3. Η ανάσταση και οι μύθοι των τεσσάρων ευαγγελίων
(Γιατί ένας μη-Χριστιανός Εβραίος ακαδημαϊκός πιστεύει ότι αναστήθηκε ο Ιησούς)
FreeChristians

Όσον αφορά την πραγματικότητα της ανάστασης του Ιησού, ο Brinsmead επικαλείται και την μαρτυρία ενός μη-Χριστιανού Εβραίου ακαδημαϊκού, του Ορθόδοξου Ραββίνου Pinchas Lapide ο οποίος δημοσίευσε βιβλίο με θέμα την αλήθεια της ανάστασης του Ιησού!  Όπως γράφει χαρακτηριστικά ο Brinsmead, το βιβλίο που δημοσίευσε ο Lapide, κάνει την ανάσταση του Ιησού να ακούγεται άπειρα πειστικότερη απο τις ανειλικρηνείς προσπάθειες όλων αυτών των Χριστιανών απολογητών που κόμπτονται για το αλάθητο της Βίβλου και την κατα γράμμα αλήθεια των περιγραφών της ανάστασης απο τους 4 ευαγγελιστές: «Ο λόγος που πολλοί «εθνικοί» Χριστιανοί σκανδαλίζονται με την ιδέα ότι οι ευαγγελιστές χρησιμοποίησαν μύθους για να περιγράψουν την αλήθεια της ανάστασης είναι επειδή δεν κατανοούν την φύση του Εβραϊκού midrash. Ο Ιησούς και οι πρώτοι οπαδοί του ήταν Ιουδαίοι, στην πραγματικότητα ο Ιησούς εμφανίσθηκε μονάχα σε Ιουδαίους... Ήταν όλοι τους εξοικιωμένοι με το midrash. Η μητρική τους γλώσσα ήταν η Αραμαϊκή, και όλοι τους διάβαζαν Αραμαϊκές μεταφράσεις των Εβραϊκών γραφών. Οι μεταφράσεις αυτές ονομάζονταν Targum. Τα Targum δεν ήταν καθεαυτού μεταφράσεις αλλά περιείχαν αρκετή δόση απο midrash.... Έτσι έγινε και με τις Χριστιανικές ιερές ιστορίες.Καθώς τις έλεγαν και τις ξανάλεγαν, ο κάθε κήρυκας ή διδάσκαλος τις ξαναζωντάνευε κανοντάς τες πιό σχετικές και πιστευτές στους ακροατές του προσθέτοντας την ανάλογη ερμηνεία και ‘σάλτσα’. Αυτό δεν κάνουν και σήμερα όλοι οι καλοί κήρυκες; Έτσι λοιπόν και τότε, όπως οι πρώτοι Χριστιανοί έλεγαν και ξανάλεγαν την ιστορία της ανάστασης σε νέα ακροατήρια και σε διαφορετικές κουλτούρες ανθρώπων χρησιμοποιούσαν ελεύθερα την μέθοδο midrash. Τόσο αυτοί όσο και τα ακροατηριά τους γνώριζαν ότι έκαναν χρήση midrash»

 Η ιστορία με τον Lapide πάει πολύ πιό πίσω. Οι Χριστιανοί «απολογητές» αποφεύγουν να χρησιμοποιήσουν την μαρτυρία αυτού του Ραββίνου - καθώς και άλλων, όπως ο Samuel Hirsch (1815-1899 ) -  για την ανάσταση, επειδή οι Εβραίοι αυτοί, δεν δέχονται τον Ιησού ως Μεσσία, ή ως Ενσαρκωμένο Θεό, καθώς επίσης και επειδή διατυμπανίζουν ότι οι αναφορές των ευαγγελιστών στην ανάσταση δεν ήταν παρα Midrash, δηλαδή μύθοι. Παρόλα αυτά, η μαρτυρία του Lapide είναι σημαντικότατη καθώς ισχυρίζεται με πολύ λογικά επιχειρήματα ότι πίσω απο τις μυθικές περιγραφές των ευαγγελιστών σχετικά με την ανάσταση του Ιησού κρύβεται μία μεγάλη αλήθεια.

 Ο Ραββίνος αυτός έκανε ιδιαίτερη αίσθηση όταν δημοσίευσε την αποψή του σχετικά με την ανάσταση του Ιησού στο περιοδικό TIME (3). Όπως ήταν επόμενο, οι Χριστιανοί αναγνώστες αρχικά ενθουσιάσθηκαν όταν διάβαζαν ότι ένας Ορθόδοξος Εβραίος Ραββίνος και ακαδημαϊκός δήλωνε ότι πίστευε ότι ο Θεός όντως ανέστησε τον Ιησού εκ νεκρών. Δεν τους άρεσε όμως το ότι χαρακτήρισε τις περιγραφές των ευαγγελιστών ως μυθώδεις ( τις περιέγραψε ως κλασσικές περιπτώσεις Midrash ).

