jurassic park

ΜΕΡΟΣ Α (PART A)

Γιατί ο Άνθρωπος παραμένει εγκλωβισμένος στην Κάθετη Τάξη του ζωϊκού βασιλείου
Η παθολογία των "Κάθετων" κοινωνιών μας

ΜΕΡΟΣ Β (PART B)

Γιατί οι περισσότεροι πολιτικοί είναι... ψυχοπαθείς
Θεσμοποιημένη ψυχοπάθεια
Ένα παράδειγμα θεσμοποιημένης επιβολής της ψυχοπάθειας του ερπετώδους εγκεφάλου

ΜΕΡΟΣ Γ (PART C)

Το ερπετό μέσα μας
Ποιές άλλες παθολογίες πηγάζουν απο τον ερπετώδη εγκέφαλο

ΜΕΡΟΣ Δ (PART D)

Η θρησκεία ως η κατ’ εξοχήν έκφραση του ερπετώδους εγκεφάλου
Η απάντηση του Ιησού στη φωνή του Ερπετού

Γιατί οι περισσότεροι πολιτικοί είναι... ψυχοπαθείς

Το ότι η ανθρωπότητα κινείται, χωρίς επιστροφή, μακρυά απο το ζωόδες παρελθόν της και προς το δοξασμένο μέλλον της πλήρους ανθρώπινης ύπαρξης, φαίνεται και απο το γεγονός ότι η οριζόντια συνειδητικότητα αναγνωρίζεται απο την επιστήμη ως το νέο μέτρο όσον αφορά την αξιολόγηση της ψυχικής υγείας των ανθρώπων. Με άλλα λόγια, αποτελεί θέμα χρόνου για όλα τα ζωόδη χαρακτηριστικά, όπως η επιθετικότητα, η βία, η απληστία, η εξουσιομανία, ο έλεγχος, η εκμετάλευση, η ανταγωνιστικότητα, κλπ, να αντιμετωπισθούν ως συμπτώματα ψυχικής νόσου. Έτσι θα πάψουν να θεωρούνται ως «αξίες», όπως δηλαδή γίνεται σήμερα, ιδιαίτερα στις καπιταλιστικές κοινωνίες.

Όπως εξηγεί ο Krossa, στους περισσότερους ανθρώπους το εξελικτικά νεώτερο μπροστινό μέρος του φλοιού ( prefrontal-cortex ), λειτουργεί με τέτοιον τρόπο ώστε να περιορίζει ή και να σταματάει εντελώς τα βίαια ζωόδη ένστικτα που προέρχονται απο εξελικτικά αρχαιότερα τμήματα του εγκεφάλου. Το μπροστινό αυτό τμήμα του εγκεφάλου, το οποίο εξελίχθηκε σχετικά πρόσφατα στο ανθρώπινο είδος, είναι ποιοτικά πολύ καλύτερο απο τα υπόλοιπα τμήματα του εγκεφάλου. Εύλογα λοιπόν, ο προμετωπιαίος φλοιός prefrontal-cortex και γενικότερα ο ανώτερος εγκέφαλος cerebral cortex θεωρείται και ως το πιό «ανθρώπινο» τμήμα του εγκεφάλου καθώς ταυτίζεται με τα ανώτερα συναισθήματα της ελευθερίας και της «ανθρωπιάς».

Όπως όμως αναγνωρίζει η ψυχιατρική επιστήμη, σε ορισμένους ανθρώπους υπάρχει σοβαρή έλλειψη δραστηριότητας στον προμετωπιαίο φλοιό τους, το οποίο μεταφράζεται σε έλλειψη εκείνων των ανώτερων ανθρώπινων συναισθημάτων και λειτουργιών ( π.χ οίκτος ) που ασκούν βέτο στα βίαια «ζωόδη» ένστικτα που πηγάζουν κυρίως απο τον ερπετώδη εγκέφαλο.

