1. Η θετική πλευρά της Βίβλου: το μήνυμα της Ανάστασης
FreeChristians

Παρόλες τις ατέλειες και τα προβληματά της, η Βίβλος είναι ένα σύνολο κειμένων που κατα βάθος περιέχουν ένα αισιόδοξο όραμα για την ανθρωπότητα. Γιαυτό άλλωστε θεωρείται θεόπνευστο βιβλίο. Οι ανθρώπινες αδυναμίες και σφάλματα δεν αναιρούν την θεϊκή προέλευση πολλών απο τις αλήθειες που διατυπώνονται «κατα μέρος» μέσα απο τις σελίδες της Αγίας Γραφής. Αυτή είναι και η ομορφιά της συνεργασίας Θεού και ανθρώπου. Ο Θεός δεν επιβάλλει τις αληθειές Του. Αντίθετα εμπνέει τους ανθρώπους οι οποίοι στη συνέχεια είναι ελεύθεροι να διατυπώνουν τις αλήθειες του Θεού όπως νομίζουν καλύτερα. Ως κλασσικό παράδειγμα φέρνω τους προφήτες, οι οποίοι με την βοήθεια του Θεού διέκριναν την κακία και την απανθρωπιά που επικρατούσε στην κοινωνία που ζούσαν, αλλά στη συνέχεια διατύπωναν την αποκάλυψη που τους έδινε ο Θεός με την δική τους γλώσσα, την γεμάτη σχήματα λόγου υπερβολές και ανθρωπομορφισμούς τύπου «η οργή του Θεού», κλπ.

Τις εποχές που γράφτηκαν τα κείμενα της Βίβλου, οι αξίες ήταν τέτοιες που ο Θεός θα θεωρείτο άδικος εάν δεν ενεργούσε ως οργισμένος τιμωρός των ανθρώπων. Με άλλα λόγια, οι αξίες της κοινότητας προβαλλόνταν ως ιδιότητες του Θεού. Επειδή οι παραβάτες των ταμπού της φυλής θεωρούνταν ως άξιοι θανατικής ποινής, υποχρεωτικά και ο Θεός έπρεπε να παρουσιάζεται ως υπέρ της θανατικής ποινής και ούτω καθεξής. Η κατακραυγή που έννοιωθε ο λαός για κάτι κακό ερμηνευόταν αμέσως ως κατακραυγή του ίδιου του Θεού εξ ου και το «οργή λαού φωνή Θεού». Επειδή οι τότε άνθρωποι δεν είχαν ακόμα κατανοήσει την μεγάλη διαφορά μεταξύ του ζωόδους ενστίκτου (ερπετώδης εγκέφαλος) και της ανθρώπινης συνειδητικότητας (ανώτερος εγκέφαλος), απέδιδαν στους ανθρωπομορφισμούς που διατύπωναν για τον Θεο και τις δύο αντιθετικές πραγματικότητες. Έτσι εξηγούνται οι σχιζοφρενικές περιγραφές του Θεού ως μίσος/αγάπη, οργή /έλεος, ανθρωποκτόνος/φιλάνθρωπος, κλπ. Παρόλες τις ατέλειες και τις παγίδες που κρύβει αυτή η τακτική των συγγραφέων της Βίβλου να αποδίδουν ανθρώπινα χαρακτηριστικά στην θεότητα, διαφύλαξε την μεγάλη αλήθεια ότι ο Θεός δεν είναι κάποια εξωπραγματική ύπαρξη, με την οποία ο άνθρωπος δεν μπορεί να ταυτισθεί, αλλά είναι μία ανθρώπινη πραγματικότητα, της οποίας ο άνθρωπος είναι η εικόνα και η ομοίωση. Δυστυχώς ακόμα και σήμερα όταν αναφερόμαστε στον Θεό ως ‘ανθρώπινο’ Θεό, έρχονται αμέσως στον νου όλα αυτά τα αρνητικά στοιχεία που χαρακτηρίζουν την ανθρώπινη ύπαρξη. Απο την άλλη μεριά, δεν μπορούμε να μην αναφερόμαστε στον Θεό μέσω ανθρωπομορφισμών, καθώς δεν έχουμε στη διαθεσή μας κάποιο άλλο μέτρο που να μας καλύπτει. Όταν αναγνωρίσουμε όμως ότι η αυθεντική ανθρώπινη συνειδητικότητα, αυτό δηλαδή που μας διαχωρίζει απο το ζωικό βασίλειο - το δίπτυχο ελευθερία/αγάπη - είναι το σήμα κατατεθέν του ανθρώπου, τότε ο ανθρωπομορφισμός που προσδίδουμε στην θεότητα, αντανακλά την μεγάλη αλήθεια ότι είμαστε πράγματι δημιουργημένοι κατ εικόνα και ομοίωσιν Θεού.

