jurassic park

ΜΕΡΟΣ Α (PART A)

Γιατί ο Άνθρωπος παραμένει εγκλωβισμένος στην Κάθετη Τάξη του ζωϊκού βασιλείου
Η παθολογία των "Κάθετων" κοινωνιών μας

ΜΕΡΟΣ Β (PART B)

Γιατί οι περισσότεροι πολιτικοί είναι... ψυχοπαθείς
Θεσμοποιημένη ψυχοπάθεια
Ένα παράδειγμα θεσμοποιημένης επιβολής της ψυχοπάθειας του ερπετώδους εγκεφάλου

ΜΕΡΟΣ Γ (PART C)

Το ερπετό μέσα μας
Ποιές άλλες παθολογίες πηγάζουν απο τον ερπετώδη εγκέφαλο

ΜΕΡΟΣ Δ (PART D)

Η θρησκεία ως η κατ’ εξοχήν έκφραση του ερπετώδους εγκεφάλου
Η απάντηση του Ιησού στη φωνή του Ερπετού

Η θρησκεία ως η κατ’ εξοχήν έκφραση του ερπετώδους εγκεφάλου

Και τώρα για την άμεση σχέση ερπετώδους εγκεφάλου και δεισδαιμονικής θρησκείας. Θεωρώ ως δεισδαιμονική θρησκεία, την οποιαδήποτε θρησκεία διδάσκει ή βασίζεται σε φόβο Θεού ή θεών. Εννοείται ότι και οι τρεις μεγάλες μονοθεϊστικές θρησκείες ( Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός, Μουσουλμανισμός ) λίγο-πολύ ανήκουν σε αυτήν την κατηγορία. Τα οποιαδήποτε θρησκευτικά μηνύματα περιέχουν το στοιχείο του φόβου ( π.χ τιμωρία/κατάρα/οργή Θεού, κόλαση, αφορισμοί, απειλές, δαίμονες, διαβόλοι και τριβόλοι, κινδυνολογίες, τέλος του κόσμου, Αρμαγεδδώνες, αιρετικοί, θηρία, αντίχριστοι, 666, κλπ ) ενεργοποιούν και τον ερπετώδη εγκέφαλο με όλες τις αρνητικές συνέπειες. Όπως θα έλεγε και ο Terry Bragg οι θρησκείες αυτές ‘κατεβάζουν’ την συμπεριφορά των μελών τους. Οι δεισδαιμονικές θρησκείες προσπαθούν να συνδυάσουν τον φόβο με την αγάπη ή άλλα ανώτερα συναισθήματα (π.χ «προσέλθετε μετα φόβου Θεού και πίστεως»), αλλά μάταια, καθώς πρόκειται για διαμετρικά αντίθετες πραγματικότητες οι οποίες αλληλοαναιρούνται. Είναι αδύνατο να φοβάσαι και συνάμα να αγαπάς τον Θεό. Ο φόβος έχει να κάνει με την επιβιωσή σου. Όταν φοβάσαι τον Θεό, ουσιαστικά φοβάσαι ότι μπορεί να σου κάνει κακό ή να σε βλάψει. Αυτομάτως γίνεσαι ερπετό. Τα ερπετά δεν μπορούν να αγαπήσουν. Είναι αδύνατο για ένα θρησκευτικό σύστημα που ενεργοποιεί τον μηχανισμό του φόβου να κατορθώσει να παράγει ‘ανώτερη’ ή αν θέλετε πνευματική συμπεριφορά. Οι δεισδαιμονικές θρησκείες δεν μπορούν να παράγουν αυθεντική αγάπη προς τον Θεό ή τον συνάνθρωπο. Σχολιάζοντας τον ρόλο και την λειτουργία της θρησκείας στην μοντέρνα κοινωνία ο συγγραφέας Dennis Sandole καταλήγει στο εξής συμπέρασμα: «Οι άνθρωποι είναι προγραμματισμένοι απο τον ερπετώδη εγκεφαλό τους να είναι τελετουργικοί, να είναι ιεραρχικοί και να νοιώθουν δέος προς την κάθε μορφή εξουσίας» (35).

