fc greece horizontal god

Η Κάθετη Τάξη
Το Θηρίο μέσα μας

H Θεοποίηση του Θηρίου

Η Οριζόντια Τάξη
Κατ εικόνα και ομοίωση Θεού
Η υπερ-φυσική ταυτότητα του ανθρώπου
Τα δύο χαρακτηριστικά που μας κάνουν ανθρώπους
Ο Οριζόντιος Θεός μας

Μέρος Γ

Η Οριζόντια Τάξη

Σύμφωνα με τον Jaynes, η Οριζόντια Τάξη έκανε την πλήρη εμφανισή της στη βιοσφαίρα της γης πριν απο περίπου 3-4 χιλιάδες χρόνια όταν κατέρευσε η διμερής λειτουργία του ανθρώπινου εγκεφάλου με αποτέλεσμα να αρχίσει να δημιουργείται αρκετός ελεύθερος εσωτερικός χώρος στο νου, απελευθερώνοντας παράλληλα και τη λειτουργία του πιό ανεπτυγμένου μέρους του ανθρώπινου εγκεφάλου, το cerebral cortex ( ή φλοιός ), του οποίου το μπροστινό μέρος, όπως γνωρίζουμε σήμερα, έχει τη δυνατότητα να «ασκεί βέτο» στα βίαια και γενικά σε όλα τα κατώτερα ζωόδη ένστικτα που προέρχονται απο τα πιό πρωτόγονα σημεία του εγκεφάλου όπως ο ερπετώδης εγκέφαλος και ο υποθάλαμος (8). Η διαδικασία αυτή συνεχίζεται ακόμα και σήμερα, γεγονός που σημαίνει ότι είμαστε ακόμα υπο εξέλιξη ως ανθρώπινο γένος.

Απο την άλλη μεριά πρέπει να έχουμε υπ όψιν μας το γεγονός ότι ο ερπετώδης εγκέφαλος, προκειμένου να πετύχει τις μη-λογικές επιταγές του, δίνει την εντολή στον φλοιό να διατυπώσει λογικά επιχειρήματα που να δικαιολογούν την ικανοποίηση των οποιωνδήποτε ενστίκτων έρχονται σε αντίθεση με τα ανώτερα ανθρώπινα συναισθήματα όπως ο οίκτος και η εμπάθεια. Στις περιπτώσεις αυτές, ο ερπετώδης εγκέφαλος επιτυγχάνει στο να καταργεί το «βέτο» της ανθρώπινης συνείδησης. Όπως γράφει και ένας ψυχολόγος, «ο φλοιός συχνά υποτάσσεται στις απαιτήσεις του ερπετώδους εγκεφάλου. Ο 240 εκατομμυρίων ετών ερπετώδης εγκέφαλος θέτει την αντζέντα και ο μόλις 3 εκατομμυρίων ετών «πιτσιρικάς» φλοιός υπακούει τις εντολές του παππού του». Το ζητούμενο είναι φυσικά να καλλιεργηθεί το μπροστινό μέρος του φλοιού ( prefrontal cortex ) ώστε το βέτο της ανθρωπιάς να υπερισχύει της φωνής του ερπετού. Η εξέλιξη του ανθρώπινου γένους συνεχίζεται...

Διαβάστε ακόμα: Mind-altering sustenance Η Επιστήμη ανακαλύπτει επιπλέον αποδείξεις ότι ο προ-μετωπιαίος φλοιός (prefrontal cortex) σχετίζεται άμεσα με την ανθρωπιά, παράγοντας θετικές σκέψεις και ενέργεια καθώς και θετικά συναισθήματα όπως η ευτυχία, η καλοσύνη κλπ. Ο δε προμετωπιαίος φλοιός είναι υπο εξέλιξη όργανο...