Ο ερευνητής νευροβιολόγος/ψυχίατρος Robert Hare, ο οποίος θεωρείται αυθεντία στον τομέα της ψυχοπάθειας, γράφει ότι ο όρος ψυχοπάθεια περιγράφει εκείνους τους ανθρώπους που συμπεριφέρονται με τη νοοτροπία αιμοβόρων θηρίων. Οι ψυχοπαθείς άνθρωποι, βασικά υποφέρουν απο την περιορισμένη λειτουργία του μπροστινού τμήματος του φλοιού και ως αποτέλεσμα αδυνατούν να ελέγξουν τα ζωόδη βίαια ενστικτά τους. Σε μία μελέτη του με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Τα μυστικά του μυαλού – Χωρίς Συνείδηση, Χωρίς Ενοχή», ο Hare αναφέρει μεταξύ άλλων και ότι «οι ψυχοπαθείς δεν δημιουργούν υγιείς ή βαθειές σχέσεις, συχνά πληγώνουν με αδίστακτο τρόπο άλλους ανθρώπους, ακόμα και δικούς τους». Επιπλέον, σύμφωνα πάντα με τα πορίσματα της έρευνας του Hare, «πολλοί ψυχοπαθείς άνθρωποι αποκτάνε πλούτο και επιτυχία ως καρριερίστες που δεν διστάζουν να εκμεταλεύονται όποιους βρεθούν μπροστά τους, είτε ως ‘τσαμπουκάδες’ σε επαγγελματικά αθλητικά σωματείς ( π.χ φούτμπωλ, ράγκμπυ, κλπ ) είτε ως ασυνείδητοι πολιτικοί. Είτε είναι εγκληματίες είτε είναι καρριερίστες, όλοι οι ψυχοπαθείς άνθρωποι έχουν ως κοινό χαρακτηριστικό την σοβαρή έλλειψη εμπάθειας, συμπόνοιας, μετάνοιας, ή ενοχής για το κακό που προξενούν σε άλλους» (24). Οι διαπιστώσεις του Hare γίνονται ακόμα πιό ενδιαφέρουσες όταν συνδυασθούν με τα πορίσματα μίας άλλης έρευνας, ενός Σκωτσέζου ψυχολόγου, ο οποίος απέδειξε ότι οι πολιτικοί παρουσιάζουν παρόμοια ασυνείδητη συμπεριφορά με τους ψυχοπαθείς εγκληματίες! Η εν λόγω έρευνα διήρκησε τρία ολόκληρα χρόνια και έκανε αίσθηση όταν τα πορισματά της παρουσιάσθηκαν στο ετήσιο συνέδριο του British Psychological Society (25). Σύμφωνα με την έρευνα αυτή «οι πολιτικοί παρουσιάζουν σε σημαντικό βαθμό, παρόμοια στοιχεία συμπεριφοράς με ψυχοπαθείς εγκληματίες». Και τα σχόλια του Krossa: «Οι πολιτικοί ως ψυχοπαθείς – αυτό θα ακουγόταν ξεκαρδιστικό εαν δεν αναλογιζόμασταν τον ανείπωτο πόνο και ζημιά που τέτοιοι άνθρωποι προκαλούν στο λαό που βρίσκεται στα κάτω σκαλοπάτια της ιεραρχικής κοινωνίας που ζούμε». Ο Krossa στη συνέχεια επισημαίνει ότι επειδή στο παρελθόν η ψυχοπάθεια είχε ταυτισθεί μονάχα με τις ακραίες μορφές εγκληματικής συμπεριφοράς ( serial killers, κλπ ), δημιουργήθηκε μία μονόπλευρη αντίληψη της ψυχοπάθειας με αποτέλεσμα η επιστημονική κοινότητα να αγνοεί άλλες μορφές ψυχοπαθητικής συμπεριφοράς απο «νομοταγείς πολίτες», οι οποίες μορφές ψυχοπάθειας μπορεί μεν να είναι φαινομενικά μη-βίαιες, αλλά που στην πραγματικότητα αποδεικνύονται ως εξίσου απάνθρωπες και βάναυσες.