Ένας άλλος συγγραφέας, ο Skip Largent απαριθμεί μεταξύ άλλων και τα εξής «θρησκευτικά» ένστικτα που πηγάζουν απο τον ερπετώδη εγκέφαλο «Τουλάχιστον πέντε είδη ανθρώπινης συμπεριφοράς πηγάζουν απο τον ερπετώδη εγκέφαλο... Τελετουργικότητα, δεισδαιμονία, αφοσίωση στην παράδοση, αντίσταση στην αλλαγή, δουλική υποταγή και κάθε είδους ψέμα» Για να προσθέσει ο David Icke: «Προσθέστε σε όλα τα παραπάνω και την υπεράσπιση εδάφους, την εξουσιομανία, την επιθετικότητα, τον ρατσισμό, κλπ. Ακόμα και η σεξουαλική κακοποίηση πηγάζει απο τον ερπετώδη εγκέφαλο» (36)

Ο διάσημος κοσμολόγος και συγγραφέας Carl Sagan, στο βιβλίο του με τίτλο The Dragons of Eden, γράφει: «... Δεν μας οφελεί καθόλου το να αγνοούμε την ερπετώδη πτυχή της ανθρώπινης συμπεριφοράς, ιδαίτερα όσον αφορά την τελετουργική και ιεραρχική ψυχωσή μας. Η γνώση ότι τα ένστικτα αυτά πηγάζουν απο τον ερπετώδη εγκέφαλο μπορέι να μας βοηθήσει να καταλάβουμε απο τί είμαστε φτιαγμένοι...». Καλύτερα απο όλους όμως τα εξηγεί ο πρώην θεολόγος και νυν πολιτικός σχολιαστής John Brand ( The human theater of the absurd ) ο οποίος θεωρεί την θρησκεία ως την κατ εξοχήν έκφραση του ερπετώδους εγκεφάλου. Αφού απαριθμεί τα 31 στοιχεία συμπεριφοράς που - όπως ανακάλυψε ο MacLean πηγάζουν απο τον ερπετώδη εγκέφαλο - ο Brand ξεχωρίζει 4 βασικές κατηγορίες ‘θρησκευτικής’ συμπεριφοράς:

A. Η Υπεράσπιση εδάφους, η οποία όπως είδαμε συμπεριλαμβάνει και το έδαφος των ιδεών, δογμάτων και πεποιθήσεων. Κάθε δεισδαιμονικό θρησκευτικό σύστημα δημιουργεί την ψευδαίσθηση του ‘εμείς’ και οι ‘άλλοι’ προκειμένου να ικανοποιήσει το ένστικτο της υπεράσπισης εδάφους. Γιαυτό ακούμε την κάθε Χριστιανική ομολογία να ισχυρίζεται ότι «κατέχει την αλήθεια».

B. Η Ιεραρχία ( υποταγή ή επιβολή ), η οποία βρίσκει στην θρησκεία την τέλεια εκφρασή της. Πιό ψηλά απο όλους είναι ο Θεός «εκεί επάνω», ως η απόλυτη κάθετη εξουσία. Έπειτα έχουμε τους αντιπροσώπους του επι της γης. Τόσο οι εξουσιαστές όσο και οι εξουσιαζόμενοι νοιώθουν ασφάλεια με την καθετοποίηση των σχεσεών τους καθώς ικανοποιείται το αρχέγονο ερπετώδες ένστικτο της ιεράρχισης. Γιαυτό όταν αμφισβητηθεί η εξουσία των ηγετών της Ορθόδοξης Εκκλησίας οι ποιμενάρχες υπενθυμίζουν στο ποίμνιο ότι η Εκκλησία δεν είναι Δημοκρατία αλλά Ιεραρχία...