 Λίγα χρόνια αργότερα ο Lapide δημοσίευσε ένα ολόκληρο βιβλίο με θέμα την αλήθεια της ανάστασης του Ιησού (4). Στο βιβλίο του αυτό ο Ραββίνος Lapide, αφού εξηγεί ότι η Ιουδαϊκή ιερή παράδοση είναι γεμάτη απο Midrash, συνοψίζει την “Μιντρασ-ική φύση”, των ευαγγελικών περικοπών ως εξής: «Ενώ ο Παύλος, ο οποίος απο χρονικής απόψεως ήταν πιό κοντά στα γεγονότα του Πάσχα, χρειάσθηκε μονάχα τέσσερεις προτάσεις για να εκφράσει την πίστη του στην ανάσταση ( Α ΚΟΡ 15:3-7 ), ο ‘Μάρκος, γράφοντας δεκαετίες αργότερα χρειάσθηκε οκτώ προτάσεις. Μετά, είχαμε τον ‘Ματθαίο’ ο οποίος επέκτεινε την περιγραφή σε 20 εδάφια, ακολουθούμενος απο τον ‘Λουκά’ ο οποίος κατάφερε να την επεκτείνει ακόμα περισσότερο, σε 53 ολόκληρα εδάφια. Και φτάνουμε στο τέταρτο ευαγγέλιο ( Κατα Ιωάννην ), το οποίο πήρε την τελική του μορφή δύο ολόκληρες γενιές μετά απο τα γεγονότα του Πάσχα και αφού όλοι οι αυτόπτες μάρτυρες είχαν προ πολλού πεθάνει, και το οποίο αφιέρωσε δύο ολόκληρα κεφάλαια με συνολικά 56 εδάφια, για να περιγράψει κάτι που ο συγγραφέας του γνώριζε μονάχα ως παράδοση. Όσο πιό αργότερη η περιγραφή, τόσο πιό μεγάλη έγινε σε έκταση. Όος πιό πολύ μεγάλωνε η χρονική απόσταση απο το γεγονός της ανάστασης, τόσο πιό πολύ στολίσθηκε η περιγραφή της με μυθικά στοιχεία»

 Ο Lapide απορρίπτει την άποψη ότι οι ευαγγελιστές έγραφαν ψέματα επειδή περιέγραφαν το γεγονός της ανάστασης μέσω midrash. Γράφει: «Το να κατηγορήσουμε τους Ραββίνους ή τους Χριστιανούς ευαγγελιστές για απάτη επειδή χρησιμοποιούσαν midrash, ή το να τους κατηγορήσουμε ότι έλεγαν και έγραφαν ψέματα θα ακουγόταν τόσο στους Ιουδαίους όσο και στους Χριστιανούς Ιουδαίους της εποχής εκείνης τόσο παράξενο όσο θα ακουγόταν και σε μας παράξενη η κατηγορία ότι ο Van Gough είναι ένοχος ψέματος ή ότι ο Macbeth του Shakespeare είναι ένοχο διαστρέβλωσης ιστορίας» (5)

 Το γεγονός ότι η ανάσταση του Ιησού δεν είναι ‘επιστημονικά’ αποδείξιμη δεν αποτελεί εμπόδιο για τον Lapide ο οποίος πραγματικά πιστεύει ότι ο Ιησούς ‘ανέστη εκ νεκρών’. Όπως εξηγεί, «Ο Θεός εκθέτει τον εαυτό του στον σκεπτικισμό των ανθρώπων και στην απιστία επειδή απορρίπτει οτιδήποτε θα υποχρέωνε τον άνθρωπο να πιστέψει. Για τους ίδιους λόγους δεν μπορεί να δοθεί ‘απόδειξη’ για την ανάσταση του Ιησού. Όπως λέει και ο Karl Jaspers: ‘Ένας Θεός που αποδεικνύεται παύει να είναι Θεός’»  (6).