Ο Hare υπολογίζει ότι τουλάχιστον το 1% του πληθυσμού υποφέρει απο ψυχοπαθητικές τάσεις εξαιτίας της σοβαρής υπολειτουργίας του μπροστινού τμήματος του cerebral cortex του εγκεφάλου τους. Απο το 1% του πληθυσμού, σύμφωνα πάντα με τις εκτιμήσεις του Hare, μονάχα ένας στους 40.000 εξελίσσεται σε επικίνδυνο εγκληματία τύπου serial killer. Το ερώτημα που εύλογα προκύπτει είναι τί γίνεται με τους υπόλοιπους 39.999 ψυχοπαθείς; Πιστεύω ότι πολλοί απο αυτούς «ελκύονται» σε καρριέρες ή σε θέσεις εξουσίας απο όπου μπορούν να εκφράζουν ανεξέλεγκτα την ψυχοπαθειά τους. Για τον Krossa τα ποσοστά που αναφέρει ο Hare είναι ενδεικτικά της άρρωστης κοινωνίας στην οποία ζούμε: «Πέρα απο τους ελάχιστους ψυχοπαθείς ανθρώπους που εξελίσσονται σε ‘επικίνδυνοι εγκληματίες’, η τεράστεια πλειοψηφία των ψυχοπαθών κυκλοφορούν αναμεσά μας ως φυσιολογικοί άνθρωποι, οι οποίοι όμως συστηματικά πληγώνουν, εξουσιάζουν ή εκμεταλεύονται ανθρώπους γύρω τους, συχνά με απάνθρωπους τρόπους, χωρίς κανένα δισταγμό και χωρίς κανένα ίχνος ενοχής. Η κατηγορία των ψυχοπαθών ανθρώπων συμπεριλαμβάνει και όλους αυτούς τους άκαρδους διευθυντές επιχειρήσεων/εταιριών καθώς και άλλου είδους ηγετικές μορφές που σκαρφαλώνουν ‘πατώντας επάνω σε πτώματα’ τα ιεραρχικά σκαλοπάτια της κάθετης κοινωνίας μας».

Θεσμοποιημένη ψυχοπάθεια

Η σοφία του λαού μας αποδεικνύεται για άλλη μία φορά ως αληθινή, όταν λέει ότι «δεν μπορείς να πας ψηλά με το σταυρό στο χέρι». Απο όλες τις παραπάνω διαπιστώσεις προκύπτουν και νέα ερωτήματα. Μήπως τελικά η δίψα της εξουσίας και της «επιτυχίας» είναι σύμπτωμα ψυχοπάθειας; Το ζωόδες σύστημα αξιών της Κάθετης Τάξης φαίνεται ειδικά σχεδιασμένο να ανταμοίβει όσους ανθρώπους καταφέρνουν να επιβληθούν στον ανελέητο αγώνα της επιβίωσης των ισχυρών. Στην αδυσώπητη αρένα της επαγγελματικής επιτυχίας, η ψυχοπαθητική συμπεριφορά αποτελεί πρωτέρημα η δε ανθρώπινη συμπεριφοράαποτελεί μειονέκτημα. Γιαυτό και οι τίμιοι άνθρωποι θεωρούνται «κορόϊδα» και «μαλάκες».

Δυστυχώς όμως αντί για «κορόϊδα», «οι υψηλόβαθμες θέσεις της ιεραρχικής μας κοινωνίας φαίνεται να είναι στελεχωμένες απο ψυχοπαθείς ανθρώπους. Αυτό ίσως να εξηγεί σε διάφορες περιπτώσεις την ασυνείδητη βαναυσότητα των ανθρώπων που κατέχουν τέτοιες θέσεις. Υψηλόβαθμες ιεραρχικές θέσεις συχνά απαιτούν το είδος των ανθρώπων που είναι σκληρόκαρδοι, αδίστακτοι, απάνθρωποι, ασυνείδητοι, επιθετικοί, ακόμα και βάναυσοι στον τρόπο με τον οποίον μεταχειρίζονται τους συνανθρώπους τους. Αυτά τα χαρακτηριστικά θεωρούνται ως αναγκαία για να μπορούν οι διάφοροι υψηλόβαθμοι να επιβάλλουν στους κατωτέρους τους τις εργασιακές συνθήκες που επιτάσσει η επιθυμητή παραγωγικότητα»