Γ. Η Τελετουργία είναι ένα ακόμα χαρακτηριστικό γνώρισμα της θρησκείας. Προσφέρει την πολυπόθητη βεβαιότητα της αυτοματοποιημένης συμπεριφοράς. Φυσικά η τελετουργία αποτελεί «καθήκον» και «προνόμιο» της ιεραχίας, επικυρώνοντας έτσι την εξουσία της.

Δ. Το Ψέμα το οποίο αναδεικνύεται ως αγαπημένο σπορ των ανθρώπων της θρησκείας, όπως στην περίπτωση με το δόγμα της κόλασης, το οποίο πολλοί πατέρες της εκκλησίας παραδέχθηκαν ότι διδάσκεται στους όχλους ως «οφέλημο ψέμα». Το ψέμα χρησιμοποιείται κυρίως για την επικύρωση της ιεραρχίας. Είτε έχουμε να κάνουμε με fraus pia, είτε με τους αναπτήρες Μπικ που χρησιμοποιούνται για το Άγιο Φώς στα Ιεροσόλυμμα, είτε με τα ψεύτικα θαύματα, είτε με επιστολές που γράφτηκαν στον ουρανό και έπεσαν στη γη, στόχος πάντα είναι η ισχυροποίηση της εξουσίας και η υπεράσπιση εδάφους.

Βλέπουμε λοιπόν πώς τα ερπετώδη ένστικτα όταν βρεθούν ενσωματωμένα σε κάποιον ανθρώπινο θεσμό, είτε αυτός είναι θρησκεία, είτε πολιτική, είτε στρατός, αλληλο-υποστηρίζονται προκειμένου να συμβάλλουν στην επιβίωση του θεσμού με τον οποίον έχουν ταυτισθεί τόσο οι ηγέτες όσο και τα απλά μέλη. Προσθέστε σε αυτά, τα ζωόδη συναίσθηματα του φόβου, της επιθετικότητας και της βίας (τα οποία πηγάζουν απο το ερπετώδες ένστικτο της αυτοσυντήρησης) και καταλαβαίνετε γιατί η δεισδαιμονική θρησκεία συνεχίζει να υποδουλώνει τον άνθρωπο.

Υπεράσπιση εδάφους, ιεραρχία, τελετουργία, ψέμα, φόβος, επιθετικότητα, βία, βουλιμία, απληστία, κλπ. Ένα προς ένα, όλα αυτά τα ερπετώδη ένστικτα απορρίφθηκαν απο τον Ιησού του οποίου η διδασκαλία προέβαλλε ως αντίδοτο το Οριζόντιο μοντέλο συμπεριφοράς, δηλαδή ισότητα, αδελφοσύνη, οίκτος, εμπάθεια, γενναιοδωρία, αυτοθυσία, αυθεντικότητα, αλήθεια, θάρρος, καθώς επίσης και «αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότητα, αγαθοσύνη, πίστη, πραότητα, εγκράτεια» ( ΓΑΛ 5: 22, 23, κλπ ).

Πρώτα όμως έπρεπε ο Ιησούς να υποτάξει τον δικό του ερπετώδη εγκέφαλο. Μερικοί ακαδημαϊκοί πιστεύουν ότι πίσω απο τον μύθο (Midrash) με τον πειρασμό του Ιησού για 40 ημέρες στην έρημο αμέσως μετά τη βαπτισή του, κρύβεται μία αυθεντική παράδοση με τον Χριστό να εξηγεί στους μαθητές Του τον εσωτερικό αγώνα Του ενάντια στους πειρασμούς που πηγάζουν απο το αρχέγονο όφη. Επισημαίνεται μάλιστα το γεγονός ότι ο πειρασμός του Ιησού περιγράφθηκε μέσα στα πλαίσια της χρισεώς του ως Μεσσίας (στα Εβραϊκά, η λέξη Μεσσίας σημαίνει ‘χρισμένος’). Σύμφωνα με την Εβραϊκή παράδοση, τόσο οι βασιλείς όσο και οι αρχιερείς αναλάμβαναν τα καθηκοντά τους αφού πρώτα κάποιος τους έχριζε με λάδι. Κατα τη διάρκεια του 1^ου αιώνα, η διαμορφώμενη Χριστιανική παράδοση, προέβαλλε την Μεσσιανική ταυτότητα στον Ιησού και υιοθέτησε, όπως ήταν φυσικό, τους ανάλογους συμβολισμούς της Παλαιάς Διαθήκης.

