fc greece horizontal god

Η Κάθετη Τάξη
Το Θηρίο μέσα μας

H Θεοποίηση του Θηρίου

Η Οριζόντια Τάξη
Κατ εικόνα και ομοίωση Θεού
Η υπερ-φυσική ταυτότητα του ανθρώπου
Τα δύο χαρακτηριστικά που μας κάνουν ανθρώπους
Ο Οριζόντιος Θεός μας

Μέρος Β

Η θεοποίηση του Θηρίου

Τα πράγματα έγιναν ακόμα χειρότερα όταν κατα τη διάρκεια της διμερούς εποχής οι άνθρωποι άρχισαν να αντιλαμβάνονται σε μεγάλο βαθμό την ύπαρξη της θεϊκής πραγματικότητας, την οποία όμως αναπόφευκτα διαστρέβλωσαν προβάλλοντας επάνω της τις ίδιες κάθετες/ζωόδεις αντιλήψεις που είχαν και για τις οργανωμένες κοινωνίες τους, οι οποίες ιδέες πήγαζαν φυσικά απο τον αρχέγωνο «ερπετώδη» εγκέφαλο. Πιστεύεται ότι οι άνθρωποι άρχισαν να αντιλαμβάνονται ( ή να φαντάζονται ) την ύπαρξη κάποιας εξωτερικής ανώτερης δύναμης τουλάχιστον απο τη στιγμή που εμφανίσθηκε η πρώτη μορφή της μοντέρνας αυτο-συνείδησης της διμερούς εποχής. Τα πρώτα σκιρτήματα της μοντέρνας αυτοσυνείδησης έφεραν την επίγνωση του άλλου είτε αυτό το άλλο ήταν άλλοι άνθρωποι είτε ήταν αόρατες δυνάμεις. Πολλοί ανθρωπολόγοι τοποθετούν την πρώτη εκδήλωση θρησκευτικών συναισθημάτων «περίπου το 14.000 π.Χ» στην περιοχή της Μεσοποταμμίας (4). Άλλοι την τοποθετούν ακόμα νωρίτερα, στις αρχές της ανθρώπινης συνείδησης όταν απο Homo Erectus εξελιχθήκαμε σε Homo Sapiens ( 50-100.000 π.Χ ).

Η επίγνωση του άλλου όσον αφορά τον συν-άνθρωπο περιγράφεται εύστοχα στον μύθο της ΓΕΝΕΣΗΣ όταν στην ερώτηση του Θεού που είναι ο δολοφονημένος αδελφός του, ο αδελφοκτόνος Κάϊν παραπονιέται «γιατί με ρωτάς, είμαι εγώ υπεύθυνος για το καλό του αδελφού μου;» ( ΓΕΝ 4: 10 ). Η ευθύνη απέναντι στον συνάνθρωπο συνδυάσθηκε φυσικά και με την ευθύνη απέναντι στην αόρατη δύναμη που οι αρχαίοι ημών πρόγονοι έννοιωσαν ότι υπήρχε παντού γύρω τους. Άλλοι, όπως ο πατέρας της μοντέρνας ψυχολογίας Sigmund Freud, ισχυρίσθηκαν ότι οι αρχαίοι άνθρωποι επινόησαν την ύπαρξη του Θεού ή των θεών για να καταπαύσουν την υστερία και το τραύμα της αυτοεπίγνωσης, ιδιαίτερα το σοκ της επίγνωσης ότι το «εγώ» αντιμετωπίζει την ανυπαρξία του θανάτου (5). Όπως και να έχουν τα πράγματα, αυτό που έχει σημασία είναι το ότι οι πρώτες ιδέες περί θεότητας διατυπώθηκαν απο ανθρώπους που ζούσαν ακόμα κάτω απο την τυρρανία του διμερούς εγκεφάλου.

