2. Το σκάνδαλο της ανάστασης του Χριστού
FreeChristians

Ο Απ. Παύλος έγραψε ότι εάν δεν αναστήθηκε ο Χριστός τότε η πίστη μας δεν έχει νόημα. Εάν η ανάσταση του Χριστού δεν έγινε, τότε σύμφωνα με τον Παύλο δεν υπάρχει κανένα νόημα στο να είμαστε Χριστιανοί. Μπορούμε απλά να πιστεύουμε στον Θεό και να ελπίζουμε ότι μετα τον θάνατο θα βρεθούμε κοντά Του. Ή μπορούμε να γίνουμε αθεϊστές. No problem.

Το ερώτημα είναι απλό. Αφού η Καινή Διαθήκη αποδεδειγμένα δεν είναι ο αλάθητος Λόγος του Θεού και αφού τα κείμενα που αναφέρονται στην ανάσταση περιέχουν αντιφάσεις ανακρίβειες και μύθους Midrash, πώς μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι η ανάσταση δεν είναι ένα ψέμα; Με άλλα λόγια μήπως και η ίδια η ανάσταση του Χριστού είναι Midrash; Όχι. Η ανάσταση είναι γεγονός. Χριστός ανέστη εκ νεκρών. Μπορεί η Εκκλησία να μας σερβίρει ένα σωρό παραμύθια, αλλά στο κεντρικό αυτό γεγονός, η μαρτυρία της είναι αληθινή. Μπορεί οι μαρτυρίες των ευαγγελιστών να περιέχουν Midrash, ακόμα και στην περιγραφή των γεγονότων του Πάσχα, αλλά παρόλα αυτά λένε την αλήθεια όσον αφορά το γεγονός της Ανάστασης. Όπως θα δούμε στη συνέχεια, η αλήθεια αναφορικά με την ανάσταση του Χριστού είναι πολύ πιό παράξενη απο την ανθρώπινη φαντασία.

Για άλλη μία φορά, θα δανειστώ τα έξοχα σχόλια του Brinsmead (1): «Το κάθε σημαντικό γεγονός της ζωής του Ιησού ήταν ένα σκάνδαλο. Η σύλληψη και γεννησή του περιστράφηκαν γύρω απο ανώμαλες, ίσως και τραγικές συνθήκες. Το γεγονός ότι ήταν Γαλιλαίος ήταν επίσης ένα μεγάλο σκάνδαλο. Η Γαλιλαία ήταν μία βόρεια επαρχία του Ισραήλ της οποίας το ‘άξεστο’ και ανεξάρτητο πνεύμα ήταν μισητό απο την άρχουσα τάξη της Ιουδαίας. Εννοείται ότι κανένας προφήτης, πόσο μάλλον Μεσσίας, μπορούσε ποτέ να έρθει απο εκείνη την μισητή περιοχή¨. Έπειτα ήταν και το σκάνδαλο του δημόσιου βίου του. Αφού βαπτίσθηκε απο τον Ιωάννη ( με βάπτισμα μετάνοιας παρακαλώ! ), απέκτησε ‘την φήμη του κοιλιόδουλου και του μέθυσου’. Σκανδάλισε τους πάντες γύρω του αγνοώντας εντελώς τον κώδικα αγιοσύνης, ο οποίος κώδικας απαγόρευε ρητά, μεταξύ άλλων, το να τρώς παρέα με ‘ακάθαρτους’ ανθρώπους. Η επαναστατικά μη-ιεραρχική συμπεριφορά του Ιησού καθώς και η πλήρης αποδοχή των συνανθρώπων του, τον ξεχώρησαν ως κάποιον που απέρριπτε την κάθε έννοια τιμής ή ντροπής»

«Όμως το σκάνδαλο των σκανδάλων ήταν ο τρόπος με τον οποίον θανατώθηκε. Καταδικάσθηκε και εκτελέσθηκε σαν ένας κοινός ταραξίας απο την Γαλιλαία ( και απο ταραξίες η Γαλιλαία άλλο τίποτα εκείνη την εποχή... ). Η σταυρωσή του ήταν ένα ξεκάθαρο σημάδι ότι τον είχε απορρίψει ο Θεός ( ως ψευδοπροφήτη ή ως ψευδομεσσία ). Ο Ιησούς πέθανε λοιπόν εντελώς εξευτελισμένος. Τον απέρριψαν οι πάντες, ακόμα και ο ίδιος ο Θεός»