Η βάπτιση του Ιησού απο τον Ιωάννη τον βαπτιστή θεωρήθηκε απο πολλούς Χριστιανούς ως το χρονικό σημείο όπου «ο Θεός έχρισε τον Ιησού» ως Μεσσία. Στην Παλαιά Διαθήκη, οι βασιλείς του Ισραήλ απολάμβαναν μεταξύ άλλων και την προσωνυμία «Υιός Θεού». Η φράση «Υιός Θεού» επρόκειτο δηλαδή για βασιλικό τίτλο. Επόμενο λοιπόν ήταν και ο Ιησούς ως Μεσσίας και ως βασιληάς του Ισραήλ να ανακυρηχθεί «Υιός Θεού». Όπως το έθεσαν οι πρώτοι Χριστιανοί, αν και στην υπερβατικοτητά Του προϋπήρχε ως «Λόγος του Θεού» και ως «Μονογενής Υιός του Θεού», ο άνθρωπος Ιησούς ανακυρρήχθηκε επίσημα ως «Υιός Θεού» με την έννοια του «Βασιληάς του Ισραήλ» την ημέρα που βαπτίσθηκε απο τον Ιωάννη: «και ιδου φωνη εκ των ουρανων λεγουσα ουτος ειναι ο υιος μου» ( ΜΑΤΘ 3: 17 ), και «‘Υιός μου ει σύ, εγω σήμερον γεγέννηκά σε’, και πάλιν, ‘Εγω εσομαι αυτω εις πατέρα, και αυτος εσται μοι εις υιόν’» ( ΕΒΡ 1: 5 ).

Ένα άλλο αρχαίο Χριστιανικό κείμενο, το απόκρυφο ευαγγέλιο «προς Εβραίους», επίσης περιγράφει την βάπτιση του Ιησού μέσα στα πλαίσια της ανακυρρηξής του ως Μεσσίας και ως Υιός Θεού και συνδέει την φωνή που ακούστηκε απο τον ουρανό με τον 2^ο Ψαλμό που περιγράφει την ανακήρυξη του Δαβίδ σε πολεμιστή-βασιληά: «Αλλ εγω θελει ειπει εχρισα τον βασιλεα μου επι Σιων το ορος το αγιον μου. Εγω θελω αναγγειλει το προσταγμα ο Κυριος ειπε προς εμε Υιος μου εισαι συ εγω σημερον σε εγεννησα ζητησον παρ εμου και θελω σοι δωσει τα εθνη κληρονομιαν σου και ιδιοκτησιαν σου τα περατα της γης. Θελεις ποιμανει αυτους εν ραβδω σιδηρα, ως σκευος κεραμεως θελεις συντριψει αυτους. Τωρα λοιπον βασιλεις συνετισθητε... φιλειτε τον Υιον μηποτε οργισθη και απολεσθητε εκ της οδου οταν εξαφθη ταχεως ο θυμος αυτου μακαριοι παντες οι πεποιθοτες επ αυτον...».

Σε έναν άλλον Ψαλμό, τον 144^ο ο πολεμιστής-βασιληάς Δαβίδ φέρεται να λέει: «ευλογητος ο Κυριος το φρουριον μου ο διδασκων τας χειρας μου εις πολεμον τους δακτυλους μου εις μαχην».

Τελικά όμως λέγεται ότι ο Θεός δεν του επέτρεψε να κτίσει τον Ναό Του επειδή είχε αιματοβαμμένα χέρια.