Ας αφήσουμε λοιπόν όλους τους αρνητικούς ανθρωπομορφισμούς της Βίβλου και ας εξετάσουμε τον πλέον θετικό ανθρωπομορφισμό, αυτόν του Θεού της Ανάστασης, ο οποίος καταργεί την υπαρξιακή αγωνία του ανθρώπου, θεραπεύοντας ολοσχερώς αυτό που ο Φρόϊντ χαρακτήρισε ως «το τραύμα της αυτο-συνείδησης και το σοκ της αναμονής του θανάτου». Στην Παλαιά Διαθήκη ( ΗΣΑ 25: 6-8 ) διαβάζουμε: «o Kύριoς των δυνάμεων... θα αφανίσει τo πρόσωπo του περικαλύμματος εκείνoυ πoυ περισκεπάζει όλoυς τoυς λαoύς, και τo κάλυμμα, αυτό πoυ σκεπάζει όλα τα έθνη. Θα καταπιεί τoν θάνατo με νίκη και o Kύριoς o Θεός θα σφoυγγίσει τα δάκρυα από όλα τα πρόσωπα». Ο στρατηλάτης ανθρωποκτόνος θεός ( Κύριος Σαββαώθ ) ως η δύναμη που εξαφανίζει τον θάνατο; Κι όμως. Ο Ησαϊας αντιλήφθηκε τον Θεό να υπόσχεται ότι θα απαλλάξει όλα τα έθνη από την απιστία και το σκοτεινό πέπλο της απελπισίας. Όλοι – ζωντανοί και νεκροί - θα γνωρίσουν την αλήθεια και θα ελευθερωθούν από τα δεσμά και το φόβο του θανάτου. Ο Ισχυρός Θεός θα «καταπιεί» το θάνατο με τη νέα θριαμβευτική ζωή της Ανάστασης ( Στην Καινή Διαθήκη, ο Απ. Παύλος χρησιμοποιεί ακριβώς τα ίδια λόγια σχετικά με την Γενική Ανάσταση των νεκρών, βλεπε: Α ΚΟΡ 15: 54 ) και θα τον εξαφανίσει από το Σύμπαν Του. Το έργο του ευαγγελίου και η διακονία της αποκατάστασης/συμφιλίωσης των ανθρώπων δε θα ολοκληρωθεί μέχρι ο Θεός να σκουπίσει και το τελευταίο δάκρυ από τα πρόσωπα όλων των ανθρώπων που έζησαν ποτέ στη γη. Ο Κύριος θα εξαλείψει κάθε ίχνος πόνου και ονειδισμού από το Σύμπαν Του. Εύλογα ο εκ των κυριοτέρων συγγραφέων της Καινής Διαθήκης Απ. Παύλος συνδέει την ευλογημένη αυτή εικόνα με τη Γενική Ανάσταση των νεκρών ( Α ΚΟΡ 15 ).