Η ζημιά ήταν τεράστεια, καθώς οι κάθετες ιεραρχικές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων ξαφνικά ιεροποιήθηκαν με τη σειρά τους ως θεϊκή πραγματικότητα. Οι άνθρωποι άρχισαν να θεωρούν τους πατριάρχες/ηγέτες τους ως θεϊκές υπάρξεις, οι οποίες μετά τον θανατό τους συνέχιζαν να ασκούν εξουσία ως θεοί/πνεύματα. Η δε (συχνά βίαιη) εξουσία που ασκούσαν οι ηγέτες όσο ζούσαν αποτέλεσε το πρότυπο/παράδειγμα με το οποίο φαντάστηκαν την εξουσία των θεών ή του Θεού. Όταν χιλιετίες αργότερα έγινε το «κβαντικό άλμα» και εμφανίσθηκε η πλήρης ανθρώπινη συνειδητικότητα με την κατάρευση του διμερούς νού, οι προσπάθειες των πρώτων ελεύθερων ανθρώπων να προωθήσουν ιδέες όπως η ισότητα και η ελευθερία πνίγηκαν μέσα στην επικρατούσα «ιερή» κάθετη πραγματικότητα των ανωτέρων-κατωτέρων. Μάλιστα οι οποιεσδήποτε διαφωνίες εναντίον του κατεστημένου καταδικάζονταν και καταστέλλονταν ως βλασφήμειες και ως ανταρσία εναντίον των θεών ή του Θεού. Οι θρησκευτικοί και πολιτικοί ηγέτες των ιεραρχημένων πιά κοινωνιών βασίλευαν «ελέω θεού», και με την ευλογία του Θεού. Όπως αναφέρει και η ανθρωπολόγος Kathleen Iannello, «η ιεραρχική τάξη στις κοινωνίες θεωρείται απο αρχαιωτάτων χρόνων ως έκφραση της θεϊκής τάξης» (6). Ο Αριστοτέλης μάλιστα ισχυρίσθηκε ότι η υποταγή στην ιεραρχία είναι «η πρέπουσα υποταγή του ατόμου σε μία θεοσύστατη κοινωνική τάξη η οποία δεν αλλάζει ποτέ» (7). Έτσι λοιπόν η ανθρώπινη εξουσία ταυτίσθηκε με την Θεϊκή εξουσία. Η Κάθετη Τάξη θεοποιήθηκε.

Η ταύτιση της θεότητας με τις ζωόδεις/κάθετες αξίες του βιολογικού παρελθόντος των ανθρώπων συνεχίζεται δυστυχώς μέχρι και σήμερα. Ο «Θεός» που λατρεύουν πολλοί άνθρωποι σήμερα δεν είναι παρά η εικόνα ενός αιμοβόρου ζώου που πριν απο χιλιάδες χρόνια θεοποιήθηκε απο ανθρώπους οι οποίοι ζούσαν ακόμα ως ζώα. Αυτό αποτελεί τραγωδία και κάνει τον κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο να νοιώθει ντροπή ως άνθρωπος. Οι τότε άνθρωποι όμως δεν ευθύνονται για το σφάλμα που έκαναν δημιουργώντας θεούς-θηρία. Όταν πρωτο-εμφανίσθηκαν αυτές οι ιδέες περί θεού, δεν είχε γίνει ακόμα το θαύμα της πλήρους ανθρώπινης συνειδητικότητας. Δεν είχε εμφανισθεί ακόμα η πραγματική Οριζόντια Τάξη. Το ιδανικό θα ήταν η επίγνωση της θεϊκής πραγματικότητας να συνδυαζόταν και να στήριζε την αναδύουσα ανθρώπινη συνειδητικότητα, προωθώντας οριζόντιες αξίες όπως η ισότητα, η ελευθερία και η αγάπη. Δυστυχώς έγινε το αντίθετο, και η επίγνωση της θεότητας χρησιμοποιήθηκε ως ένα ακόμα μέσο επιβολής και καθιέρωσης των αρνητικών ενστίκτων που κληρονομήσαμε απο το βιολογικό μας παρελθόν.

