fc greece horizontal god

Η Κάθετη Τάξη
Το Θηρίο μέσα μας

H Θεοποίηση του Θηρίου

Η Οριζόντια Τάξη
Κατ εικόνα και ομοίωση Θεού
Η υπερ-φυσική ταυτότητα του ανθρώπου
Τα δύο χαρακτηριστικά που μας κάνουν ανθρώπους
Ο Οριζόντιος Θεός μας

Μέρος Α

Η Κάθετη Τάξη

Όπως γνωρίζουμε η ζωή ξεκίνησε στον πλανήτη μας πριν απο περίπου 3-4 δισεκατομμύρια έτη. Σε κάποια φάση της εξέλιξης των ειδών ζωής, ορισμένα πρωτόγονα είδη ζωής αντιμετωπίζοντας το πρόβλημα της ανεύρεσης τροφής «επέλεξαν» την εύκολη λύση της αιμοβορίας. Τα είδη ζωής που επέλεξαν να επιβιώσουν με τέτοιον τρόπο επιλέχθηκαν με τη σειρά τους απο τον απρόσωπο νόμο της «επιβίωσης των ισχυροτέρων» κατορθώνοντας έτσι να ευδοκημήσουν στη συνεχώς διαμορφώμενη βιοσφαίρα - με αποτέλεσμα το ζωικό βασίλειο εδώ και εκατομμύρια έτη να χαρακτηρίζεται απο το στοιχείο της αιμοβορίας και του ανελέητου αγώνα επιβίωσης των διαφορετικών ειδών ζωής, όπου «το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό».

Η μάχη της επιβίωσης έχει εμφυτεύσει στους εγκεφάλους πολλών ζώων ένστικτα όπως η αιμοβορία, η βιαιότητα, η πονηρία, ο εγωισμός, ο ανταγωνισμός, η επιθετικότητα, ο φόβος, κλπ. Τα ένστικτα αυτά τα έχει και το πιό εξελιγμένο ζώο του πλανήτη, ο άνθρωπος. Τα αρνητικά αυτά ένστικτα πηγάζουν απο το ( αρχαιότερο ) τμήμα του εγκεφάλου που η επιστήμη αναγνωρίζει ως «ερπετώδη εγκέφαλο», τον οποίον κληρονομήσανε τα θηλαστικά απο τα αρχαιοτερά τους ερπετά, ψάρια, και γενικά απο όλα τα κατώτερα σπονδυλωτά.

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος χωρίζεται σε τρία μέρη, στον ερπετώδη εγκέφαλο, στον θηλαστικό εγκέφαλο και φυσικά στον ανώτερο εγκέφαλο, τον λεγόμενο φλοιό ( cerebral cortex ). Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, το οποίο είναι σήμα κατατεθέν του ερπετώδους εγκεφάλου, εκφράζεται βασικά με δύο τρόπους, την φυγή ή την μάχη. Όλα τα ζώα είναι προγραμματισμένα να διαιωνίζουν αυτό που ο μεγάλος βιολόγος Richard Dawkings ονόμασε «εγωιστικό γονίδιο». Η λεγόμενη «διατροφική αλυσίδα» επιβάλλει την κάθετη σχέση μεταξύ των ζώων, ευνοώντας εκείνα που έχουν τη δύναμη να επιβάλλονται, να εξουσιάζουν και να κατασυντίβουν την κάθε αντίσταση που αντιμετωπίζουν στον αγώνα τους να επιβιώσουν και να ικανοποιήσουν τις βιολογικές τους ανάγκες και ένστικτα. Ο αδυσώπητος νόμος της εξελικτικής βιολογίας ισχύει για όλα τα ζώα, καθώς όντως επιβιώνουν τα ισχυρότερα και τα ικανότερα.