Πάντως η εμφάνιση της ανθρώπινης αυτο-συνείδησης πριν απο λίγες μόλις χιλιάδες χρόνια παραμένει ένας άλυτος γρίφος για όσους επιστήμονες ειδικεύονται στον χώρο της νευροβιολογίας: «Λίγο πολύ όλοι οι ερευνητές σηκώνουν ψηλά τα χέρια τους κάθε φορά που θα ερωτηθούν για τους λόγους που προκάλεσαν αυτό που ονομάζουμε αυτο-συνείδηση όσον αφορά την εξελικτική πορεία του ανθρώπινου είδους. Η θεωρία του ‘εγωιστικού γονιδίου’ της εξέλιξης επιβάλλει στην κάθε ανθρώπινη ενέργεια ή κίνητρο να αποσκοπεί στην επιβίωση του εαυτού. Η νέα ανθρώπινη συνειδητικότητα όμως ωθεί τον άνθρωπο προς μία εντελώς αντίθετη κατεύθυνση, στο να ενεργεί αλτρουϊστικά και με αυταπάρνηση, στο να επιζητεί τη συνεργασία, στο να μοιράζεται τα όσα έχει με τους συνανθρώπους του, πολλές φορές ακόμα και στο να ενεργεί ενάντια στα ατομικά του συμφέροντα. Η ανθρώπινη συνείδηση εμπνέει αυτό που ονομάζουμε ανθρωπιά, αντί για το ενστικτώδες είδος αντίδρασης που χαρακτηρίζει το ζωικό βασίλειο όπως η επιθετικότητα και η ανταγωνιστικότητα του ανήλεου αγώνα για την επιβίωση»

«Επιπλέον, η ανθρώπινη συνειδητικότητα δεν προωθεί την ζωόδη κυριαρχία έναντι των άλλων αλλά αντίθετα εμπνέει τους ανθρώπους να έχουν ισότιμες και ελεύθερες σχέσεις μεταξύ τους. Η πλήρης συνειδητικότητα είναι μία ανώτερη και πραγματικά ανθρώπινη πραγματικότητα που ενεργεί με τέτοιον τρόπο ώστε να αναιρεί τον εγωκεντρικό και ανταγωνιστικό προσανατολισμό των ζωικών ενστίκτων. Πρόκειται για μία εντελώς καινούργια πραγματικότητα, η οποία κινείται προς μία μία εντελώς αντίθετη κατεύθυνση απο την ζωόδη νοοτροπία και ύπαρξη. Κόντρα στην θεωρία του εγωιστικού γονιδίου, σε καιρούς κρίσεων οι άνθρωποι συχνά ενεργούν ηρωϊκά για να βοηθήσουν τους συνανθρώπους τους ( ή ακόμα και ζώα! ), ακόμα και όταν εκείνοι είναι εντελώς άγνωστοι σε αυτούς, σε σημείο μάλιστα που να διακινδυνεύουν ή ακόμα και να χάνουν τις ίδιες τις ζωές τους. Απο ότι φαίνεται, η ανθρώπινη συνειδητικότητα μπορεί και υπερβαίνει τα εγωιστικά κίνητρα, ακόμα και το ίδιο το ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Ενώ η θεωρία του ‘εγωιστικού γονιδίου’ πιθανότατα να εξηγεί ορισμένες πτυχές στα αρχικά στάδια της εξέλιξης της ζωής, δεν μπορεί να εξηγήσει το πιό σημαντικό στοιχείο σχετικά με τον άνθρωπο, το οποίο δεν είναι άλλο απο τη συνειδητικότητα και τα μη-εγωιστικά κίνητρα που αυτή παράγει»

Κατ εικόνα και ομοίωση Θεού

Για τον Krossa, η ανύψωση του ανθρώπινου γένους στην οριζόντια πραγματικότητα της αυθεντικής ανθρώπινης συνειδητικότητας ήταν καθαρά έργο του Θεού: «Ο Θεός έδωσε την συνειδητικότητα στους ανθρώπους με σκοπό, όπως έχουν προτείνει διάφοροι θεολόγοι, να καθοδηγήσει το ανθρώπινο γένος προς την ελευθερία. Ο Θεός απελευθερώνει την ανθρωπότητα απο την εγωκεντρική και ανταγωνιστική πραγματικότητα της ζωϊκής ύπαρξης. Πιστεύω ότι ο Θεός θέλει να οδηγήσει την ανθρωπότητα στο να γίνει πραγματικά ανθρώπινη. Συμπεραίνω ότι ο Θεός είναι υπεύθυνος για εκείνη την φλόγα της συνειδητικότητας που άναψε μέσα μας, η οποία μας οδηγεί στην ελευθερία».