«Τα προσόντα που θεωρούνται αναγκαία στις υψηλόβαθμες θέσεις ιεραρχικών οργανισμών συχνά δεν έχουν καμμία σχέση με την ανθρωπιά ή τον ανθρωπισμό... Δυστυχώς τέτοιου είδους ιεραρχικές θέσεις συχνά λειτουργούν με σκοπό να υπηρετούν την ανταγωνιστικότητα και το κέρδος με ελάχιστη έγνοια για τις ανάγκες των εργατών ή χαμηλόβαθμων στελεχών. Γιαυτό όταν προκύψει - ή με πρόφαση - κάποιας οικονομικής κρίσης βλέπουμε μεγάλες εταιρίες να απολύουν χιλιάδες εργαζομένων ενώ διατηρούν τους φουσκωμένους μισθούς για τα υψηλόβαθμα στελέχη και φυσικά τα αυξημένα κέρδη για τους μεγαλομετόχους».

Πριν παρεξηγηθεί, ο Krossa σπεύδει να διευκρινήσει: «Δεν ισχυρίζομαι βέβαια ότι όλοι όσοι κατέχουν υψηλόβαθμες θέσεις σε ιεραρχικούς οργανισμούς είναι ψυχοπαθείς, αλλά είναι ξεκάθαρο ότι όσοι σκαρφαλώνουν ανταγωνιστικά σε θέσεις όπου ως ‘ανώτεροι’ μπορούν να ελέγχουν τους ‘κατωτέρους’ τους, απλά εκφράζουν ζωόδεις τάσεις και ένστικτα. Είτε είναι ψυχοπαθητική είτε όχι, τέτοιου είδους ζωόδη/ερπετώδη συμπεριφορά απέχει πολύ απο την ανθρωπιά. Το να σκαρφαλώνουν κάποιοι άνθρωποι ιεραρχικές θέσεις επάνω απο άλλους ώστε να ασκούν επάνω τους εξουσία, εξαθλιώνει και απ-ανθρωπίζει τόσο τους εξουσιαζόμενους όσο και τους εξουσιαστές. Αυτό είναι κατακριτέο. Εάν κυρίως επιθετικοί άνθρωποι καταφέρνουν να σκαρφαλώσουν τις ιεραρχικές θέσεις έναντι άλλων ‘ανταγωνιστών’ τους, τότε –σύμφωνα με τα πορίσματα όλων αυτών των ερευνών επάνω στο ζήτημα της ψυχοπαθητικής συμπεριφοράς – δεν αποκλείεται να έχουμε τα χειρότερα είδη ανθρώπων στην κορυφή της κοινωνίας μας»

Συνιστώ σε όποιους αναγνώστες κατέχουν κάποια υψηλόβαθμη θέση, και παρεξηγούνται εύκολα, να μην διαβάσουν τα όσα γράφει στη συνέχεια ο αμείληκτος Krossa: «Πολλοί απο αυτούς τους σκαρφαλωτές ιεραρχικών θέσεων πιθανότατα είναι τα πιό θηριώδη ζωόδη, ακόμα και ψυχοπαθητικά μέλη της κοινωνίας μας. Αντί η ιεραρχία να αποκαλύπτει τους καλύτερους της κοινωνίας, πιθανότατα αποκαλύπτει τους χειρότερους, δηλαδή εκείνους που είτε αδυνατούν είτε δεν θέλουν να ελέγξουν τα θηριώδη ενστικτά τους... Οι ιεραρχικά οργανωμένες κοινωνίες και θεσμοί αποτελούν ένα κατεξοχήν παράδειγμα του παραδόξου για το οποίο μίλησε ο Ιησούς όταν είπε ‘οι έσχατοι έσονται πρώτοι οι δε πρώτοι έσχατοι’. Οι φαινομενικά καλύτεροι συνήθως αποδεικνύονται ως οι χειρότεροι, ενώ οι τελευταίοι μπορεί να αποδειχθούν ως πρώτοι όσον αφορά την αυθεντική ανθρωπιά. Ο Bertnand Russell είπε βασικά το ίδιο πράγμα - σε συλλογικό επίπεδο - όταν παρατήρησε πως οποιαδήποτε ομάδα ανθρώπων νοιώσουν ανώτεροι απο τους άλλους τείνουν να βυθίζονται σε χειρότερη κατάσταση απο όλους εκείνους που υποτιμούν»