Σχεδόν η κάθε οικογένεια ζώων, απο τις κότες μέχρι τους χιμπαντζήδες, χαρακτηρίζεται απο τις κάθετες σχέσεις ανωτέρων-κατωτέρων, με τα ικανότερα μέλη τους να επιβάλλονται ως ηγετικές μορφές. Εν ολίγοις, ολόκληρο το ζωϊκό βασίλειο χαρακτηρίζεται απο μία κάθετη πραγματικότητα. Η μητέρα φύση δεν είναι και τόσο αγαθή. Είναι εντελώς απρόσωπη και ανελέητη. Παρόλα αυτά είναι πανέμορφη! Η ομορφιά της φύσης όμως είναι ομολογουμένως μία άγρια ομορφιά. Κατα κάποιο τρόπο ο Δημιουργός του σύμπαντος συνδύασε δύο φαινομενικά αντίθετες τάσεις, την τάση προς σύνθεση και αρμονία με την τάση προς απο-σύνθεση και χάος. Τα αντιθετικά αυτά δεδομένα δίνουν στο σύμπαν το ανεπανάληπτο στοιχείο της ελευθερίας. Στο ελεύθερο σύμπαν που ζούμε, αν και υπάρχουν διάφοροι φυσικοί νόμοι, όλα είναι πιθανά, κυριαρχεί το απρόβλεπτο και ενθαρρύνεται η εξέλιξη. Εύλογα, ακόμα και ο πιό φανατικός αθεϊστής επιστήμονας νοιώθει «ιερό δέος» κάθε φορά που αναλογίζεται την άγρια ομορφιά της φύσης.

Εννοείται ότι η φύση είναι πανέμορφη και σε πολλά σημεία ευεργετική. Ούτε είναι το ζωικό βασίλειο «κακό» επειδή κυριαρχεί η σαρκοβορία. Υπάρχουν και στοιχεία στο ζωικό βασίλειο που φανερώνουν μία οριζόντια πραγματικότητα. Τα στοιχεία αυτά άρχισαν κυρίως να εμφανίζονται με την εξέλιξη των θηλαστικών και του λεγόμενου θηλαστικού εγκέφαλου ( λιμβικό σύστημα ). Με την εμφάνιση των πρωτο-θηλαστικών ( therapsids ) πριν απο περίπου 180 εκατομμύρια χρόνια, έκαναν την εμφανισή τους ένστικτα και συναισθήματα όπως η αγάπη, η στοργή και η χαρά του παιχνιδιού. Ενώ τα ερπετά δεν ενδιαφέρονται καθόλου για τα νεογεννητά τους, τα θηλαστικά δείχνουν μεγάλη στοργή, ενώ τα μικρά τους συμπεριφέρονται αξιαγάπητα με την τάση τους να είναι «παιχνιδιάρικα».

Η Οριζόντια Τάξη λοιπόν ξεκινάει απο το μακρινό παρελθόν και την παρατηρούμε σήμερα σε πολλά ζώα, κυρίως θηλαστικά. Για παράδειγμα έχει παρατηρηθεί σε ορισμένα είδη θηλαστικών η τάση να συνεργάζονται. Η Οριζόντια Τάξη όμως υπάρχει στο ζωικό βασίλειο σε λανθάνουσα μορφή γιαυτό περνάει πολλές φορές απαρατήρητη (με εξαίρεση τους ζωόφιλους οι οποίοι ορκίζονται ότι τα αγαπημένα ζώα τους έχουν ψυχές!) Όταν αναφέρομαι λοιπόν στα «ζωόδη» χαρακτηριστικά της Κάθετης Τάξης, δεν έχω σκοπό να «δαιμονοποιήσω» τα ζώα ( ιδιαίτερα τα «ψυχρά» ζώα όπως τα ερπετά ), προς Θεού, απλά αναφέρομαι σε εκείνα τα «αρνητικά» στοιχεία του ζωικού βασιλείου όπως η αιμοβορία, η επιθετικότητα, κλπ, τα οποία στοιχεία, έρχονται σε αντίθεση με την αναδυόμενη οριζόντια πραγματικότητα του ανθρώπινου γένους. Το σήμα κατατεθέν αυτής της νέας πραγματικότητας είναι το δίπτυχο αγάπη-ελευθερία. Μονάχα με βάση αυτήν την αναδυόμενη ανθρώπινη συνειδητικότητα μπορούμε να θεωρήσουμε τα κατώτερα ερπετώδη ένστικτα ως αρνητικά ή ως «κακά». Τα δε «αρνητικά» στοιχεία των αιμοβόρων ζώων, αποκτούν αρνητική σημασία όταν εκδηλώνονται απο τον άνθρωπο, καθώς εκφράζονται συνειδητά και έρχονται σε σύγκρουση με τα ανώτερα στοιχεία όπως η αγάπη.