Στην Παλαιά Διαθήκη διαβάζουμε ότι ο Θεός αυτοαποκαλύπτεται ως ο ΩΝ, ο ΕΓΩ ΕΙΜΙ. Αυτή η αυτοσυνείδηση του «εγω ειμί» δόθηκε και στον άνθρωπο ως εικόνα Θεού. Ο Υιός Ανθρώπου, Ιησούς επανέλαβε την μεγάλη αλήθεια του εγώ ειμί. Αιώνες αργότερα, ένας Χριστιανός (Καθολικός) φιλόσοφος, ο Καρτέσιος, ανακάλυψε με ιερό δέος ότι ως άνθρωπος μπορεί να είναι βέβαιος για ένα πράγμα: «σκέπτομαι άρα υπάρχω». Η ύπαρξη της ανθρώπινης συνειδητικότητας είναι αληθινή επειδή πηγάζει απο αυτό που ο μεγάλος θεολόγος Paul Tillich εύστοχα ονόμασε «το θεμέλιο πάσης ύπαρξης». Η θέωση του ανθρώπου για την οποία έγραψαν τόσα πολλά οι αρχαίοι έλληνες πατέρες της εκκλησίας, ξεκίνησε απο την στιγμή που δόθηκε στον άνθρωπο το θεϊκό δώρο της αυτοσυνείδησης

Ο Krossa αναγνωρίζει το ίδιο πράγμα: «Η συνειδητικότητα που ενέπνευσε στον άνθρωπο ο Θεός, η οποία όπως είδαμε χαρακτηρίζει την αυθεντική ανθρώπινη πραγματικότητα (φιλικότητα, ισότητα, αποδοχή των άλλων, ελευθερία, υπηρεσία, μοίρασμα, κλπ), είναι αυτό που οι άνθρωποι της θρησκείας ονομάζουν ‘εικόνα και ομοίωση Θεού’. Πιστεύω ότι ο Θεός είναι εκείνος που εμπνέει τους ανθρώπους στο να γίνονται πραγματικά άνθρωποι. Όλη η πραγματική ‘ανθρωπιά’ προέρχεται απο τον Θεό και αποτελεί έκφραση του χαρακτήρα του Θεού. Η εμφάνιση της ανθρωπότητας στο πρόσωπο της γης και η εμφάνιση των αυθεντικά ανθρώπινων αξιών όπως η αγάπη, η ελευθερία, η ισότητα, η υπηρεσία, η συγχώρηση, κλπ, δεν είναι παρά ο ίδιος ο Θεός όπως αποκαλύπτεται μέσα απο την εικόνα και ομοιωσή Του. Με βάση την έως τώρα κατεύθυνση όπου η αναδύουσα συνειδητικότητα οδηγεί την ανθρωπότητα, συμπεραίνω ότι ο κεντρικός σκοπός της ανθρώπινης ύπαρξης είναι η ελευθερία. Το ανθρώπινο γένος καθοδηγείται προς την απελευθέρωση απο τον εξουσιασμό και τον έλεγχο, προκειμένου να γίνει πραγματικά ανθρώπινο απολαμβάνοντας την ευλογία της οριζόντιας πραγματικότητας ( ισότητα, ελευθερία, κλπ ). Πολλοί έχουν ταυτίσει την ελευθερία και την ισότητα με την λέξη ΑΓΑΠΗ»