Ακόμα χειρότερα: «Το εξαπλωμένο πρόβλημα της ψυχοπάθειας μας υποχρεώνει να εξετάσουμε το ενδεχόμενο ότι διάφορα στοιχεία ή προϊόντα ψυχοπαθητικής σκέψης και συμπεριφοράς πιθανότατα να έχουν ενσωματωθεί στους θεσμούς και στα κράτη μας. Εάν ψυχοπαθείς άνθρωποι σκαρφαλώνουν με επιθετικό τρόπο ιεραρχικές θέσεις απ’ όπου μπορούν να εξουσιάζουν τους συνανθρώπους τους και εάν αυτοί οι άνθρωποι λαμβάνουν ενεργό μέρος στη διαμόρφωση θεσμικής ή κρατικής πολιτικής, ιδεολογίας και λειτουργίας, τότε δεν αποκλείεται να έχουμε στις κοινωνίες μας μορφές θεσμοποιημένης ψυχοπάθειας. Όλα αυτά τα σκληρά κοινωνικά/οικονομικά μέτρα και πολιτικές, όλοι αυτοί οι απάνθρωποι κανονισμοί, ιδεολογίες ή πρακτικές μπορεί να υπάρχουν εξ αιτίας της επιρροής ψυχοπαθών ανθρώπων»

Ως κλασσικό παράδειγμα θεσμοποιημένης ψυχοπάθειας, ο Krossa δίνει όλες αυτές τις οικονομικές πολιτικές που επιτρέπουν ή οδηγούν στην απόλυση εκατομμυρίων εργαζομένων ανα τον πλανήτη, πάντα στον βωμό αρχών όπως η ανταγωνιστικότητα της αγοράς. Τέτοιου είδους πολιτικές «δημιουργούν ανείπωτη ανθρώπινη δυστυχία αλλά δικαιολογούνται με ψυχρό τρόπο ως απαραίτητες για το πολυπόθητο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Υπάρχουν ακόμα και νομικά πλαίσια ειδικά σχεδιασμένα για να υποστηρίζουν τέτοιες απάνθρωπες πολιτικές. Η επικρατούσα οικονομική ιδεολογία επίσης δικαιολογεί την βάναυση και ασυνείδητη συσσώρευση πλούτου απο τους εκλεκτούς ‘λίγους’ ενώ εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπων υποφέρουν και πεθαίνουν απο έλλειψη των βασικών πόρων ζωής. Δεν υπάρχει τίποτα το ανθρώπινο σε τέτοιου είδους πολιτικές και πρακτικές. Η τραγωδία είναι το ότι ακόμα και ευσυνείδητοι άνθρωποι που ανήκουν σε τέτοιες κοινωνίες και οργανισμούς συχνά υποχρεώνονται να ακολουθήσουν τις ίδιες απάνθρωπες τακτικές προκειμένου να επιβιώσουν».