Επειδή η αναδυόμενη ανθρώπινη συνειδητικότητα θεωρείται ως η μελλοντική κατεύθυνση της εξελικτικής διαδικασίας, τουλάχιστον όσον αφορά το ανθρώπινο γένος, και επειδή το δίπτυχο ελευθερία-αγάπη θεωρείται σήμα κατατεθέν αυτής της μελλοντικής κατεύθυνσης, μπορούμε να θεωρούμε όσα απο τα ένστικτα που κληρονομήσαμε απο το βιολογικό μας παρελθόν αντιτίθονται στο δίπτυχο αγάπη-ελευθερία ως αρνητικά και απορρίψημα. Για τα δε ζώα, η επιθετικότητα, η βία, η κάθετες σχέσεις, κλπ, δεν έχουν ηθική υπόσταση, καθώς εκδηλώνονται μέσα στην αθωότητα της μή-επίγνωσης.

Φυσικά όλες αυτές οι διαπιστώσεις της επιστήμης μπορούν να ερμηνευθούν ανάλογα με τα πιστεύω του καθενός όσον αφορά την ύπαρξη του Θεού. Οι αθεϊστές επιστήμονες θεωρούν ότι όλες αυτές οι εξελίξεις στην βιοσφαίρα ήταν προϊόντα της τυφλής τύχης. Όσοι επιστήμονες πιστεύουν στην ύπαρξη του Θεού φυσικά βλέπουν μέσα απο τις εξελίξεις της βιοσφαίρας την διακριτική καθοδήγηση του πνεύματος ζωής.

Το κερασάκι στην τούρτα της εξελικτικής διαδικασίας είναι φυσικά ο άνθρωπος. Το ανθρώπινο γένος, σύμφωνα πάντα με τις εκτιμήσεις των επιστημόνων, πρωτοεμφανίσθηκε στη γη ως Homo Erectus πριν απο περίπου 1.5 με 2 εκατομμύρια χρόνια. Ο αυξημένος σε μέγεθος και ικανότητες εγκέφαλος ανέδειξε τον πρωτόγονο άνθρωπο ως το πιό αιμοβόρο ζώο του πλανήτη, παρόλο που δεν είχε τα κοφτερά δόντια ή νύχια που είχαν άλλα σαρκοβόρα ζώα. Όπως γράφει και ο Brinsmead (βλέπε The Scandal of Joshua Ben Adam), ο πρωτόγονος άνθρωπος, «σκότωνε και έτρωγε οτιδήποτε έβρισκε μπροστά του, ακόμα και ανθρώπους. Το έκανε αυτό μέσα σε όλη την αθωότητα που χαρακτηρίζει και τα υπόλοιπα σαρκοβόρα ζώα . Εκτός απο μερικά σκόρπια κόκκαλα και απολιθώματα έχουμε ελάχιστα δεδομένα για τον πρωτόγονο άνθρωπο. Επειδή δεν είχε ανθρώπινη συνείδηση ( αυτο-συνείδηση ή ταυτότητα ) δεν άφησε ίχνη που να μας επιτρέπουν να διαμορφώσουμε κάποια ιστορία».