Ο Brisnmead προσθέτει: «Το να είμαστε άνθρωποι δεν είναι κάτι το φυσικό. Είναι κάτι υπεράνω και κατα πολύ ανώτερο απο το φυσικό. Το να είμαστε άνθρωποι είναι κάτι το υπερφυσικό. Αυτή η οριζόντια ανθρώπινη τάξη που χαρακτηρίζεται απο την ελευθερία και την αγάπη δεν είναι παρά η εικόνα και η ομοίωση του Θεού ( βλέπε ΓΕΝ 2: 27,28, ΨΑΛΜ 8: 3-7 ). Ο Θεός είναι το πνεύμα, η σκέψη, η σοφία και η νοημοσύνη μέσω της οποίας τα πάντα υπάρχουν. Δεν υπάρχει κάποιο σημείο στους περίπου 400 δισεκατομμύρια γαλαξίες αυτού του σύμπαντος όπου απουσιάζει ο Θεός. Δεν είναι παρών σε κάποιο σημείο περισσότερο ή λιγότερο απο άλλο σημείο. Ο Θεός ποτέ δεν ήταν κάποιος απών ιδιοκτήτης όσον αφορά την γη μας, και καμμία πτώση ή αμαρτία απο πλευράς των ανθρώπων τον υποχρέωσε να αποσύρει την παρουσία Του καθώς συνεχίζει αδιάκοπα να στηρίζει τα πάντα στην ύπαρξη, είτε αυτά είναι άψυχα αντικείμενα είτε είναι έμψυχα. Ο Θεός ζει μέσα μας και ολογυρά μας. Η νοημοσύνη του Θεού επιβλέπει την εξέλιξη των βιολογικών ειδών, τις φανταστικά μυστηριώδεις λειτουργίες των δισεκατομμυρίων κυτάρων μας. Η ίδια νοημοσύνη ενεργεί μέσα στα ηλεκτρόνια, στα νετρόνια και στις υπερ-χορδές των ατόμων. Η σοφία του Θεού ζει μέσα και καθοδηγεί τα ψάρια στις θάλασσες και τα πουλιά του αέρα, πηγαίνοντας μαζί τους στα μυστηριώδη ταξίδια τους. Χειρότερος και απο ανόητος είναι ο βιολόγος, ο βοτανολόγος ή ο φυσικός που νομίζει ότι δεν υπάρχει κανένα μυστήριο στον κόσμο μας παρα μόνο χημικές αντιδράσεις και φυσικοί νόμοι».

Ο Brisnmead επικαλείται και την μαρτυρία του συμπατριώτη του και παγκοσμίας φήμης αστροφυσικού Paul Davies, o οποίος ξανά και ξανά γράφει στα επιστημονικά άρθρα και στα βιβλία του ότι στο σύμπαν που ζούμε υπάρχει τόσο μεγάλη απόδειξη σχεδιασμού, τάξης, περιπλοκότητας, σκοπού, νοημοσύνης και σοφίας που δεν μας επιτρέπει να αρνηθούμε την πανταχού παρουσία μίας υπερβατικής πραγματικότητας.

Ένας άλλος επιστήμονας, ο Robert Ardrey, στο βιβλίο του με τίτλο African Genesis, το οποίο φυσικά πραγματεύεται με την εξέλιξη του ανθρώπινου είδους, περιγράφει την μυστηριώδη υπέρτατη πραγματικότητα ως «την ανεπαίσθητη παρουσία στο πίσω δωμάτιο του σπιτιού... Η παρουσία αυτή είναι έκδηλη στα έσχατα όρια του σύμπαντος, εκεί όπου δεν φτάνουν ακόμα τα τηλεσκόπια ή τα μικροσκοπιά μας. Είναι πανταχού παρούσα». Οι μαρτυρίες αυτών των επιστημόνων είναι σημαντικές επειδή οι ίδιοι δηλώνουν ως ά-θρησκοι. Στα ίδια συμπεράσματα με τους επιστήμονες αυτούς είχε καταλήξει και ένας απο τους συγγραφείς των Ψαλμών: «Πού μπορώ να κρυφτώ απο το Πνεύμα σου;….» (βλέπε ΨΑΛΜ 139: 7-16)