 Ο Brinsmead ξεχωρίζει απο την επιχειρηματολογία του Lapide την έντονη κριτική που ασκεί στους Χριστιανούς ‘απολογητές’, «οι οποίοι μετέτρεψαν την ανάσταση σε μία πολεμική, και εχθρική αντίδραση εναντίον όλων όσων την απορρίπτουν... ως αποτέλεσμα μετέτρεψαν την ανάσταση σε ένα αντικείμενο το οποίο δεν χρειάζεται να προσεγγίσουμε μέσω της πίστεως καθώς όπως λένε στηρίζεται απο αδιαμφισβήτητα ιστορικά/επιστημονικά τεκμήρια, εξ ου και η καταδίκη όσων την απορρίπτουν ‘οι οποίοι δεν έχουν καμμία δικαιολογία’»

 Σε ένα διάλογο που είχε με έναν Σκανδιναυό Χριστιανό θεολόγο, ο Lapide γράφει τα εξής: «Εάν η ανάσταση του Ιησού είχε γίνει ωςένα δημόσιο γεγονός που δεν θα το έβλεπαν μονάχα οι περίπου 530 Ιουδαίοι ‘αυτόπτες μάρτυρες’ αλλά ολόκληρος ο πληθυσμός, όλοι οι Ιουδαίοι θα είχαν γίνει οπαδοί του Ιησού. Για μένα αυτό θα είχε το εξής αποτέλεσμα: Η εκκλησία, και οτιδήποτε άλλο είναι σήμερα Χριστιανικό, θα είχε παραμείνει ως μία Ιουδαϊκή υπόθεση, και εσείς οι ‘εθνικοί’, αγαπητέ μου φίλε, θα κάνατε ακόμα θυσίες στον θεό Wotan. Με άλλα λόγια, προσωπικά ερμηνεύω το γεγονός ότι η εμπειρία της ανάστασης έγινε γνωστή μονάχα σε μία μικρή ομάδα Ιουδαίων, ως έργο του Θεού» (7)

 Όσον αφορά γιατί ο Lapide πιστεύει στην αλήθεια της ανάστασης, ξεχωρίζουν απο το βιβλίο του οι εξής λόγοι:

 1. Η Ανάσταση δεν είναι κάτι το απίθανο. Ο μεγάλος Σκωτσέζος σκεπτικιστής φιλόσοφος David Hume

( 18^ος αιώνας ) θεώρησε ότι «το εμπειρικό γεγονός ότι οι νεκροί δεν ανασταίνονται έχει περισσότερο βάρος απο την μαρτυρία ανθρώπων», και μάλιστα στο έργο του An enquiry Concerning Human Understanding έδωσε πολλά παραδείγματα με μαρτυρίες ακόμα και ειλικρηνών ανθρώπων ( σχετικά με παράξενα γεγονότα ή «θαύματα» ) που αποδείχθηκαν εσφαλμένες. Για παράδειγμα, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο Tipler, εμείς οι άνθρωποι όχι μόνο ανασταινόμαστε μία φορά αλλά αμέτρητες καθώς σε μικροσκοπικό επίπεδο «συνέχεια καταστρεφόμαστε και αναδημιουργώμαστε, ή αν θέλετε, ανασταινόμαστε 1023 φορές το δευτερόλεπτο κατα τη διάρκεια της επίγειας ζωής μας».  Σήμερα λοιπόν τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά όσον αφορά την επιστημονική γνώση. Πολλά απο τα νέα δεδομένα που έχει ανακαλύψει η επιστήμη για το σύμπαν και την πραγματικότητα θα είχαν χαρακτηρισθεί ως απίθανα τον 18^ο αιώνα. Έτσι όπως προχωράει η επιστήμη, υπολογίζεται ότι κάποια στιγμή στο μέλλον ( εάν δεν αυτοκαταστραφούμε εν τω μεταξύ ) θα ανασταίνονται οι νεκροί απλά μέσω της τεχνολογίας, και ακόμα καλύτερα ούτε καν θα πεθαίνουν. Πολλοί επιστήμονες ( Hans P. Moravec, Frank Tipler, Wesley Du Charme Nick Bostrom, Eric Drexler, κ.λ.π ) έχουν παρουσιάσει θεωρητικά μοντέλα ανάστασης των νεκρών είτε μέσα σε κάποια εικονική πραγματικότητα είτε σε κάποιο νέο υπερ-βελτιωμένο αθάνατο «φυσικό» σώμα (8)