Το Θηρίο μέσα μας

Η πλήρης ( μοντέρνα ) ανθρώπινη αυτο-συνείδηση έκανε την εμφανισή της σχετικά πρόσφατα στην ιστορία του ανθρώπινου γένους. Ξεκίνησε φυσικά με την εμφάνιση του Homo Sapiens, πριν απο περίπου 100.000 χρόνια, αλλά δεν σταμάτησε εκεί καθώς συνέχισε να εξελίσσεται σε ραγδαίους ρυθμούς. Ο καθηγητής ψυχολογίας του πανεπιστημίου Princeton Julian Jaynes περιγράφει με συναρπαστικό τρόπο την γέννηση της πλήρους ανθρώπινης αυτο-συνείδησης στο βιβλίο του με τίτλο 'The Origin of Consciousness in the Breakdown of the Bicameral Mind'. Σύμφωνα με τον Jaynes, η εμφάνιση της πραγματικής αυτο-συνείδησης, όπως την γνωρίζουμε σήμερα, ακολούθησε χρονικά την οργάνωση των πρώτων κοινωνιών και την εφεύρεση της γραφής. Με άλλα λόγια, οι άνθρωποι άρχισαν να διαμορφώνουν τον πολιτισμό τους, τις κοινωνίες τους και τους θεσμούς τους πριν ακόμα αποκτήσουν την πλήρη ανθρώπινη συνείδηση. Αυτό σημαίνει ότι οι πρώτες κοινωνίες δεν ήταν πραγματικά ‘ανθρώπινες’, καθώς χαρακτηρίζονταν απο όλα τα αρνητικά ένστικτα του ζωικού βασιλείου, τα οποία ένστικτα αναδείχθηκαν ως ανθρώπινες αξίες! Η διαπίστωση αυτή είναι πάρα πολύ σημαντική και κακώς έχει περάσει σχεδόν απαρατήρητη απο τους κοινωνιολόγους.

Όταν λοιπόν άρχισαν οι Homo Sapiens να οργανώνονται σε κοινότητες, η νοοτροπία που επικρατούσε ήταν ακόμα ημι-ζωόδης. Ο Jaynes θεωρεί ότι η μεταβατική αυτή ζωόδης νοοτροπία, την οποία ονόμασε διμερή νού (bicameral mind), ήταν ένα είδος προ-συνειδητικότητας η οποία διήρκησε περίπου απο το 13.000 π.Χ μέχρι και το 1.000 π.Χ (1). Μερικοί επιστήμονες πιστεύουν ότι η προ-συνειδητικότητα ξεκίνησε ακόμα νωρίτερα. Ο MacLean τοποθετεί την εμφανισή της προ-συνειδητικότητας γύρω στο 40.000 – 50.000 π.Χ, «όταν προστέθηκαν 100 κυβ. εκατοστά στο μπροστινό μέρος του φλοιού», δημιουργώντας έτσι τον προμετωπιαίο φλοιό ( prefrontal cortex )» (2)

Όπως γράφει και ο σχολιογράφος/δημοσιογράφος John Brand, «στο μεταβατικό αυτό στάδιο της εξέλιξης του ανθρώπου απο Neanderthal σε Cro-Magnon, βλέπουμε το μέτωπο να ψηλώνει. Ακριβώς κάτω απο το νέο αυτό υψωμένο τμήμα του μετώπου βρίσκεται ο προμετωπιαίος φλοιός (prefrontal cortex)... Κλινικές έρευνες έχουν αποδείξει ότι ο προμετωπιαίος φλοιός δίνει την δυνατότητα στον άνθρωπο να προβλέψει και να σχεδιάσει το μέλλον του και το μέλλον άλλων, καθώς επίσης και να νοιώσει εμπάθεια, οίκτο, κλπ., με τα συναισθήματα των άλλων. Ο προμετωπιαίος φλοιός είναι το μόνο είδος φλοιού που έχει τη δυνατότητα ‘να κοιτάει προς τα μέσα’ και αντιλαμβάνεται τον εσωτερικό κόσμο... Σχεδιάζοντας για πρώτη φορά ένα πλάσμα που δείχνει οίκτο, συμπόνοια και ενδιαφέρον για τον πόνο των άλλων πλασμάτων, η φύση φαίνεται να έκανε στροφή 180 μοιρών απο την μέχρι τότε παραγωγή πλασμάτων του τύπου ‘ερπετό να τρώει ερπετό’ και ‘το μεγάλο ψάρι να τρώει το μικρό’» (3)