Και πάλι ο Brinsmead: «Ο Θεός ως πνεύμα, ως αυτοσυνείδηση και ως πρόσωπο έρχεται σε έκφραση στην ‘ανθρωπιά’ των ανθρώπων εμπνεοντάς μας να εκφραζόμαστε με τη σειρά μας ελεύθερα και ισότιμα προς τους συνανθρώπους μας, με αγάπη, με συμπόνοια, με κατανόηση, με φροντίδα, με στοργή, με καλοσύνη και με δικαιοσύνη. Η ανθρωπιά-συνειδητικότητα, ως ελευθερία και ως αγάπη, είναι ένα υπερφυσικό δώρο το οποίο προέρχεται απο το πνεύμα εκείνου που είναι ‘πανταχού παρών και τα πάντα πληρών’. Τώρα, εάν αυτή η ανθρωπιά είναι η εικόνα και η ομοίωση του Θεού, τότε ο Θεός θα πρέπει να είναι υπέρμετρα ανθρώπινος. Θα πρέπει να είναι ένα συνειδητό πρόσωπο σαν κι εμάς, σε υπερμετρα μεγαλύτερο βαθμό. Θα πρέπει να είναι ελεύθερος σαν κι εμάς, σε άπειρα μεγαλύτερο βαθμό. Θα πρέπει να αγαπάει όπως κι εμείς, σε υπερβολικά μεγαλύτερο βαθμό, επειδή ‘ο Θεός αγάπι εστί’. Ο Θεός θα πρέπει πράγματι να είναι υπέρμετρα ανθρώπινος...»

Η υπερ-φυσική ταυτότητα του ανθρώπου

Είναι πάρα πολύ σημαντικό το να κατανοήσουμε ως ανθρωπότητα αυτές τις μεγάλες αλήθειες. Όχι μόνο πρέπει να επαναδιατυπώσουμε και να αναθεωρήσουμε όλες τις ιδέες που έχουμε σχετικά με την θεότητα, αλλά πρέπει να κάνουμε το ίδιο και με τις ιδέες που έχουμε σχετικά με την οργάνωση και λειτουργία των θεσμών, της κοινωνίας και γενικά του πολιτισμού μας. Μονάχα όταν ευθυγραμμίσουμε τις ιδέες περι Θεού και περι πολιτισμού με την αποκάλυψη ότι η υπέρτατη πραγματικότητα-Θεός είναι μία ανθρώπινη-οριζόντια πραγματικότητα θα μπορέσουμε να προχωρήσουμε ως ανθρώπινο γένος στο ένδοξο μέλλον για το οποίο είμαστε προορισμένοι.

Όταν ο Χριστός κήρυττε για την βασιλεία του Θεού, αναφερόταν στην οριζόντια πραγματικότητα του πνεύματος, στην οποία καλούμαστε όλοι να εισέλθουμε προκειμένου να ζούμε ως αυθεντικοί άνθρωποι. Δυστυχώς η θρησκεία που φέρει το ονομά Του, απέτυχε εως τώρα να οδηγήσει την ανθρωπότητα στην βασιλεία του πνεύματος, προωθώντας αντίθετα όλα τα υποδουλωτικά στοιχεία που χαρακτηρίζουν την Κάθετη Τάξη. Η ολοένα και περισσότερο αναδυόμενη ανθρώπινη συνειδητικότητα όμως δημιουργούσε συνέχεια την ανάγκη να προωθηθούν οι ιδέες της ελευθερίας και της ισότητας.

Αυτό φάνηκε ιδιαίτερα κατα την περίοδο του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού όταν οι κάτοικοι της Ευρώπης έδειξαν κουρασμένοι με την κάθετη μορφή εξουσίας που επιβαλλόταν τόσο απο την Εκκλησία όσο και απο τον θεσμό της Μοναρχίας (ανέκαθεν οι μονάρχες βασιλεύουν «ελέω Θεού»...). Οι διανοούμενοι της εποχής εκείνης είδαν ότι τόσο η ιδέα του μονάρχη-Θεού όσο και η θρησκεία δημιουργούσαν καταπιεστικές κοινωνίες εντελώς αντίθετες στην ελευθερία και στην ισότητα των ανθρώπων. Ως αποτέλεσμα, θώρησαν αναγκαίο να απορρίψουν εντελώς την θρησκεία στα διάφορα μανιφέστα που άρχισαν να διοχετεύουν προς τους λαούς της Ευρώπης. Οι εμπνευστές των διαφόρων ‘απελευθερωτικών’ κινημάτων (ουμανισμός, λιμπεραλισμός, αναρχισμός, μαρξισμός) εύλογα «παραμέρησαν την κάθε ιδέα περι υπερφυσικού και περιόρισαν τα ονειρά τους (και τις ουτοπίες τους) σε ότι φαντάζονταν ως πιθανό μονάχα μέσα στα πλαίσια της υλικής/φυσικής πραγματικότητας».