Και μην νομίζει κανείς ότι το πρόβλημα υπάρχει μονάχα στις λεγόμενες καπιταλιστικές κοινωνίες. Η "ασυνείδητη συσσώρευση πλούτου απο τους εκλεκτούς ‘λίγους' παρατηρείται σε μεγαλύτερο βαθμό σε κοινωνίες με σοσιαλιστικές/κομμουνιστικές κυβερνήσεις, όπου η διαφθορά δίνει και παίρνει και οι εκλεκτοί λίγοι στηρίζονται απο το ίδιο το κράτος. Τουλάχιστον στις καπιταλιστικές κοινωνίες ή όπου ισχύει περισσότερο ο νόμος της ελεύθερης αγοράς και της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, ο πολίτης έχει περισσότερες ευκαιρίες να αγωνισθεί για να ξεφύγει απο την μιζέρια. Μια απλή σύγκριση μεταξύ ΗΠΑ/Ευρώπης και Ρωσσίας/Κίνας αποδεικνύει του λόγου το αληθές.

Οι αριστερές ιδεολογίες τάσσονται ενάντια στο άτομο και την ιδιωτική πρωτοβουλία δίνοντας έμφαση στον κολλεκτιβισμό. Αυτό εφαρμόζεται μονάχα με κάθετο τρόπο με την κρατική μηχανή να πατάει το άτομο. Γιαυτό και στις Μαρξιστικές κοινωνίες παρατηρούνται περισσότερεσ παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αντίθετα, στις Δυτικές κοινωνίες η ελεύθερη αγορά - παρα τα προβληματά της - δίνοντας έμφαση στην ιδιωτική πρωτοβουλία έχει συμβάλλει τόσο στην προώθηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όσο και στην γενικότερη ευημερία / πρόοδο για την ανθρωπότητα (βλέπε The Improving State of the World του Indur Goklany, Its Getting Better All The Time του Julian Simon’s, A History of Force του James Payne, The Road To Serfdom του Frederick Hayek, κλπ) . Με άλλα λόγια, η Οριζόντια Τάξη βρίσκει πιό πρόσφορο έδαφος για να ευδοκιμήσει στις μοντέρνες καπιταλιστικές κοινωνίες, χωρίς αυτό φυσικά να σημαίνει ότι όλα είναι ρόδινα. Δυστυχώς οι μοντέρνες δημοκρατικές κοινωνίες μαστίζονται απο πολλά κατάλοιπα της Κάθετης Τάξης.

Στρατός: ένα ακόμα παράδειγμα θεσμοποιημένης επιβολής της ψυχοπάθειας του ερπετώδους εγκεφάλου

O Krossa παραθέτει την περίπτωση των Αμερικωνών στρατιωτών ως κλασσικό παράδειγμα θεσμοποιημένης επιβολής της ψυχοπάθειας που πηγάζει απο τον ερπετώδη εγκέφαλο όταν περιορίζεται η λειτουργία του προμετωπιαίου φλοιού prefrontal cortex. Σύμφωνα με τα όσα αποκάλυψε ένα ντοκυμαντέρ (26), ο Αμερικανικός στρατός ανακάλυψε κατα τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου ότι η λειτουργία του προμετωπιαίου φλοιού αποτελεί μεγάλο πρόβλημα όσον αφορά την επίδοση των στρατιωτών. Οι περισσότεροι Αμερικανοί στρατιώτες απλά δεν πυροβολούσαν για να σκοτώσουν τους εχθρούς τους παρόλες τις διαταγές που δέχονταν: «Μονάχα ένα 15% των στρατιωτών εκτελούσε τυφλά τις εντολές των ανωτέρων τους να πυροβολήσουν». Ελάχιστοι ήταν εκείνοι που είχαν «τα κότσια» να σκοτώνουν. Ο στρατός όμως βρήκε τελικά μία πολύ καλή λύση στο μεγάλο αυτό πρόβλημα. Βρήκαν τον τρόπο να περιορίζουν την λειτουργία του προμετωπιαίου φλοιού ώστε να μπορούν οι στρατιώτες να σκοτώνουν χωρίς δισταγμό. Η μέθοδος που εφάρμοσαν επάνω στους στρατιώτες «ουσιαστικά δημιούργησε ένα είδος ζόμπι-φονιάδες».