Ως αποτέλεσμα προέκυψε ένας φαύλος κύκλος με ζωόδεις θεότητες να στηρίζουν τις ζωόδεις ιεραρχικές κοινωνίες οι οποίες με τη σειρά τους να επιβεβαιώνουν και να επιβάλλουν την κάθετη εξουσία των θεών-θηρίων. Αναπόφευκτα, οι πρώτες κοσμοθεωρίες που κυκλοφόρησαν υπο τη μορφή ιερών μύθων προέβαλλαν την Κάθετη Τάξη ως υπέρτατη πραγματικότητα. Και πάλι ο Krossa: «Όλες οι σχέσεις ( μεταξύ ανθρώπων, μεταξύ θεών και ανθρώπων, μεταξύ θεών και θεών ) χαρακτηρίζονταν απο την Κάθετη Τάξη, ως σχέσεις ανωτέρων-κατωτέρων, ισχυρών-αδυνάτων, κλπ. Η διαπίστωση αυτή μας βοηθάει να κατανοήσουμε γιατί ακόμα και στη σημερινή εποχή οι άνθρωποι προβαίνουν στις πιό απάνθρωπες πράξεις εναντίον συνανθρώπων τους, και μάλιστα εις το όνομα του Θεού. Ο παλαιός πατριαρχικός θεός αντιπροσωπεύει την βάναυση ζωόδη εξουσία με αποτέλεσμα να καθαγιάζει τα χειρότερα ζωόδη ένστικτα στους ανθρώπους επιτρεποντάς τους να εξουσιάζουν και να ελέγχουν τους συνανθρώπους τους. Η τραγωδία έγγειται στο ότι τα ζωόδη αυτά ένστικτα και οι πράξεις που απορρέουν απο αυτά, θεωρούνται ως θεόπνευστα ή ως άγια».

Όσο βλάσφημο και αν ακούγεται, όταν οι ιδέες που έχουμε σχετικά με την θεότητα περιέχουν το στοιχείο της βίας σε οποιαδήποτε μορφή, αυτό που λατρεύουμε δεν είναι παρά η εικόνα του «θηρίου». Εάν ο θεός μας υπόκειται στα ένστικτα που χαρακτηρίζουν τον ερπετώδη εγκέφαλο, τότε παύει να είναι θεός και ξεσκεπάζεται ως η εικόνα ενός σαρκοβόρου ζώου. Τί άλλο φανερώνουν οι φονταμενταλιστές της κάθε θρησκείας όταν απειλούν άμεσα ή έμμεσα όσους δεν ανήκουν στην ομάδα τους παρά την πανάρχαια τάση να προβάλλονται στον Θεό ή στους θεούς τα ζωόδη ένστικτα που χαρακτήριζαν τον τρόπο ζωής τους; Δεν έχει σημασία εάν η βία ασκείται απο τους ίδιους τους φονταμενταλιστές υπο τη μορφή θρησκευτικών διωγμών ή πολέμων ή εάν η βία λέγεται ότι θα ασκηθεί απο τον θεό τους υπο τη μορφή κάποιας τιμωρίας (επίγειας ή μεταθανάτιας), η οποιαδήποτε έκφραση βίας φανερώνει την ζωόδη - ή ακόμα και τη δαιμονική - πλευρά της θρησκείας τους.

Ο κάθετος Θεός του θεϊσμού δεν μπόρεσε ποτέ να υπηρετήσει την αναδυόμενη ανθρωπότητα. Ο Θεός αυτός είναι η απόλυτη μορφή της κάθετης τάξης και χιλιετίες τώρα αντιπροσωπεύει τον εξανδραποδισμό, την υποδούλωση, τον εξευτελισμό, και την καταδυνάστευση του ανθρώπινου γένους. Είναι ο υπηρέτης της κάθε μορφής απάνθρωπης εξουσίας που «ελέω Θεού» έχει εξαθλιώσει τον άνθρωπο. Όπως έχει δείξει και η ιστορία, καμμία θεοκρατική κοινωνία δεν προώθησε την ανθρωπιά. Όσο πιό πολύ εξουσία είχαν οι άνθρωποι της θρησκείας τόσο αυξανόταν και η υποδούλωση του ανθρώπου. Το πρόβλημα με τον θεϊσμό είναι ότι απαιτεί απο τον άνθρωπο να βάζει πρώτα τον Θεό. Όταν ο Θεός έρχεται πρώτος, επόμενο είναι ο άνθρωπος να έρχεται τελευταίος. Γιαυτό έχουν γίνει και συνεχίζουν να γίνονται τα χειρότερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας στο όνομα του Θεού. Στον βωμό της υπηρεσίας του κάθετου Θεού έχουν θυσιασθεί εκατομμύρια ζωές ανθρώπων και έχουν εξαθλιωθεί οι ζωές άλλων τόσων. Μην κοιτάμε που τώρα στις προηγμένες κοινωνίες οι μεγάλες θρησκείες προσποιούνται ότι υπηρετούν τον άνθρωπο και την ελευθερία. Το κάνουν αυτό τώρα επειδή δεν τους παίρνει να κάνουν αλλοιώς. Η θεϊστική θρησκεία έχει δείξει το αληθινό της πρόσωπο κάθε φορά που έχει βρεθεί στην εξουσία...