Παρόλα αυτά, οι Χριστιανοί δίδαξαν ότι ο Θεός θα αφήσει τον πολεμιστή-Ιησού να κτίσει Ναό απο «ζώντες λίθους» παρόλο που όπως τον περιγράφει ο συγγραφέας της Αποκάλυψης (βλέπε 19: 13) είναι «περιβεβλημένος ιμάτιον βεβαμμένον αιματι». Η αντίφαση είναι καταφάνερη.

Μερικοί ακαδημαϊκοί λοιπόν προτείνουν ότι η Δαβιδική έκδοση του χρίσματος, δηλαδή η επίγεια βίαιη εξουσία που ορεγόταν ο Δαβίδ, ήταν ακριβώς αυτό που πρόσφερε ο Διάβολος στον Ιησού κατα την διάρκεια του πειρασμού του αμέσως μετά τη βαπτισή του: «τοτε ο Iησους εφερθη υπο του πνευματος εις την ερημον δια να πειρασθη υπο του διαβολου.... παραλαμβανει αυτον ο διαβολος εις ορος πολυ υψηλον και δεικνυει εις αυτον παντα τα βασιλεια του κοσμου και την δοξαν αυτων, και λεγει προς αυτον, ‘ταυτα παντα θελω σοι δωσει εαν πεσων προσκυνησης με’ τοτε ο Ιησους λεγει προς αυτον ‘υπαγε σατανα διοτι ειναι γεγραμμενον Κυριον τον Θεον σου θελεις προσκυνησει και αυτον μονον θελεις λατρευσει»

Σύμφωνα με την ερμηνεία αυτή, ο Ιησούς διαχώρισε τον Γιαχβέ ( ΕΓΩ ΕΙΜΙ ) της ανώτερης πνευματικής παράδοσης απο τον Γιαχβέ της κατώτερης εθνικιστικής παράδοσης, καταδικάζοντας τον δεύτερο ως «διάβολο» και ως «ανθρωποκτόνο». Ο ΕΓΩ ΕΙΜΙ της ανώτερης παράδοσης αντιπροσωπεύει την ελευθερία και την ισότητα, είναι δηλαδή ο Οριζόντιος Θεός που συναντάμε σε όλες τις ανώτερες παραδόσεις των λαών, σε αντίθεση με τον ερπετώδη Γιαχβέ της κατώτερης παράδοσης, τον εθνικιστή πολέμαρχο θεό της Κάθετης Τάξης, κάτω απο την απάνθρωπη εξουσία του οποίου η ανθρωπότητα στενάζει λέγοντας «ας διασπασωμεν τους δεσμους αυτων (του πολεμοχαρή Γιαχβέ και του Δαβιδικού Μεσσία του) και ας απορριψωμεν αφ ημων τας αλυσεις αυτων». Το ότι συναντάμε και τους δύο αυτούς διαμετρικά αντίθετους Γιαχβέ μέσα στις σελίδες της Βίβλου εξηγείται μέσα στα πλαίσια της θεωρίας του Julian Jaynes (βλέπε «διμερής νούς») ως απόλυτα φυσιολογικό φαινόμενο μίας αναδυόμενης ανθρώπινης συνειδητικότητας που αγωνίζεται να απεγκλωβισθεί απο την τυρρανία της διμερούς/κάθετης νοοτροπίας. Έτσι βλέπουμε τους Εβραίους προφήτες να ανακαλύπτουν αργά-αργά την παγκοσμιότητα της αγάπης του ΕΓΩ ΕΙΜΙ, την αδελφοσύνη, την ελευθερία και την ισότητα.