Μετά την εμφάνιση του προμετωπιαίου εγκεφάλου (φλοιού), σειρά είχε και η πλήρης απελευθερωσή του απο την τυρρανία του λεγόμενου διμερούς (ή δι-θάλαμου) νου. Ο διμερής νούς αναφέρεται στα δύο ημισφαίρια του εγκεφάλου, τα οποία καλύπτουν το καθένα ξεχωριστά τα τρία στρώματα - φλοιός, θηλαστικός και ερπετώδης εγκέφαλος. Ο Jaynes διαπίστωσε ότι κατα τη διάρκεια της διμερούς εποχής τα δύο ημισφαίρια (δεξί και αριστερό) του ανθρώπινου εγκεφάλου επικοινωνούσαν μεταξύ τους σχεδόν αυτόματα, χωρίς να υπάρχει ουσιαστική παύση για ανάλυση ή εξέταση των οποιωνδήποτε σκέψεων ή ενστίκτων που πήγαζαν τόσο απο τον φλοιό όσο και απο τα τρία αρχαιότερα στρώματα του εγκεφάλου (θηλαστικός και ερπετώδης). Η διαφορά του διμερούς ή δι-θάλαμου νου με τον αρχαιότερο ζωόδη νου ήταν ότι ο διμερής νους απέκτησε τη δυνατότητα να ελέγχει αυτόματα τη λειτουργία του πιό ανεπτυγμένου προμετωπιαίου φλοιού. Με άλλα λόγια, ενώ τα ζώα απλά υπακούσαν τυφλά τα ενστικτά τους, οι άνθρωποι της διμερούς εποχής υπακούσαν τυφλά όσους «ηγέτες» της ομάδας τους έδιναν εντολές στο λογικό μέρος του εγκεφάλου τους.

Η προ-συνειδητικότητα έδωσε την ικανότητα στους ανθρώπους να ξεφύγουν απο τη νομαδικότητα και να οργανωθούν σε σταθερές κοινότητες. Οι άνθρωποι της «διμερούς εποχής» δεν είχαν αποκτήσει ακόμα την πλήρη συνειδητικότητα που να τους επιτρέπει να αναλογισθούν ελεύθερα και να αξιολογήσουν τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις πράξεις τους. Ακόμα υπακούσαν τυφλά τις όποιες εντολές δέχονταν απο τους ηγέτες τους είτε υπο τη μορφή λέξεων, φωνών ή χειρονομιών. Όπως γράφει και ο W. Krossa, «δεν είχαν ακόμα την ελευθερία να κάνουν δικές τους επιλογές ή να ασκούν προσωπικό έλεγχο στην συμπεριφορά τους». Βασικά ο διμερής νούς ήταν ένα μεταβατικό στάδιο στην εξέλιξη του ανθρώπινου γένους επειδή αντικατέστησε κατα κάποιον τρόπο το ζωόδες ένστικτο. Όπως τα ζώα εκτελούν τυφλά τις εντολές των ενστίκτων τους, και υποτάσσονται χωρίς αντίσταση στην ιεραρχία της ομάδας/αγέλης τους, οι άνθρωποι της διμερούς εποχής συνέχισαν να εκτελούν τυφλά τις εντολές των ηγετών της ομάδας τους, οι οποίες εντολές, όταν εξελίχθηκε και η γλωσσική επικοινωνία, ακούγονταν ως «ηχητικές παραισθήσεις», ως φωνές μέσα στα κεφάλια τους ακόμα και όταν οι ηγέτες/πατριάρχες τους δεν ήταν παρόντες. Οι «φωνές» αυτές προέρχονταν απο το σημείο στη δεξιά πλευρά του εγκεφάλου που ονομάζεται «Wernicke's area». Το σημείο αυτό του εγκεφάλου υπολειτουργεί στους σημερινούς ανθρώπους - με εξαίρεση όσους πάσχουν απο σχιζοφρένεια, οι οποίοι συνήθως «ακούνε φωνές» τις οποίες έχουν την εντύπωση ότι προέρχονται απο το γύρω περιβάλλον τους. Επίσης, διάφορα πειράματα που έχουν γίνει γύρω απο το σημείο αυτό του εγκεφάλου, φανερώνουν ότι όταν δέχεται κάποιον ερεθισμό προκαλεί αμέσως την παραίσθηση ότι ακούγονται φωνές.