Δεν μιλάμε για επιστημονική φαντασία, αλλά για τεχνολογία που ήδη υπάρχει αλλά απλά ακόμα δεν έχει εξελιχθεί στο απαιτούμενο βαθμό για να γίνουν όλα αυτά που ο Hume θα χαρακτήριζε τον 18^ο αιώνα ως απίθανα. Ο Tipler υπολογίζει ότι το πολύ σε μερικές χιλιάδες χρόνια θα υπάρχει η απαιτούμενη μνήμη στα υπερ-κομπιούτερ των μακρινών απογόνων μας για να αρχίσουν να ανασταίνουν το ανθρώπινο γένος. Ο Moravec υπολογίζει ότι μέχρι να έχουμε αποικίσει τον γαλαξία, θα έχουμε αναστήσει όλους τους ανθρώπους που έχουν ζήσει ποτέ, μονάχα με βάση τον γενετικό κώδικα όλων των πιθανών ανθρώπων που μπορεί να υπάρξουν. Αυτό ίσως να ακούγεται βλάσφημο στους θρήσκους, αλλά δεν θα πρέπει να σκανδαλίζονται γιατί με την ίδια λογική δεν θα έπρεπε να είχαμε και τις υπόλοιπες εξελίξεις στην επιστήμη, όπως για παράδειγμα να δίνουμε φως στους τυφλούς, ακοή στους κουφούς, κλπ. Δεν τα είχε υποσχεθεί όλα αυτά ο Θεός μέσω των προφητών Του; Δεν εκπληρώνονται ήδη αυτές οι υποσχέσεις μέσω της επιστήμης και της τεχνολογίας; Αποκλείεται δηλαδή ο Θεός, όπως στο ζήτημα των τυφλών και των κουφών, έτσι και στο ζήτημα της ανάστασης να τα καταφέρει, χωρίς υπερφυσικά «θαύματα», αλλά απλά μέσω των ανθρώπων που έτσι κι αλλιώς φέρουν την εικόνα Του; Που σταματάει το φυσικό και που ξεκινάει το υπερφυσικό; Εάν λοιπόν, μπορούμε έστω και θεωρητικά, εμείς οι άνθρωποι κάποια στιγμή στο μέλλον να ανασταίνουμε τους εαυτούς μας, πόσο μάλλον η Υπέρτατη Πραγματικότητα που ονομάζουμε Θεός! Όσοι λοιπόν απορρίπτουν την ιδέα της ανάστασης ως απίθανη, επιστήμονες όπως ο Moravec και ο Tipler θα τους συμβούλευαν να κάνουν υπομονή ...λίγες χιλιάδες χρόνια.

 Τα αναφέρω όλα αυτά σχετικά με την άποψη της επιστήμης επάνω στο ζήτημα της ανάστασης επειδή πιστεύω ότι ο Λόγος για τον Θεό ( θεολογία ) δεν ανήκει απολειστικά στην σφαίρα της θρησκείας, η οποία κακώς θεωρείται ως αυθεντία επάνω σε ένα τόσο υπέροχο ζήτημα όπως η Υπέρτατη Πραγματικότητα. Επίσης η επιστήμη δεν σε απειλεί με αφορισμούς και με κόλαση εάν αρνηθείς να πιστέψεις τα όσα σου λέει για την πραγματικότητα, και επιπλέον, έχει την ειλικρήνεια ( πάντα με ορισμένες εξαιρέσεις ) αργά ή γρήγορα να αναγνωρίζει τα λάθη της και αποδέχεται τα οποιαδήποτε νέα δεδομένα προκύπτουν. Η θρησκεία αντίθετα τείνει να εγκλωβίζεται στα αλαθητά της, όσο ανόητα και αν αποδειχτούν στη συνέχεια, και αρνείται να εξετάσει νέα δεδομένα ή πιθανότητες. Ακόμα και σήμερα πολλοί παπάδες διδάσκουν τα ποιμνιά τους ότι όλα τα προβλήματα της ανθρωπότητας, ο θάνατος, η δυστυχία, κλπ, οφείλονται στην παρακοή του Αδάμ και της Εύας πριν απο 4000 χρόνια, και ότι δήθεν πριν απο την μεγάλη αμαρτία τους να φάνε τον απαγορευμένο καρπό ( της γνώσης! ), τα πάντα στην γη ήταν τέλεια και δεν υπήρχαν θανάτοι ή καταστροφές... Θα πρέπει οι παπάδες αυτοί να βάλουν έξω απο τις εκκλησίες ειδικές κρεμάστρες για να κρεμάμε τους εγκεφάλους μας πριν μπούμε μέσα, καθώς έτσι κι αλλιώς η γνώση είναι απαγορευμένος καρπός.

 Επιστρέφοντας στον Lapide, ο ενδιαφέρων αυτός Ραββίνος θεωρεί την ανάσταση του Ιησού ως παιχνιδάκι και ως πράξη ρουτίνας για έναν Θεό που φέρνει στην ύπαρξη ένα ολόκληρο σύμπαν, και μάλιστα το εκπληκτικό φαινόμενο της βιολογικής ζωής να αναδύεται μέσα απο την άψυχη ύλη έπειτα απο δισεκατομμύρια χρόνια εξέλιξης. Προσθέτει: «και σα να μη&#