«τα πάντα θα είχαν τελειώσει εκεί, και εάν δεν μεσολαβούσε η ανάσταση σίγουρα οι πάντες θα ξέχναγαν σύντομα ακόμα και την ύπαρξη αυτού του ταλαίπωρου ανθρώπου. Η ανάσταση ήταν το γεγονός που έπεισε τους εντελώς απογοητευμένους οπαδούς του ότι ο Ιησούς τιμήθηκε με μοναδικό τρόπο απο τον Παντοδύναμο Θεό, ο οποίος τον ανέστησε.Καμμία τιμή πλέον δεν ήταν αρκετά μεγάλη για να αποδοθεί στον Ιησού. Η πίεση που αισθάνθηκαν οι μαθητές του να στολίσουν την ιστορία του και να δικαιολογήσουν όλα εκείνα τα σκάνδαλα της ζωής του ήταν υπερβολικά μεγάλη και αφόρητη. Τελικά του αφαίρεσαν και το σκάνδαλο του να είναι ένας απλός άνθρωπος σαν κι εμάς, λες και κάποιος που είναι παραπάνω απο άνθρωπος μπορεί να είναι πραγματικά άνθρωπος»

«Τελικά παραμέρησαν και το σκάνδαλο της ανάστασης, το οποίο ήταν το σκάνδαλο του ίδιου του Θεού. Το ευαγγέλιοτης ανάστασης δεν έμελλε να παραμείνει κεντρικό σημείο στη ζωή της νεοσύστατης εκκλησίας, καθώς επισκιάσθηκε απο τα θεολογικά δόγματα της Χριστολογίας και του Ιλασμού. Η ανάσταση έπαψε να αποτελεί τον κεντρικό άξονα της εκκλησίας, με εξαίρεση κάθε φορά που οι απολογητές χρησιμοποιούσαν την ανάσταση ως στήριγμα για τους ιμπεριαλιστικούς ισχυρισμούς της Χριστιανικής θρησκείας»

Ο Brinsmead στη συνέχεια εξηγεί ότι ο μόνος τρόπος για να επιστρέψει το μεγαλειώδες μήνυμα της ανάστασης μέσα στη ζωή της εκκλησίας είναι να εντοπισθούν και να παραμερισθούν όλοι οι μύθοι και τα παραμύθια με τα οποία οι συγγραφείς των τεσσάρων ευαγγελίων, και όχι μόνο, προσπάθησαν να στερήσουν απο τον Ιησού το σκάνδαλο της ζωής του. Γράφει: «Μονάχα όταν αντιληφθούμε το γεγονός της ανάστασης μέσα στα πραγματικά του πλαίσια, θα μπορέσουμε να ξανακούσουμε το θριαμβευτικό γέλιο του μεγαλύτερου σκανδάλου απ’ όλα, του σκανδάλου της δικαιοσύνης του Θεού». Συνεχίζει: «Ο μόνος χώρος όπου η ανάσταση έχει δοθεί μεγάλο ρόλο είναι αυτός της απολογητικής. Τα λεγόμενα ιστορικά τεκμήρια της ανάστασης ( καθώς επίσης και η μεγάλη απάτη της τελετής του αγίου φωτός στον λεγόμενο τάφο του Χριστού ), έχουν στρατολογηθεί, όχι για να διερευνήσουν το μυστήριο της ανάστασης, αλλά για να στηρίξουν τους ισχυρισμούς της εκκλησίας για τα Χριστολογικά της δόγματα, για την εξουσία της καθώς και για την κατοχή αποκλειστικής και απόλυτης αλήθειας. Αυτό αποτελεί την πλέον εκπόρνευση του Λόγου του Θεού»

Βλέπουμε δηλαδή ότι ενώ στην αρχή η κεντρική αποστολή της εκκλησίας, το ευαγγέλιο και ο Λόγος του Θεού ήταν έννοιες ταυτόσημες με το μήνυμα της ανάστασης, στη συνέχεια η εκκλησία ασχολήθηκε με άλλα πράγματα όπως η δημιουργία ενός ακόμα θρησκευτικού συστήματος γεμάτο ιεραρχίες και δόγματα: «Η ανάσταση κατάντησε απλά να είναι το θαύμα των θαυμάτων που στήριζαν πλέον αυτό το νέο θρησκευτικό σύστημα, και φυσικά, την τυφλή υποταγή των ανθρώπων σε αυτό. Ολόκληρο το οικοδόμημα της απολογητικής για την ανάσταση ήταν καταδικασμένο να καταρρεύσει ακριβώς επειδή δεν είχε απολύτως καμμία σχέση με την πίστη στον Λόγο της Ανάστασης! Η κάθε ‘απολογητική’ είναι σε τελική ανάλυση καρπός και έκφραση απιστίας, η οποία το μόνο που έχει καταφέρει να κάνει είναι να στοιβάξει ένα ολόκληρο βουνό απο θρησκευτική κοπριά επάνω στον τάφο του ανθρώπου Ιησού»