Οι φωνές που άκουγαν οι άνθρωποι της διμερούς εποχής, είτε προέρχονταν απο τους ηγέτες τους είτε απο τις παραισθήσεις του υπο εξέλιξη εγκεφάλου τους, υπακούονταν τυφλά χωρίς να γίνεται κάποια σοβαρή παύση για περισυλλογή ή αμφισβήτιση. Δεν υπήρχε ακόμα ο απαραίτητος ελεύθερος χρόνος μεταξύ της εντολής (ένστικτου ή φωνής) και της εκτέλεσης της εντολής. Ως αποτέλεσμα «ο σφικτός πατριαρχικός έλεγχος που ήταν έκδηλος στην προηγούμενη ζωόδη ύπαρξη των ανθρώπων συνέχισε να υφίσταται και στη νέα νοοτροπία που προέκυψε κατα τη μεταβατική περίοδο του διμερούς νου. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι ‘φωνές’ του διμερούς εγκεφάλου απλά αντικατέστησαν το ζωόδες ένστικτο. Το ένστικτο στα ζώα ισοδυναμεί με την θελησή τους και προκαλεί την άμεση ενεργοποίηση. Με τον ίδιο τρόπο που τα ζώα υπακούν τις ορμές και τα ενστικτά τους, χωρίς να κάνουν παύση για να σκεφτούν, έτσι και οι άνθρωποι της διμερούς εποχής υπάκουαν τις ‘φωνές’ που άκουγαν χωρίς να παύουν για να τις αναλογισθούν, να τις αξιολογήσουν ή να τις αμφισβητήσουν».

Οι άνθρωποι της εποχής εκείνης δεν είχαν πραγματική ελεύθερη βούληση επειδή, όπως εξηγεί ο Jaynes, δεν υπήρχε ακόμα στον ανθρώπινο νου ο απαραίτητος «εσωτερικός νοητικός χώρος» ώστε να μπορούν να σταματήσουν και να σκεφτούν, να αναλογισθούν, να αναρωτηθούν, να εξετάσουν τα συναισθηματά τους και τέλος πάντων να αποφασίσουν ελεύθερα για το τί θα κάνουν. Σύμφωνα με τον Jaynes, ο «εσωτερικός χώρος» του νου, αυτό το απαραίτητο κενό όπου υπάρχει το περιθώρειο συλλογισμού, αμφισβήτισης και επιλογής αποτελεί «το υπόστρωμα της ανθρώπινης συνειδητικότητας». Με άλλα λόγια, η δημιουργία αυτού του τόσο σημαντικού εσωτερικού νοητικού χώρου επέτρεψε στους ανθρώπους να έχουν ένα «χρονικό διάστημα» όπου τους δινόταν η ευκαιρία να αποφασίσουν εάν θέλουν να υπακούσουν «την φωνή του ζωόδους ένστικτου» ή τις εντολές του ΑΛΦΑ ( ηγέτη ) της ομάδας τους. Ο νέος αυτός ελεύθερος χώρος, καθώς επίσης και οι λειτουργίες που λαμβάνουν μέρος στον χώρο αυτό τοποθετούνται απο τους νευροβιολόγους στον προμετωπιαίο φλοιό (prefrontal cortex), δηλαδή στο μπροστινό μέρος του εξελικτικά νεώτερου στρώματος του εγκεφάλου, δηλαδή του φλοιού. Η εκδήλωση των ανώτερων συναισθημάτων του ανθρώπου, ή αν θέλετε αυτό που ο λαός μας ονομάζει «ανθρωπιά», καθώς επίσης και η ικανότητα περισυλλογής, ανάλυσης, βούλησης, αυτο-επίγνωσης, εν ολίγοις, η πλήρης ανθρώπινη συνείδητικότητα έγινε δυνατή κατ αρχάς με την εξέλιξη του προμετωπιαίου φλοιού ενώ η λειτουργία της απελευθερώθηκε με την κατάρευση του διμερούς νού. Όλες αυτές οι κοσμοϊστορικές εξελίξεις έλαβαν χώρα σε μία περίοδο που διήρκησε απο το 50.000 π.χ μέχρι και το 1.000 π.Χ. Η δε εξέλιξη του ανθρώπου φυσικά συνεχίζεται. Έτσι κάποτε μεταξύ της περιόδου 50.000 – 1.000 π.Χ, οι άνθρωποι έπαψαν να είναι αυτοματοποιημένες υπάρξεις υπακούοντας τυφλά τις εντολές του ερπετώδους εγκεφάλου, ή του «θηρίου». Η «εικόνα και ομοίωση Θεού», ή αν θέλετε, η ενανθρώπιση του Θεού, ήταν γεγονός!