Ο εξουσιαστής θεός της παλαιάς θρησκείας ευτυχώς αργοπεθαίνει στις συνειδήσεις των λαών, ιδιαίτερα στις πιό εξελιγμένες κοινωνίες. Ο «θάνατος του θεϊσμού» για τον οποίον μιλάνε οι θρησκειολόγοι, δεν είναι παρά ο θάνατος του είτως ή άλλως ανύπαρκτου θεού που δημιουργήθηκε απο τον διμερή/ζωόδη εγκέφαλο των πρωτόγονων ανθρώπων στην απεγνωσμένη τους προσπάθεια να καταπολεμήσουν το σοκ της αναδυόμενης συνειδητικότητας. Την θέση του μονάρχη θεού του ζωϊκού βασιλείου, παίρνει τώρα σιγά-σιγά ο αληθινός Θεός της αυθεντικής ανθρωπότητας, ο Θεός που δημιούργησε την ανθρώπινη συνειδητικότητα κατ εικόνα και ομοίωσίν Του/Της. Η δε έξαρση του φονταμενταλισμού εξηγείται ως η υστερική αντίδραση όσων ανθρώπων αντιλαμβάνονται τον θάνατο του παλαιού θεού της δουλικής βεβαιότητας αλλά που αδυνατούν να περπατήσουν στην οδό της ελευθερίας φοβούμενοι την άνευ όρων αγάπη, την ευθύνη ( και την αβεβαιότητα ) της ελευθερίας. Ο νέος Θεός δεν είναι καθόλου νέος, αλλά πάντα υπήρχε και θα συνεχίσει να υπάρχει, κρατώντας στην ύπαρξη όλη την πραγματικότητα. Ο αληθινός Θεός πάντα υπήρχε, αλλά δεν Τον αναγνωρίσαμε επειδή δεν επιβάλλεται στα πλασματά του ούτε ασκεί βία ή εξαναγκασμό. Ο νέος Θεός υπάρχει, για όσους έχουν μάτια να δουν, ακόμα και μέσα στις σελίδες ιερών κειμένων όπως η Βίβλος, εφόσον βέβαια τον ξεχωρίσουμε απο τον παλαιό κάθετο θεό «του γράμματος που σκοτώνει».