Όπως όμως τονίζει και ο Brinsmead, η κίνηση αυτή αποδείχθηκε λανθασμένη και εξίσου καταστροφική με τα διάφορα θεοκρατικά καθεστώτα της ιστορίας. Ερμηνεύοντας την πραγματικότητα μέσα σε αυστηρά υλιστικά πλαίσια, οι αρχιτέκτονες όλων των α-θεϊστικών πολιτικών κινημάτων υποχρεώθηκαν να αποδεχθούν την Κάθετη Τάξη ως ‘φυσιολογική’ και ως αναπόφευκτη: «Υπάρχει όμως τεράστεια διαφορά και ένταση μεταξύ του ζωϊκού βασιλείου και του ανθρώπινου βασιλείου. Η φύση δημιουργεί τις δικές της ιεραρχίες. Η φύση πολλές φορές αποδεικνύεται ως ‘μία κακιασμένη γριά μάγισσα’. Οι ‘ισχυροί’ επιβιώνουν τρώγοντας, εξουσιάζοντας και υποτάσσοντας τους ‘αδυνάτους’. Η φύση δεν βοηθάει τους αδυνάτους αλλά τους εξοντώνει. Η φύση δεν αγαπάει τον πλησίον. Όταν αφεθεί ανεξέλεγκτη, η φύση είναι εντελώς τυφλή, άβουλη και απρόσωπη. Η ξενοφοβία είναι κάτι το φυσιολογικό (ρωτήστε όποιον βιολόγο θέλετε). Η αιμομιξεία είναι επίσης κάτι το φυσιολογικό. Το ίδιο ισχύει και με την σεξουαλική ασυδωσία ή ακόμα και με τους βιασμούς. Η αιμοβορία είναι φυσιολογική, όπως είναι και ο παρασιτισμός. Αυτά για όσους λατρεύουν την φύση ως κάποια θεότητα και για όσους πιστεύουν ότι η οποιαδήποτε απάνθρωπη συμπεριφορά δικαιολογείται επειδή είναι φυσιολογική»

Η οποιαδήποτε κοινωνία ή πολιτισμός βασίζεται μονάχα στην φυσική τάξη ή στην υλιστική κοσμοθεωρία, αναπόφευκτα καθαγιάζει και επικυρώνει την Κάθετη Τάξη του ζωικού βασιλείου: «Ολόκληρο το ζωικό βασίλειο χαρακτηρίζεται απο την κάθετη τάξη της εξουσίας-υποταγής, θύτη-θύματος, ισχυρού-αδυνάτου, κερδισμένου-χαμένου, κλπ. Η ‘φυσιολογική’ εξέλιξη της οποιασδήποτε κοινωνίας είναι η διαμόρφωση μίας κάθετης πραγματικότητας ανωτέρων και κατωτέρων… Απο την άλλη μεριά, το ανθρώπινο βασίλειο δεν είναι φυσικό. Το να αγαπάμε τον πλησίον μας ως εαυτόν δεν είναι φυσικό. Το να βοηθάμε τους αδυνάτους και να απελευθερώνουμε όσους καταπιέζονται δεν είναι φυσικό. Το να συγχωρούμε όσους μας βλάπτουν δεν είναι φυσικό. Το να είμαστε γεμάτοι συμπόνοια, καλοσύνη και κατανόηση δεν είναι φυσικό. Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που εκφράζουν την μεγαλειώδη αξία του αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν δεν είναι φυσικά καθώς λειτουργούν ενάτια στην κάθετη τάξη. Το να είμαστε άνθρωποι, το να έχουμε ανθρωπιά, σημαίνει ότι ανήκουμε στην οριζόντια τάξη! Το να είμαστε άνθρωποι λοιπόν, δεν είναι κάτι το φυσικό. Είναι ανώτερο απο το φυσικό. Είναι υπερ-φυσικό».