Και φτάνουμε στον Ιησού Χριστό, για τον οποίον ο Jaynes - αν και ο ίδιος δεν ήταν Χριστιανός - έγραψε ότι έκανε μεγάλη προσπάθεια να οδηγήσει τους συνανθρώπους του έξω απο την διμερή νοοτροπία. Περιέγραψε δε την προσπάθεια του Ιησού ως απόπειρα εγκαθίδρυσης μίας «απαραίτητης νέας μορφής ύπαρξης για συνειδητούς ανθρώπους» (37). Όπως λέει και ο Brinsmead η εμφάνιση του Ιησού στο προσκήνιο της ανθρώπινης ιστορίας αποτέλεσε ένα νέο στάδιο στην εξέλιξη της συνειδητικότητας: «Η ρίζα πολλών προβλημάτων είναι όλες αυτές οι απάνθρωπες κάθετες αντιλήψεις περί Θεού οι οποίες αντανακλώνται στους ανθρώπινους θεσμούς και ενέργειες. Ο παραδοσιακός θεϊσμός βασίζεται στην λανθασμένη αντίληψη μίας κάθετης σχέσης με τον Θεό, Αφέντη-σκλάβων, Βασιληά-υπηκόων, εξουσιαστή-εξουσιαζόμενων, κλπ. Αυτή η λανθασμένη κοσμοαντίληψη συνέβαλλε σε μεγάλο βαθμό στην δημιουργία όλων αυτών των ιεραρχικών πολιτισμών που αποδείχθηκαν και συνεχίζουν να αποδεικνύονται στην πράξη ως απάνθρωποι. Ο Ιησούς όμως αντιπροσώπευσε μία μεγάλη, και μάλιστα νέα, εξέλιξη της ανθρώπινης συνειδητικότητας, ένα νέο όραμα για την ανθρωπότητα, το οποίο ήταν όχι μονάχα αιώνες μπροστά απο την εποχή του αλλά, όπως αποδεικνύεται τώρα, ήταν χιλιετίες μπροστά! Ακόμα κρατάει το κλειδί επόλυσης του πανανθρώπινου διλλήματος.Ήταν ένας άνθρωπος που φανερά εμπνεόταν απο το πνεύμα των προφητών της Παλαιάς Διαθήκης οι οποίοι ορύονταν για την απανθρωπιά. Ο Ιησούς όμως προχώρησε πέρα απο τους προφήτες και σηκώνοντας το τσεκούρι της αλήθειας χτύπησε το κακό της κάθετης τάξης στην ρίζα του. Η βάση της αποστολής του Ιησού ήταν το όραμα και η συνειδητικοτητά που είχε ως άνθρωπος»

Ήταν αδύνατο η νέα αυτή ανθρώπινη συνειδητικότητα όπως ενσρκώθηκε στην ζωή του Ιησού να εκφρασθεί μέσω της διμερούς/κάθετης νοοτροπίας. Ο νέος οίνος έπρεπε να μπεί σε νέους ασκούς. Οι ακαδημαϊκοί που αναφέρονται στην ενδιαφέρουσα διάσταση της ιστορίας που κρύβεται πίσω απο την παράδοση του πειρασμού του Χριστού στην έρημο, επισημαίνουν ότι ξανά και ξανά κατα τη διάρκεια της επίγειας διακονίας του ο Ιησούς απαρνήθηκε τον Δαβιδικό Μεσσιανισμό της βίαιης/κάθετης εξουσίας την οποία απέρριψε ως διαβολική διαστρέβλωση της αυθεντικής βασιλείας του Θεού η οποία όπως εξήγησε «δεν είναι εκ του κόσμου αυτού». Η βασιλεία του Θεού, όπως την κήρυξε ο Ιησούς, δεν έρχεται βίαια ή με κάθετο τρόπο, δηλαδή δεν επιβάλλεται στους ανθρώπους, αλλά εξαπλώνεται υπομονετικά, ειρηνικά και αθόρυβα ως μία εσωτερική κατάσταση. Η Οριζόντια βασιλεία που κήρυξε ο Ιησούς ήταν διαμετρικά αντίθετη με την εθνικιστική θεοκρατία που δίδασκε η κατώτερη Εβραϊκή παράδοση.