Ο Θεός λοιπόν υπάρχει, αλλά δεν έχει καμμία σχέση με τον σατράπη θεό της θρησκείας. Ο αληθινός Θεός δεν έχει ανάγκη να μας εξουσιάζει ούτε ζητάει να τον βάζουμε πρώτο. Αντίθετα μας εμπνέει να βάζουμε πρώτα τον συνανθρωπό μας. Δεν είναι μεγαλομανής, ούτε χρειάζεται συνέχεια επιβεβαίωση με τη δουλική υποταγή των κτισμάτων του. Είναι υπηρέτης Θεός και μας εμπνέει να υπηρετούμε τον συνανθρωπό μας. Ο αληθινός Θεός, όπως γράφει και ο Krossa, «πάντα ενεργεί με οριζόντιο τρόπο προς όλη την ζωή που υπάρχει στο σύμπαν. Ο Θεός χαρακτηρίζεται ως υπηρέτης-Θεός και ποτέ δεν εξουσίασε ή επιβλήθηκε σε οτιδήποτε. Οι άνθρωποι προσεγγίζουν τον παλαιό εξουσιαστή θεό ως κατώτεροι προς ανώτερο. Η οποιαδήποτε κάθετη σχέση όμως είναι απο τη φύση της ζωόδης, καθώς προέρχεται απο τη νοοτροπία που χαρακτηρίζει τα σαρκοβόρα ζώα. Για να το κάνω λιανά, η διαπίστωση αυτή ξεσκεπάζει τον θεό της επικρατούσας μονο-θεϊστικής θρησκείας ως περισσότερο ζωόδη παρά ανθρώπινο. Αυτός ο εξουσιαστής αρσενικός πατριάρχης θεός δεν είναι παρά το υπέρτατο σαρκοβόρο ζώο ( θηρίο )»

Μιάς και μιλάμε για ζώα, αξίζει να αναφερθούμε στο γεγονός ότι στην αλληγορική γλώσσα της Βίβλου, ο Θεός, τείνει να συμβολίζεται με μή-σαρκοβόρα ζώα, σε αντίθεση με την προσωποποίηση του κακού, τον «ανθρωποκτόνο» διάβολο, ο οποίος συμβολίζεται με ερπετά και με σαρκοβόρα ζώα. Ο Χριστός συμβολίζεται κυρίως ως ο άκακος «αμνός του Θεού», το Άγιο Πνεύμα ως το επίσης άκακο «περιστέρι». Μοναδική παραφωνία, κανα δυό φορές στην Παλαιά Διαθήκη που ο Θεός παρομοιάζεται με λέων που βρυχάται, και φυσικά η ταύτιση του Χριστού με τον Δαβιδικό πολεμιστή-Μεσσία ως «ο λέων της φυλής του Ιούδα», έναν ρόλο που ο Χριστός απαρνήθηκε, και που κακώς αναφέρθηκε απο τον άγνωστο συγγραφέα της Αποκαλύψεως, ο οποίος επίσης μετέτρεψε το «αρνίο» σε «θηρίο» αποδιδοντάς του το ένστικτο της επιθετικότητας. Ως αποτέλεσμα οι Χριστιανοί που θεωρούν την Βίβλο ως κατα γράμμα «αλάθητο Λόγο του Θεού» δεν έχουν άλλη επιλογή απο το να λατρεύουν ένα οργισμένο βίαιο αρνί....

Ο δε Krossa αναπόφευκτα έννοιωσε το ιερό δέος (και τους αναθεματισμούς των θρήσκων) στην προσπαθειά του να εξορκίσει τα θηριώδη χαρακτηριστικά απο την εικόνα του Θεού. Γράφει: «Έχω πλήρη επίγνωση ότι λέγοντας πως η επικρατούσα εικόνα του Θεού περιέχει ξεκάθαρα ζωόδη χαρακτηριστικά, σίγουρα θα προσβάλλω πολλούς ανθρώπους. Άλλοι θα με κατηγορήσουν για βλασφήμεια. Παρόλα αυτά, τα δεδομένα μας υποχρεώνουν να καταλήξουμε στο αναπόφευκτο συμπέρασμα ότι όντως ο Θεός των μονοθεϊστικών θρησκειών (κυρίως του Χριστιανισμού της Δύσης) είναι ουσιαστικά ένας θεός γεμάτος ζωόδη χαρακτηριστικά, και ότι η υιοθέτηση αυτής της διαστρεβλωμένης εικόνας του θεού ανέκαθεν προωθεί την κάθετη/ζωόδη ύπαρξη στις κοινωνίες των ανθρώπων. Αυτή η απαρχαιωμένη αντίληψη περί Θεού καθώς επίσης και οι εξουσιαστικές σχέσεις που υποστηρίζονται απο αυτήν την αντίληψη, έχουν προκαλέσει ανείπωτη θλίψη στο ανθρώπινο γένος... Μπορεί να φαίνεται υπερβολικά προσβλητικό σε μερικούς ανθρώπους το ότι δίνω την εντύπωση ότι επιτίθομαι ενάντια σε κάτι τόσο ιερό όπως είναι ο Θεός. Στην πραγματικότητα όμως απλά αμφισβητώ αυτό που ολοένα και περισσότερο αναγνωρίζεται ως μία πάρα πολύ διαστρεβλωμένη εικόνα του Θεού. Στην ουσία, αυτό που απορρίπτω είναι ο κατεξουσιασμός και η κατακυρίευση, τα οποία απάνθρωπα στοιχεία έχουν ιεροποιηθεί μέσα στην επικρατούσα ιδέα περί Θεού. Ο κατεξουσιασμός είναι ένα κατώτερο ζωόδες ένστικτο - και συμπεριφορά , η οποία δεν πρέπει έχει καμμία θέση στις ανθρώπινες σχέσεις και ύπαρξη»