Το αγαπημένο θέμα του Απ. Παύλου ήταν η ανάσταση του Χριστού καθώς και η μελλοντική ανάσταση/ζωοποίηση όλων των νεκρών. Για τον Απ. Παύλο, οι φράσεις «ευαγγέλιο» «λόγος του Θεού», κλπ, είναι ταυτόσημες με το μήνυμα της Ανάστασης. Η θεολογία του Αποστόλου των εθνών ήταν - και είναι - θεολογία Ανάστασης. Όπου στεκόταν και βρισκόταν κήρυττε τα χαρμόσυνα νέα της Ανάστασης. Γιαυτόν ακριβώς τον λόγο η θεολογία του Παύλου ήταν εκστατική και όχι συστηματική. Για τον Απ. Παύλο η Ανάσταση των νεκρών αποτελούσε τα καλύτερα νέα που ακούστηκαν ποτέ στην ανθρωπότητα. Ούτε ξεχώριζε ο Παύλος την ανάσταση των δικαίων από αυτήν των αδίκων αναφορικά με το επιθυμητό τους αποτέλεσμα. Ο πρώην «πρώτος των αμαρτωλών» γνώριζε καλύτερα απ΄ όλους ότι και οι δύο αναστάσεις ( δικαίων και αδίκων ) θα καταλήξουν σε σωτηρία και σε θρίαμβο της ζωής. Γι’ αυτόν τον απλό λόγο ο Απ. Παύλος μπορούσε να πεί: «ελπίδα έχων εις τον Θεόν, την οποίαν και αυτοί ούτοι προσμένουσιν, ότι μέλλει να γείνη ανάστασις νεκρών, δικαίων τε και αδίκων» ( ΠΡΑΞ 24: 15 ). Ο Απόστολος των εθνών ήλπιζε με όλη την καρδιά του στην ανάσταση τόσο των «δικαίων» όσο και των «αδίκων». Η ερώτηση που προκύπτει είναι απλή. Πως είναι δυνατόν να έλπιζε στην ανάσταση των αδίκων εάν αυτή θα κατέληγε σε ατελεύτητη «κόλαση»; Μόνο ένας δαίμονας θα έλπιζε σε κάτι τέτοιο!

Είμαι σίγουρος ότι ο Απ. Παύλος, παρόλες τις ατέλειες και τα κόμπλεξ του, ήταν τόσο κοντά στο Χριστό που πολλές φορές αυθόρμητα ευχόταν το καλό όλων των ανθρώπων, όπως φαίνεται και στα διάφορα εκστατικά ουνιβερσαλιστικά ξεσπασματά του. Η πίστη του Απ. Παύλου στην δύναμη της Ανάστασης του Κυρίου είναι έκδηλη σε όλες τις επιστολές του προς τις εκκλησίες: «Επειδή δια τούτο ο Χριστός και απέθανε και ανέστη και ανέζησε, δια να ήναι Κύριος και νεκρών και ζώντων». Είναι αδύνατο να έλπιζε στην ανάσταση των αδίκων εάν δεν ήταν σίγουρος για την αίσια και ευεργετική έκβασή της για όλους τους «αδίκους».

Οι «θεολόγοι της κολάσεως» ισχυρίζονται ότι οι «άδικοι» θα αναστηθούν με ειδικά αθάνατα σώματα για να μπορούνε να παραμένουν συνειδητοί με όλες τις αισθήσεις τους στην ατέλειωτη κόλαση που τους περιμένει. Τα σώματα αυτά – μας λένε – θα είναι ειδικά φτιαγμένα ( με αμίαντο; ) ώστε να καίγονται για πάντα χωρίς να καταναλώνονται από τις φλογες ενώ θα αντέχουν στις ατέλειωτες δαγκωματιές των αθάνατων σκουληκιών που θα τρέφονται συνέχεια πάνω τους και μέσα τους. Μερικοί πιό... προοδευτικοί θεολόγοι της κόλασης ισχυρίζονται ότι τα σώματα των κολασμένων θα είναι «πνευματικά» καθώς και τα βασανiστήρια θα είναι «πνευματικά».