Δυστυχώς οι πρώτοι Χριστιανοί απέτυχαν να κατανοήσουν την πραγματική φύση της βασιλείας του Θεού όπως την δίδαξε ο Ιησούς και ως αποτέλεσμα υιοθέτησαν με τραγικές συνέπειες όλους εκείνους τους απάνθρωπους συμβολισμούς της κατώτερης Εβραϊκής παράδοσης. Με άλλα λόγια έβαλαν τον παροιμιώδη νέο οίνο σε παληούς ασκούς. Έτσι δεκαετίες αργότερα, βλέπουμε τους συγγραφείς των Χριστιανικών «ιερών» κειμένων να επαναφέρουν την εικόνα του σατράπη θεού και του στρατηλάτη Δαβιδικού Μεσσία του, τον οποίον φαντάζονταν ότι θα επιστρέψει μία μέρα στο πρόσωπο του Ιησού για να καταστρέψει τους εχθρούς της πίστης. Μέχρι και ο Απόστολος Παύλος υπέκυψε στον πειρασμό του ερπετού και φαντάστηκε έναν «άλλο Ιησού» ( βλέπε ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Β΄ 1: 7-10 ) να επιστρέφει ως βίαιος πολεμιστής για να εκδικηθεί τους άπιστους συμπατριώτες του Ιουδαίους! Χειρότερο παράδειγμα απ’ όλα ήταν αυτό του συγγραφέα της Αποκάλυψης Ιωάννου, ο οποίος με τραγικό τρόπο ταύτησε τον φιλάνθρωπο Ιησού με τον εφιαλτικό αιματοβαμμένο ψευδο-Μεσσία του 2^ου Ψαλμού: «Και ειδον τον ουρανον ηνεωγμένον, και ιδου ιππος λευκός, και ο καθήμενος επ' αυτον καλούμενος πιστος και αληθινός, και εν δικαιοσύνη κρίνει και πολεμει... οι δε οφθαλμοι αυτου ως φλοξ πυρός, και περιβεβλημένος ιμάτιον βεβαμμένον αιματι... και εκ του στόματος αυτου εκπορεύεται ρομφαία οξεια, ινα εν αυτη πατάξη τα εθνη, και αυτος ποιμανει αυτους εν ράβδω σιδηρα. και αυτος πατει την ληνον του οινου του θυμου της οργης του Θεου του Παντοκράτορος... Και ειδον ενα αγγελον εστωτα εν τω ηλίω, και εκραξεν εν φωνη μεγάλη λέγων πασιν τοις ορνέοις τοις πετομένοις εν μεσουρανήματι, Δευτε συνάχθητε εις το δειπνον το μέγα του θεου, ινα φάγητε σάρκας βασιλέων και σάρκας χιλιάρχων και σάρκας ισχυρων και σάρκας ιππων και των καθημένων επ' αυτων και σάρκας πάντων ελευθέρων τε και δούλων και μικρων και μεγάλων»