«Υπάρχει όμως μία αναδύουσα αντίληψη περι Θεού η οποία όμως βρίσκει έκφραση συχνότερα έξω απο τον χώρο της θρησκείας. Πρόκειται για την αντίληψη ενός Θεού που δεν επιβάλλεται αλλά που είναι ανθρώπινος και ισότιμος. Η αντίληψη αυτή περί Θεού σίγουρα θα επικρατήσει καθώς η ανθρωπότητα κινείται –χωρίς επιστροφή- προς την κατεύθυνση μίας ισότιμης/οριζόντιας πραγματικότητας, η οποία δεν είναι άλλη απο την πραγματικότητα του Θεού. Η αντίληψη λοιπόν του Θεού ως ισότιμου με τους ανθρώπους δεν Τον υποβιβάζει αλλά αντίθετα Τον εξυψώνει, απεγκλωβιζοντάς Τον απο αρνητικές αντιλήψεις που είχαν περισσότερο να κάνουν με την ζωόδη πραγματικότητα των πρωτόγονων ανθρώπων. Η νέα αυτή αντίληψη αποκαλύπτει τον Θεό ως πιό ανθρώπινο, ο οποίος έχει άμεση σχέση με την ανθρωπότητα και την πραγματικότητα όπως την καταλαβαίνουμε σήμερα. Η διόρθωση αυτή στις αντιλήψεις μας περί Θεού κρίνεται αναγκαία όσο ποτέ άλλοτε. Αντιλαμβανόμενοι τον Θεό ως ισότιμο με την ανθρωπότητα, απλά εννοούμε ότι ο Θεός σχετίζεται ως ίσος προς όλους σεβόμενος απόλυτα την ελευθερία όλων. Η αντίληψη της θεότητας ως οριζόντιας πραγματικότητας, απλά σημαίνει ότι ο Θεός φέρεται στους ανθρώπους χωρίς κανένα ίχνος υπεροχής ή εξουσιασμού. Δεν φέρεται ως ανώτερος προς κατώτερους. Ο Θεός μας φέρεται με ισότητα, ελευθερία και ανθρωπιά. Ισχυριζόμενος ότι ο Θεός είναι ανθρώπινος, απλά εννοώ ότι ο Θεός είναι αγάπη, συγχώρεση, συνεργασία και φιλία. Αυτά, μαζί με άλλα παρόμοια πραγματικά ανθρώπινα χαρακτηριστικά, αποτελούν και τα χαρακτηριστικά του πραγματικά ανθρώπινου Θεού. Αυτά τα χαρακτηριστικά είναι εντελώς αντίθετα με την ζωόδη ύπαρξη η οποία έχει να κάνει με ανταγωνιστικότητα, εξουσιασμό, βιαιότητα και εγωισμό».Ο δε Brinsmead (The Scandal of Joshua) προσθέτει: «Ο Θεός δεν είναι ένας Δικτάτωρας που αποφασίζει να ελέγχει το ανθρώπινο πνεύμα. Ο Θεός δεν είναι μία μή-ανθρώπινη κάθετη πραγματικότητα επάνω απο εμάς»