Ο Brinsmead πιστεύει ότι η Ανάσταση είναι αντικείμενο πίστης, ακριβώς όπως είναι και η ύπαρξη του Θεού. Ούτε το ένα ούτε το άλλο μπορούν να αποδειχτούν, καθώς εάν ήταν αποδεικτέα, θα έπαυαν να είναι αντικείμενα πίστης: «Το ότι ο Ιησούς έζησε και πέθανε αποτελεί φυσικά ένα ιστορικό γεγονός το οποίο έγινε αντιληπτό απο εχθρούς και φίλους. Ποτέ όμως δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο πράγμα για την ανάσταση του Ιησού. Δεν έχουμε ιστορική πρόσβαση στην ανάσταση του Ιησού όπως έχουμε στο θανατό του»

«Δεν ισχυρίζομαι βέβαια ότι η ανάσταση του Ιησού δεν έγινε, όπως και δεν ισχυρίζομαι ότι δεν υπάρχει Θεός. Αυτό που θέλω να πω, είναι ότι η κάθε προσπάθεια να αποδειχτεί η ανάσταση ως ιστορικό γεγονός αναπόφευκτα θα είναι το ίδιο αποτυχημένη με την κάθε προσπάθεια να αποδειχτεί η ύπαρξη του Θεού. Μάλιστα, πρέπει να τονισθεί ότι ο Θεός που αποδεικνύεται μέσω κάποιας μεθόδου θα είναι ανάξιος της πίστης μας, καθώς ένας Θεός που υπόκειται σε ορισμούς, προτάσεις, εξηγήσεις και ανθρώπινες αποδείξεις παύει να είναι ο Θεός που είναι άπειρα υπερβατικός και ασύλληπτος. Το ίδιο ισχύει και με την Ανάσταση του Ιησού. Το είδος της Ανάστασης που αποδεικνύεται ιστορικά, το είδος της Ανάστασης που τεκμηριώνεται με σημεία, σεισμούς, εμφανίσεις αγγέλων, άδειους τάφους και τηγανητά ψάρια στην παραλία είναι σαν τον Θεό που είναι ανθρωπίνως αποδεικτέος. Και τα δύο είναι ανάξια πίστεως»

Εάν ο Θεός ήθελε να δώσει στην ανθρωπότητα τεκμήρια της Ανάστασης σίγουρα θα μπορούσε να έχει κάνει καλύτερη δουλειά. Συμπεραίνουμε ότι η Ανάσταση του Ιησού είναι, όπως λέει και ο Brisnsmead, καθαρά αντικείμενο ή ζήτημα πίστεως. Τα κυριότερα εμπόδια που αντιμετωπίζουν όσοι θέλουν να αποδείξουν μέσω της επιστημονικής μεθόδου την Ανάσταση του Ιησού είναι δύο:

1. Η μόνη μαρτυρία που υπάρχει προέρχεται απο την κοινότητα των πιστών η οποία είχε αφιερωθεί στην αποστολή της να πείσει τον κόσμο ότι ο Ιησούς αναστήθηκε. Κανένας απο τους συγγραφείς των κειμένων της Κ.Δ δεν μπορεί να θεωρηθεί ως αμερόληπτος μάρτυρας. Δεν υπάρχουν μαρτυρίες απο την άλλη πλευρά, δηλαδή απο τους εχθρούς του κινήματος του Ιησού. Και οι εχθροί του Ιησού τον είδαν να πεθαίνει, αλλά ο αναστημένος Ιησούς δεν παρουσιάσθηκε σε κανέναν απο τους κατηγορούς του. Παρουσιάσθηκε μονάχα σε έναν μικρό κύκλο πιστών. Με άλλα λόγια δεν υπάρχει μαρτυρία και απο τις δύο πλευρές.
2. Οι διαφορετικοί συγγραφείς των κειμένων της Κ.Δ μας δίνουν μπερδεμένες και αντιφατικές αναφορές για την ανάσταση. Οι διαφορές στις μαρτυρίες τους «είναι μερικές φορές αδύνατον να εναρμονησθούν. Σε άλλα σημεία οι μαρτυρίες τους «είναι αλληλοαναιρούμενες». Όπως γράφει χαρακτηριστικά και ο Brinsmead, « ο οποιοσδήποτε με ελάχιστη μόρφωση μπορεί να διαβάσει τις 4 αναφορές των ευαγγελίων για την ανάσταση μέσα σε μισή ώρα και να ξεχωρίσει τις κυριότερες αντιφάσεις μέσα σε μία, το πολύ δύο ώρες. Φυσικά, εάν κάποιος είναι ήδη πεπεισμένος ότι δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν τόσο φανερά λάθη μέσα σε μία ‘αλάθητη’ Βίβλο, τότε δεν χρειάζεται να σπαταλάει τον χρόνο του. Δεν θάναι ο πρώτος που θα έχει μπερδέψει την θρησκευτική ευκολοπιστία με την πίστη». Αξίζει να σημειωθεί ότι η παγκόσμια οργάνωση σκεπτικιστών ( Sceptics Society ), έχει προσφέρει εδώ και πολλά χρόνια αμοιβή 10.000 δολλαρίων σε όποιον καταφέρει να παρουσιάσει μία πλήρως εναρμονισμένη έκδοση των γεγονότων του Πάσχα όπως τα περιγράφουν και τα 4 ευαγγέλια. Έως τώρα κανένας δεν τα έχει καταφέρει...