Βέβαια ο αιματοβαμμένος αυτός «Ιησούς» της Αποκάλυψης παρουσιάζεται ως κάποιος δίκαιος πολεμιστής που έρχεται για να εξολοθρεύσει τα στρατεύματα κάποιας δικτατορικής αντί-Χριστου δύναμης. Με άλλα λόγια έρχεται ο ένας Δικτάτορας να πάρει τη θέση του άλλου. Μάχη Τιτάνων, ή μάλλον Δεινόσαυρων α λα Jurassic Park. Η ιδέα αυτή μπορεί να είχε κάποιο νόημα ή ακόμα και να έδινε κάποιο κουράγιο στους διωκόμενους Χριστιανούς του 1^ου αιώνα, αλλά σήμερα το μόνο που δεν χρειαζόμαστε είναι άλλος ένας καλοθελητής στρατηλάτης. Μας αρκούν άλλωστε οι προέδροι των ΗΠΑ, οι οποίοι ενσαρκώνουν ως μοντέρνοι σταυροφόροι την ιδέα του αιματοβαμμένου Μεσσία που «εν δικαιοσύνη κρίνει και πολεμει». Και ο Χίτλερ «εν δικαιοσύνη» πολέμησε κάνοντας τους εχθρούς του Χριστού σαπούνια... Την εικόνα του στρατηλάτη Ιησού αγάπησαν πάρα πολλλοί δικτάτορες του παρελθόντος, με πρώτον απ’ όλους τον Μέγα Κωνσταντίνο ( δεν αποτελεί καθόλου σύμπτωση το γεγονός ότι το βιβλίο της Αποκάλυψης έγινε επίσημα αποδεκτό απο την Εκκλησία ως «κανονικό» και «θεόπνευστο» τις ημέρες του ). Πιστεύω ότι μετά απο τόσους αιώνες αιματοχυσίας μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι ποτέ δεν μπορεί να επικρατήσει η ειρήνη και η δικαιοσύνη μέσω της βίας, ακόμα και αν αυτός που την χρησιμοποιεί είναι ο ίδιος ο Θεός. Όχι, ο πολεμοχαρής ανθρωποκτόνος Μεσσίας της Δαβιδικής παράδοσης δεν έχει καμμία σχέση με εκείνον τον πράο υιό ανθρώπου που μας δίδαξε να αγαπάμε τους εχθρούς μας και να αγαθοποιούμε σε όσους μας κάνουν κακό μιμούμενοι έτσι τον αληθινό φιλάνθρωπο Θεό. Οι μεν Χριστιανοί του 1^ου αιώνα δικαιολογούνται κάπως που μπέρδεψαν τον Ιησού με τον πολεμιστή-βασιληά Δαβίδ. Άλλες εποχές τότε άλλες αξίες. Εμείς όμως οι σημερινοί Χριστιανοί δεν δικαιολογούμαστε καθόλου να προβάλλουμε στον κόσμο την εφιαλτική εικόνα ενός Δικτάτορα Χριστού που είναι «περιβεβλημένος ιμάτιον βεβαμμένον αιματι».

Κατα ...διαβολική σύμπτωση, ο χαρακτήρας της Δαβιδικής θεοκρατίας περιέχει όλα αυτά τα αρνητικά στοιχεία που πηγάζουν ως ένστικτα απο τον ερπετώδη εγκέφαλο. Η απάντηση του Ιησού στον πειρασμό του «σατανά» αντανακλά τον θριαμβό Του ενάντια στην φωνή του ερπετώδους εγκεφάλου. Ο Ιησούς άκουσε την φωνή του ερπετού να τον καλεί να πετύχει την αποστολή του μέσω της βίας και του εξαναγκασμού, και μέσω ακατανίκητων τεκμηρίων και δημοσίων επιδείξεων υπερφυσικής δύναμης και θαυμάτων που να επιβάλλουν την αποδοχή του ως brute fact, αλλά απέρριψε την φωνή αυτή ως εκ του πονηρού. Όχι, απάντησε ο Ιησούς, δεν θα υποταχθώ στα χαμερπή ένστικτα του ερπετού αλλά μονάχα στον αυθεντικό Θεό, τον ΕΓΩ ΕΙΜΙ, την υπέρτατη συνειδητικότητα και στην μοναδική εικόνα της επι της γης δηλαδή την ανθρώπινη συνειδητικότητα της ελευθερίας, της ισότητας και της αδελφοσύνης όλων των ανθρώπων. Έτσι ο Ιησούς δεν κάλεσε τις λεγεώνες των αγγελικών δυνάμεων για να καταστρέψει τους εχθρούς του όπως θα έκανε ο ψευδο-Μεσσίας του 2^ου Ψαλμού, αλλά τους συγχώρεσε άνευ όρων δίνοντας έτσι το έναυσμα της ειρηνικής επανάστασης της Οριζόντιας Τάξης!

2. βλέπε George E. Mendenhall, “The Hebrew Conquest of Palestine”, & M. Weippert, “The Settlement of the Israelite Tribes in Palestine”, πηγή: A History of God, σελ. 28

3. Too easily led into the abyss of war, Bryan Patterson, Faithworks, Sunday Herald Sun, January 5, 2003