Ο Απ. Παύλος όμως δεν επιτρέπει την ύπαρξη αμαρτίας στα αναστημένα σώματα τα οποία χαρακτηρίζει άφθαρτα, αθάνατα, δοξασμένα, ισχυρά και πνευματικά ( βλέπε ( Α ΚΟΡΙΝΘ 15: 35-58 ). Όταν ο Απόστολος ξεσπάει θριαμβευτικά: «θάνατε πού είναι το κεντρί σου;» σίγουρα εννοεί ότι η αμαρτία ( το κεντρί ) έχει εξαφανισθεί. Μόνο όταν το φθαρτό ντυθεί αφθαρσία, και τούτο το θνητό ντυθεί αθανασία σε όλους τους ανθρώπους, και μόνο τότε, θα πραγματοποιηθεί ο λόγος, που είναι γραμμένος: ‘Καταβροχθίστηκε ο θάνατος με νίκη. Θάνατε, πού είναι το κεντρί σου; 'Αδη, πού είναι η νίκη σου’; Καθώς ο Απόστολος έλπιζε με την ίδια γλυκιά προσμονή τόσο για την ανάσταση των «δικαίων» όσο και την ανάσταση των «αδίκων» σίγουρα θα περίμενε το ίδιο αποτέλεσμα ( εξάλειψη αμαρτίας «το κεντρί τού θανάτου» ) και στις δύο περιπτώσεις. Μόνο όταν όλοι οι άνθρωποι απελευθερωθούν από τη φθορά και την αμαρτία «διαμέσου τού Κυρίου μας Ιησού Χριστού» θα ισχύσει πραγματικά η θριαμβευτική κραυγή: «θάνατε πού είναι το κεντρί σου;»

Η όλη αναφορά του Απ. Παύλου στο θέμα της ανάστασης των νεκρών ( Α ΚΟΡΙΝΘ 15 ) δεν διαφοροποιεί το αποτέλεσμα της ανάστασης για κανένα νεκρό: “Διότι επειδή ο θάνατος ήλθε δι' ανθρώπου, ούτω και δι' ανθρώπου η ανάστασις των νεκρών. Επειδή καθώς πάντες αποθνήσκουσιν εν τω Αδάμ, ούτω και πάντες θέλουσι ζωοποιηθή εν τω Χριστώ έκαστος όμως κατά την ιδίαν αυτού τάξιν” ( εδαφ. 21-22 ). Όπως έγραψε και ο μεγάλος πατέρας της αρχαίας εκκλησίας, ο επίσκοπος και επικεφαλής της τότε θεολογικής σχολής Αντιοχείας Θεόδωρος Μοψουεστίας (350-429 μ.Χ): «Ποιό το όφελος της ανάστασης για τους αμαρωλούς εάν αναστηθούν μονάχα για να τιμωρούνται χωρίς τέλος;»

Σύμφωνα λοιπόν με την εκστατική θεολογία του Παύλου, οι νεκροί, δίκαιοι και άδικοι, θα αναστηθούν και τελικά θα ζωοποιηθούν «εν τω Χριστώ». Άσχετα με το πως ακριβώς θα «κρίνει» ο Χριστός τους «αδίκους» το τελικό αποτέλεσμα θα είναι ίδιο για όλους τους ανθρώπους «έκαστος όμως κατά την ιδίαν αυτού τάξιν». Η όλη θριαμβευτική γλώσσα που χρησιμοποιεί ο Απόστολος δεν επιτρέπει κανενός είδους αναστημένου σώματος που να υπόκειται σε ατέλειωτα βασανηστήρια και όλα τα άλλα τερατουργήματα που φαντάζονται οι θεολόγοι της κόλασης. Τα μόνα αναστάσημα σώματα που γνωρίζει ο Απ. Παύλος είναι «άφθαρτα, αθάνατα, δοξασμένα, δυνατά και πνευματικά». Ο Απ. Παύλος ξεκάθαρα αναφέρεται στην γενική ανάσταση όλων των νεκρών ( πώς ανασταίνονται οι νεκροί; και με ποίον σώμα έρχονται, πάντες θέλουσι ζωοποιηθή εν τω Χριστώ, έκαστος όμως κατά την ιδίαν αυτού τάξιν, κλπ  ) και όχι μονάχα στην ανάσταση των «δικαίων».  

Το σκάνδαλο της ανάστασης του Χριστού