Βασικά διαμόρφωσαν ένα ειδικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα που δίδασκε τους στρατιώτες να αγνοούν, ή μάλλον να αποφεύγουν την συνειδητή σκέψη εκτελώντας έτσι τυφλά τις εντολές των ανωτέρων τους. Επρόκειτο «για ένα σύστημα πλύσης εγκεφάλου όπου οι στρατιώτες εκπαιδεύονταν να αντιδρούν αυτόματα πυροβολώντας στόχους με ανθρώπινες μορφές κάθε φορά που αυτοί ξεπετάγονταν επάνω στο έδαφος με ειδικά ελατήρια». Οι ατέλειωτες επαναλήψεις με τις ίδιες ασκήσεις δημιούργησαν ένα είδος «παρακαμπτήριας οδού» μέσα στον εγκεφαλό τους αφήνοντας έτσι έξω απο το παιχνίδι τον προμετωπιαίο φλοιό. Έτσι οι στρατιώτες επιδίδονταν, χωρίς συνειδητή σκέψη, σε αυτόματη αντίδραση κάθε φορά που ξεπετάγονταν απο το έδαφος οι στόχοι. Ως αποτέλεσμα οι στρατιώτες «έμαθαν» να μην χρησιμοποιούν τη συνειδητή τους σκέψη και απλά πυροβολούσαν κάθε φορά που τους δινόταν η εντολή ή όταν έβλεπαν κάποιο στόχο. Έτσι ενώ κάποιος φυσιολογικός άνθρωπος θα ρωτούσε «πρέπει να το κάνω αυτό;», «είναι σωστό να πυροβολήσω;», κλπ, μετά απο το πέρας της ειδικής αυτής εκπαίδευσης, οι στρατιώτες αυτομάτως πυροβολούσαν όταν δέχονταν την εντολή. Το νέο αυτό σύστημα απέδωσε τέλεια, και έτσι στον πόλεμο του Βιετνάμ, τα ποσοστά τυφλής υπακοής των στρατιωτών στην εντολή να πυροβολήσουν ανέβηκαν στο 90%!

Σε μάχες σώμα προς σώμα, όπου οι φυσιολογικοί άνθρωποι διστάζουν ακόμα περισσότερο να σκοτώσουν, ο στρατός χρησιμοποιεί παρόμοιες μεθόδους εμφύτευσης της αυτόματης φονικής αντίδρασης: «Εκπαιδεύουν τους μύες του σώματος να αγνοούν την συνειδητή σκέψη, μέσω της συνεχόμενης επανάληψης φονικών κινήσεων. Οι στρατιώτες υποχρεώνονται να επαναλαμβάνουν τις ίδιες κινήσεις μέχρι εξάντλησης, οπότε ξεχνώντας την σημασία ή τις συνέπειες των πραξεών τους απλά εκτελούν τυφλά τις φονικές κινήσεις. Η διαδικασία αυτή ονομάζεται μυϊκή μνήμη (muscle memory)... Επίσης χρησιμοποιείται ένα αυστηρό σύστημα αμοιβών και τιμωριών ώστε να μάθουν οι στρατιώτες να εκτελούν τυφλά τις εντολές των ανωτέρων τους. Οι καλοί φονιάδες ανταμείβονται ανάλογα με επαίνους όπως ‘έχεις την καρδιά πολεμιστή’. Όσι διστάζουν να σκοτώσουν αποκαλούνται ‘δειλοί’»