Οι ακαδημαϊκοί που ειδικεύονται στην βιβλική έρευνα έχουν εντοπίσει και καταγράψει την σωρεία λαθών και αντιφάσεων που υπάρχουν μεταξύ των 4 ευαγγελίων ιδιαίτερα επάνω στην περιγραφή των γεγονότων του Πάσχα. Όπως τονίζει και ο Brinsmead,  «ενώ μπορεί να είναι πιθανόν να εναρμονισθούν κάποια απο τα πολλά σημεία λαθών και αντιφάσεων, σίγουρα είναι αδύνατον να εναρμονισθούν διαμετρικά αντίθετες πληροφορίες. Ελάχιστοι είναι οι δεινόσαυροι στον χώρο της θεολογίας που συνεχίζουν να πιστεύουν ότι μπορούν να εναρμονίσουν όλες αυτές τις αντικρουόμενες πληροφορίες... Οι αναφορές είναι τόσο διαφορετικές που σίγουρα αποδεικνύουν ότι δεν είναι προϊόντα κάποιας συνομωσίας μεταξύ των τεσσάρων ευαγγελιστών. Αυτό ίσως να εντυπωσιάσει κάποιο δικαστήριο, ότι δηλαδή οι τέσσερεις αναφορές δεν είναι προϊόντα συνομωσίας, αλλά το γεγονός παραμένει ότι η Ανάσταση δεν μπορεί να αποδειχθεί μέσω της ιστορικής μεθόδου»

«Οι περισσότεροι ακαδημαϊκοί συμφωνούν ότι το πρώτο ευαγγέλιο ( Κατα Μάρκον ) γράφτηκε τουλάχιστον 40 χρόνια μετά απο τα γεγονότα του Πάσχα. Τα άλλα τρία ευαγγέλια γράφτηκαν κατα τη διάρκεια της περιόδου 75-105 μ.Χ. Οι ειδικοί επιστήμονες αναγνωρίζουν πλέον ότι τα ευαγγέλια δεν ήταν παρα μαρτυρίες πίστεως απο διαφορετικές ομάδες Χριστιανών. Δεν γράφτηκαν ως βιογραφίες. Περιέχουν ερμηνείες της ιστορίας καθώς και ιστορία, ενώ το στοιχείο της ερμηνείας καθοριζόταν σε μεγάλο βαθμό απο τις απόψεις που είχαν εξελιχθεί στις διαφορετικές ομάδες Χριστιανών που τα έγραψαν. Συχνά τα διαφορετικά αυτά κείμενα μας λένε περισσότερα πράγματα για τις πεποιθήσεις και τις ιστορικές συνθήκες των ομάδων που τα έγραψαν παρά για τα πραγματικά ιστορικά γεγονότα γύρω απο τη ζωή του Ιησού τα οποία είχαν άλλωστε διαδραματισθεί πολλές δεκαετίες νωρίτερα... Τα αδικούμε αυτά τα βιβλία της Κ.Δ όταν τα κρίνουμε σύμφωνα με τους δικούς μας κανόνες ιστορικής ακρίβειας ή κυριολεκτικής ερμηνείας. Οι άνθρωποι που έγραψαν τα 4 ευαγγέλια χρησιμοποίησαν τις συνηθισμένες για την εποχή τους λογοτεχνικές μεθόδους Midrash και Pesha. Σήμερα ζούμε σε έναν διαφορετικό κόσμο και είναι δύσκολο για εμάς να καταλάβουμε ότι οι συγγραφείς των ευαγγελίων είχαν ως σκοπό να ετοιμάσουν λατρευτικά κείμενα ( έχει ανακαλυφθεί ότι οι αφηγήσεις των συνοπτικών ευαγγελίων ακολουθούν πιστά το χρονοδιάγραμμα της λατρείας των Χριστιανικών κοινοτήτων που τα έγραψαν ) και Midrash ιστορίες οι οποίες έδιναν πρωτεραιότητα σε ορισμένα νοήματα αντί για κάποια αυστηρή ιστορική ακρίβεια. Για παράδειγμα, όταν ο Ματθαίος αναφέρεται σε κάποιο κήρυγμα ή εμφάνιση του Ιησού επάνω σε κάποιο όρος ( π.χ η επι του όρους