Δυστυχώς όμως, όπως γράφει και ο Krossa (“Taking the Vertical out of God”), «αυτός ο ελεύθερος νοητικός χώρος, ο οποίος αποτελεί το υπόβαθρο της αυθεντικής ανθρώπινης συνειδητικότητας, δεν υπήρχε σε πλήρη μορφή όταν άρχισαν οι άνθρωποι να οργανώνονται σε κοινωνίες». Επειδή οι πρώτες οργανωμένες κοινωνίες δημιουργήθηκαν απο ανθρώπους που ζούσαν ακόμα κάτω απο την τυρρανία του διμερή νου, η κάθετη/ερπετώδης αντίληψη της πραγματικότητας (ανώτεροι-κατώτεροι) εδραιώθηκε ως κάτι το φυσιολογικό. Οι τότε άνθρωποι δεν γνώριζαν άλλον τρόπο συμπεριφοράς εκτός απο τον κάθετο προσανατολισμό. Δυστυχώς η νοοτροπία αυτή καθόρισε τις μορφές που έμελλαν να λάβουν οι μετέπειτα ανθρώπινοι θεσμοί και οι ανθρώπινες κοινωνίες. Οι πολιτισμοί στους οποίους ζούμε σήμερα βασίζονται στη ζωόδη «κάθετη» νοοτροπία που κυριαρχούσε εκείνη την περίοδο όταν οι άνθρωποι άρχισαν να δημιουργούν οργανωμένες κοινότητες. Οι σημερινές κοινωνίες είναι περισσότερο ζωόδεις παρά ανθρώπινες ακριβώς επειδή δεν έχουν κατορθώσει ακόμα να απεγκλωβισθούν απο την νοοτροπία της διμερούς εποχής ώστε να ευθυγραμισθούν με την ολοένα και περισσότερο αναδυόμενη ανθρώπινη συνειδητικότητα.

Και πάλι δανείζομαι την έξοχη ανάλυση του Krossa: «Αυτό που είναι σημαντικό για να καταλάβουμε σχετικά με την ιεραρχική τοποθέτηση των ανθρωπίνων σχέσεων στους διάφορους κοινωνικούς τομείς, είναι ότι απλά αποτελούν εκλεπτυσμένες μορφές της ζωόδους πραγματικότητας που κληρονομήσαμε απο το βιολογικό μας παρελθόν. Η ιεραρχική οργάνωση των ανθρωπίνων σχέσεων, δεν είναι τίποτε άλλο παρά η επισημοποίηση και η καθιέρωση της ζωόδους νοοτροπίας μέσα στους ανθρώπινους θεσμούς. Αυτό έγινε απο πολύ νωρίς στην ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού, και παρόλες τις μετέπειτα προσπάθειες να βελτιωθεί και να επικυρωθεί ως ανθρώπινη αξία, η ιεραρχική δομή που επικράτησε στις ανθρώπινες σχέσεις παραμένει και θα συνεχίσει να παραμένει μία καταστροφική ζωόδης μορφή ύπαρξης. Οι νέες δομές που εμφανίσθηκαν στις πρώτες ανθρώπινες κοινωνίες δεν σχεδιάσθηκαν για να υποστηρίξουν την αναδυόμενη αυθεντική ανθρώπινη συνειδητικότητα. Αντίθετα, σχεδιάσθηκαν για να εξυπηρετήσουν την συνεχιζόμενη λειτουργία των πανάρχαιων μορφών ζωόδους συμπεριφοράς. Οι ιεραρχίες των πρώιμων πολιτισμών ενσωμάτωναν την ανταγωνιστικότητα και τον εξουσιασμό που χαρακτήριζε την ζωόδη ύπαρξη και νοοτροπία. Οι νέες οργανωμένες κοινωνίες των ανθρώπων φάνηκαν βέβαια να αποτελούν κάποια πρόοδο για το ανθρώπινο γένος, αλλά στην πραγματικότητα παρέμειναν ουσιαστικά ζωόδεις με τους ισχυρούς να συνεχίζουν να επιβάλλονται και να εξουσιάζουν τους αδυνάτους...»