Να λοιπόν ποιό είναι το νόημα της ζωής. Το νόημα του να είμαστε άνθρωποι. Κατ’ εικόνα και ομοίωσιν Θεού. Τέκνα Θεού. Γιαυτό και ο Ιησούς λέγεται ότι απάντησε στους έκπληκτους Ιουδαίους που τον κατηγορούσαν ότι ανύψωνε τον εαυτό του στο επίπεδο του Θεού ότι όλοι οι άνθρωποι είναι «θεοί» και «τέκνα Θεού».

Καταλαβαίνουμε τώρα γιατί είναι καταδικασμένα να αποτυγχάνουν τα οποιαδήποτε πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά ή θρησκευτικά συστήματα βασίζονται στην Κάθετη Τάξη, όσο καλοπροαίρετα και να είναι.

Τα δύο χαρακτηριστικά που μας κάνουν ανθρώπους

Η διαφορά μεταξύ του ζωικού βασιλείου και του ανθρώπινου βασιλείου είναι απέραντη. Όπως απέδειξαν και τα πειράματα επιστημόνων όπως ο Pavlov, τα ζώα ζούνε σύμφωνα με τις επιταγές της φύσης, σύμφωνα με τις εντολές των ενστίκτων τους. Βασικά δεν είναι ούτε ελεύθερα ούτε έχουν αυτο-συνείδηση. Απο την άλλη πλευρά «ο άνθρωπος έχει αυτο-συείδηση, αυτο-έλεγχο, νοημοσύνη, και την ελευθερία να παίρνει αποφάσεις, ακόμα και ενάντια στα φυσικά ένστικτα, στους κληρονομικούς νόμους και στην ‘αναγκαιότητα’ που επιβάλλει η κάθετη τάξη. Τα δύο χαρακτηριστικά που καθιστούν δυνατή την ανθρώπινη/οριζόντια τάξη είναι η αγάπη και η ελευθερία. Τα δύο αυτά χαρακτηριστικά μαζί αποτελούν την ουσία του να είναι κανείς άνθρωπος. Η αγάπη και η ελευθερία πάνε μαζί όπως οι δύο όψεις του ενός νομίσματος. Είναι οι δύο πλευρές της ίδιας πραγματικότητας που ονομάζουμε ανθρωπιά. Δεν μπορεί να υπάρξει αγάπη χωρίς ελευθερία ούτε ελευθερία χωρίς αγάπη. Εννοείται ότι χωρίς τα δύο αυτά χαρακτηριστικά δεν μπορεί να υπάρξει ούτε οριζόντια τάξη ούτε αυθεντική ανθρώπινη ύπαρξη»

Όπως διαπίστωσε και ο Απ. Παύλος η αγάπη είναι υπεράνω όλων, ως η υπέρτατη πραγματικότητα, ακριβώς επειδή η υπέρτατη πραγματικότητα, δηλαδή ο Θεός, είναι αγάπη. Η αγάπη όμως «λειτουργεί μονάχα μέσα σε ατμόσφαιρα ελευθερίας και σε σχέσεις ισότητας. Η αγάπη δεν μπορεί πραγματικά να υπάρξει μεταξύ ανωτέρων και κατωτέρων. Δεν είναι δυνατόν να αγαπάμε προς τα επάνω ή προς τα κάτω. Η ανθρώπινη τάξη της ελευθερίας και της αγάπης είναι λοιπόν διαμετρικά αντίθετη απο την ιεραρχική τάξη του ζωικού βασιλείου όπου οι ισχυροί εξουσιάζουν τους αδυνάτους»