«Ο στρατός των ΗΠΑ μπορεί τώρα να εκπαιδεύει 100.000 νέους φονιάδες τον χρόνο. Δεν μπορούν όμως να κάνουν τους ανθρώπους αυτούς πραγματικά να χαίρονται γιαυτό που γίνοντιαι. Το λυπηρό αποτέλεσμα είναι η εξαπλωμένη ψυχιατρική κατάσταση που ονομάζεται Σύνδρομο Μετα-τραυματικού Στρες (post traumatic stress syndrome ), με άλλα λόγια χιλιάδες κατεστραμμένες ζωές. Όταν καταστρέφεις την ανθρωπιά των ανθρώπων, επόμενο είναι να δημιουργείς ψυχοπαθολογία.Αυτή η νέα τακτική του να ελέγχονται με τέτοιον τρόπο άνθρωποι δημιουργεί πολλά ερωτήματα. Εάν η κακοποίηση παιδιών και νέων δημιουργεί βίαιους ενηλίκους, πόσο μάλλον καταστρέφει την ψυχική υγεία των στρατιωτών η στρατιωτική εκπαίδευση. Στον αμερικανικό στρατό καταστρέφεται η λειτουργία ανθρώπινων εγκεφάλων σε μεγάλη κλίμακα.Βασικά εκπαιδεύουν ανθρώπους να σταματάνε την λειτουργία του προμετωπιαίου εγκεφάλου τους ο οποίος μεταξύ άλλων ασκεί βέτο ενάντια στην απανθρωπιά. Δεν είναι αυτό που κάνουνε η δημιουργία mίας κατάστασης παρόμοιας με την ψυχοπάθεια;» (27)

Πέρα απο το αποκαλυπτικό περιεχόμενο του ντοκυμαντέρ του Discovery Channel που αναφέρει ο Krossa, ενδιαφέρον έχει και μία είδηση που διάβασα πρόσφατα ( με τίτλο Ο Αποενοχοποιημένος Στρατιώτης «The Guilt-Free Soldier») σχετικά με τις προσπάθειες των επιστημόνων του Πενταγώνου να δημιουργήσουν «χάπια αναστολής της ενοχής», προκειμένου να περιορίσουν το Σύνδρομο Μετατραυματικού Στρες στους στρατιώτες εν καιρώ πολέμου. Σύμφωνα με την είδηση αυτή, οι στρατιώτες θα παίρνουν το ειδικό αυτό χάπι πριν ή μετά τις φονικές αποστολές τους, προφυλλάσοντας έτσι τους ευατούς τους απο την ένοχη συνείδηση που συνήθως ακολουθεί τέτοιου είδους δραστηριότητες. Ο επικεφαλής του προεδρικού συμβουλίου βιοηθικής «President's Council on Bioethics», Dr. Leon Kass, περιγράφει το εν λόγω χάπι ως «το χάπι της επόμενης ημέρας για οτιδήποτε προκαλεί μετάνοια, ενοχή, πόνο ή αισχύνη». Ένας απο τους ηγέτες της οργάνωσης Vietnam Veterans Against the War, ο βετεράνος πολέμου Barry Romo τα λέει πιό χύμα: «Είναι το χάπι του διαβόλου!... πρόκειται για το χάπι των τεράτων, το χάπι της αντι-ηθικής». Ο δημοσιογράφος Erik Baard, ο οποίος έβγαλε και την είδηση, αναρρωτιέται: «Φτάσαμε στο σημείο όπου η περιβόητη δικαιολογία της Νυρεμβέργης «απλά ακολουθούσα εντολές» θα γίνει πιό εύκολη με την βοήθεια των φαρμάκων;».

Στην συνέντευξη που έδωσε στον Baard, ο Kass είπε και τα εξής: «Ένα απο τα τρομακτικά πράγματα που ανακάλυψα αμέσως μετά τον Πόλεμο στον Κόλπο, ήταν ότι οι στρατιώτες είχαν δεχτεί εκτεταμμένη εκπαίδευση ‘αναισθητοποίησης’ στο να ακούνε - χωρίς να λυγίζουν - γυναίκες να βιάζονται και να βασανίζονται σε διπλανό δωμάτιο... Πρόκειται για παραμόρφωση της ανθρώπινης ψυχής... Δεν μπορώ να μιλάω γιαυτό το ζήτημα χωρίς να νοιώθω αγανάκτηση» (28)