το Θεό να παραμένει αληθινός ως προς τον ευατόν Του. Απο την αρχή ο Θεός υποσχέθηκε ότι θα είναι υπερβολικά ελεήμονας ως προς τους “ανάξιους” ανθρώπους, κι αυτό επειδή είναι γεμάτος από αγάπη. Οπουδήποτε και να εμφανισθεί η ανθρώπινη εξαθλίωση, ακόμα και όταν ευθύνονται οι ίδιοι οι άνθρωποι, ο Θεός θα είναι πάντα δεσμευμένος να είναι κοντά ακόμα και στους πιό εξαθλιωμένους. Όπως έγραψε και ο Απ. Παύλος ‘θα παραμείνει πιστός επειδή δεν μπορεί να αρνηθεί τον ευατόν του’  ( Β ΤΙΜΟΘ 2: 13 ). Θεία Δικαιοσύνη λοιπόν σημαίνει ο Θεός να ενεργεί πραγματικά ως Θεός... Για να είναι δίκαιος, ο Θεός θα πρέπει να φανεί αληθινός στην υποχρεωσή Του να σώσει τους εξαθλιωμένους και ανάξιους ανθρώπους. Αυτή η Βιβλική ιδέα της δικαιοσύνης, όπως πρωτοπαρουσιάζεται στην Παλαιά Διαθήκη, είναι όμορφη και ισχυρή στην απλοτητά της» (21).

Ο δίκαιος Θεός είναι σπλαχνικός προς τους εχθρούς Του

«Και αν αγαπάτε εκείνους που σας αγαπούν, ποια χάρη οφείλεται σε σας; Επειδή, και οι αμαρτωλοί αγαπούν εκείνους που τους αγαπούν. Και αν αγαθοποιείτε εκείνους που σας αγαθοποιούν, ποια χάρη οφείλεται σε σας; Επειδή, και οι αμαρτωλοί κάνουν το ίδιο. Και αν δανείζετε σ' εκείνους, από τους οποίους ελπίζετε να πάρετε ξανά, ποια χάρη οφείλεται σε σας; Επειδή, και οι αμαρτωλοί δανείζουν σε αμαρτωλούς, για να πάρουν πάλι τα ίσα. Περισσότερο ακόμα: Να αγαπάτε τους εχθρούς σας, και να αγαθοποιείτε, και να δανείζετε, χωρίς να ελπίζετε σε καμιά απολαβή και ο μισθός σας θα είναι μεγάλος, και θα είστε γιοι τού Υψίστου επειδή, αυτός είναι αγαθός προς τους αχάριστους και πονηρούς. Να γίνεστε, λοιπόν, σπλαχνικοί, όπως και ο Πατέρας σας είναι σπλαχνικός» ( ΛΟΥΚ 6: 32-36 )

Tα λόγια αυτά του Χριστού είναι αδύνατο να εναρμονισθούν με την σκοτεινή πλευρά της Βίβλου. Ούτε επιτρέπει την ύπαρξη κάποιας κόλασης. Επίσης καταργούν την ιδέα της ανταποδοτικής δικαιοσύνης, αντικαθιστώντας την με την σκανδαλώδη δικαιοσύνη του Θεού. Ο Χριστός μίλησε ξεκάθαρα: (α) ο Θεός αγαπάει ακόμα και τους εχθρούς Του και όχι μόνο αυτούς που τον αγαπούν, (β) ο Θεός είναι αγαθός προς τους αχάριστους και πονηρούς και τους αγαθοποιεί, και (γ) ο Θεός είναι σπλαχνικός προς όλους.

Τα χρυσά αυτά λόγια ( ΛΟΥΚ 6: 32-36 ) φανερώνουν την πραγματική διάσταση στις σχέσεις μεταξύ Θεού και ανθρώπων. Αξίζει να σημειωθεί ότι τα λόγια αυτά θεωρούνται ως αυθεντικά λόγια του Ιησού. Ουσιαστικά καταργούν την Φαρισσαϊκή/Λατινική ιδέα της ανταποδοτικής δικαιοσύνης ( επάνω στην οποία στηρίζεται το δόγμα της κόλασης ) και αποδεικνύουν την ιδέα της διακαιοσύνης που βασίζεται επάνω στο έλεος και στην χάρη όπως διδάσκεται απο την ανώτερη Βιβλική παράδοση. Ο Θεός δεν μισεί όσους Τον μισούν. Τους αγαπά. Δεν καταριέται όσους Τον καταριούνται. Τους ευλογεί. 

UPOSHMEIWSEIS