Ο Brinsmead πιστεύει ότι ένα ακόμα ανθρώπινο χαρακτηριστικό, αυτό της προόδου, απορρέει απο την ελευθερία. Μαζί με την ελευθερία έρχεται και η υπευθυνότητα. Δεν θεωρούμε ένοχα τα ζώα όταν γίνονται επιθετικά, όταν σκοτώνουν ή όταν απλά συμπεριφέρονται ως ζώα, ακριβώς επειδή γνωρίζουμε ότι δεν είναι ελεύθερα ή ικανά να απαρνηθούν τα ενστικτά τους. Αντίθετα ο άνθρωπος θεωρείται υπεύθυνος των πραξεών του επειδή αναγνωρίζεται η ελευθερία του. Διαφορετικά δεν θα υπήρχαν δικαστήρια: «Καταδικάσαμε τους Ναζί στη δίκη της Νυρεμβέργης ακριβώς επειδή θεωρήσαμε ότι ήταν ικανοί ή ελεύθεροι να παρακούσουν τις απάνθρωπες εντολές των ανωτέρων τους. Μπορεί να έχουμε κληρονομήσει ζωόδη ένστικτα που μας προδιαθέτουν να είμαστε επιθετικοί, άπληστοι, σεξουαλικά ανεύθυνοι, κλπ, αλλά επειδή έχουμε ανθρώπινο νου και συνείδηση, είμαστε ελεύθεροι να παρακούσουμε τις εντολές που δεχόμαστε απο τα βιολογικά μας ένστικτα. Είμαστε ελεύθεροι ακόμα και να ενεργούμε εντελώς απρόβλεπτα. Αυτή η ελευθερία μας καθιστά προσωπικά υπεύθυνους για τις πράξεις μας»

Φυσικά υπάρχουν και οι περιπτώσεις ανθρώπων που κρίνονται, σε διαφορετικούς βαθμούς, ως μη-υπεύθυνοι των πραξεών τους, έχουν δηλαδή το ακαταλόγιστο. Όπως είναι γνωστό τα ανήλικα παιδιά ελέγχονται περισσότερο απο τον ερπετώδη εγκέφαλο γιαυτό και δεν θεωρούνται ως υπεύθυνα των πραξεών τους. Εκτός απο ανήλικα παιδιά, θεωρούμε ως μη-υπεύθυνους όσους ανθρώπους έχουν χαμηλή νοημοσύνη, όσους υποφέρουν απο ψυχιατρικές ασθένειες, ακόμα και όσους βρίσκονται υπο την επίρροια ναρκωτικών ουσιών ή μέθης. Όλες αυτές οι εξαιρέσεις απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα ότι οι άνθρωποι είμαστε δημιουργημένοι/εξελιγμένοι ως ελεύθερα, λογικά, και κατα συνέπεια, υπεύθυνα όντα.

Στις επιστολές του ο Απ. Παύλος χαρακτήρισε την ελευθερία ως πνευματική πραγματικότητα η οποία είναι διαμετρικά αντίθετη με την υπόδουλη ζωή κάτω απο τον νόμο ή άλλες κάθετες εξουσίες, συμπεριλαμβανομένων και των ζωικών ένστικτων της «σάρκας». Μάλιστα, χαρακτηρίζει την κάθετη θρησκεία των εντολών και του νόμου ως κάποιο αναγκαίο κακό του παρελθόντος πριν εγκαινιασθεί η νέα πραγματικότητα της ελευθερίας του πνεύματος απο «τον άνθρωπο Ιησού». Γιαυτό ο Απ. Παύλος παρομοίωσε την θρησκεία με παιδαγωγό, ο οποίος είναι χρήσιμος μονάχα μέχρι να ενηλικιωθεί η ανθρώπινη συνειδητικότητα «κατ εικόνα και ομοίωσιν Θεού». Αφού ενηλικιωθεί ο άνθρωπος, αφού μορφοποιηθεί ο Χριστός ( δηλ. η εικόνα του αοράτου Θεού ) μέσα στον άνθρωπο, παύει να βρίσκεται κάτω απο τις διάφορες κάθετες εξουσίες «του πονηρού αυτού αιώνα», και ως πνευματικός πλέον άνθρωπος είναι εντελώς ελεύθερος απο «τα στοιχεία αυτού του κόσμου», απο όλα αυτά τα κάθετα διατάγματα: «’Μη πιάσεις, μη γευθείς, μη αγγίξεις τα οποία όλα φθείρονται με τη χρήση’ σύμφωνα με τα εντάλματα και τις διδασκαλίες των ανθρώπων; Τα οποία έχουν μονάχα μια φαινομενική πλευρά σοφίας...». Εναντίον όσων ζουν στην οριζόντια βασιλεία του πνεύματος, «δεν υπάρχει κανένας νόμος».

Η ελευθερία που χαρακτηρίζει την υπαρξή μας ως άνθρωποι, μας επιτρέπει _