Πνευματική κακοποίηση
FreeChristians

Part 1

Μπορείτε ίσως να φανταστείτε ένα δόγμα όπως η παντοτινή κόλαση αλλά δεν θα μπορέσετε ποτέ να το πιστέψετε πραγματικά. Η ιδέα αυτή είναι τόσο σοκαριστική που δεν την ανέχεται ούτε η ατελής ανθρώπινη φύση, πόσο μάλλον θα την απεχθάνεται η τέλεια Θεία φύση. Ο Δημιουργός πρέπει να δημιούργησε όλα τα λογικά όντα με τέτοιο τρόπο που τελικά όλα τους να απολαμβάνουν την μακαριότητα, ποτέ δεν θα μπορούσε να δημιουργήσει κάποιο όν του οποίου την κατάληξη θα πρόβλεπε ως μία ατέλειωτη αθλιότητα. Εάν δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι γιαυτό, δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για τίποτα Επίσκοπος Newton ( Άγγλος Επίσκοπος )

Η κόλαση επινοήθηκε για τους ανθρώπους και από τους ανθρώπους που τους τρώει η περιφρόνηση και το μίσος Π. Λαφάργκ

Οι άνθρωποι θα πρέπει να απελευθερωθούν εντελώς ιδιαίτερα απο θρησκευτικές ιδέες που επιτρέπουν σε μερικούς να εξουσιάζουν άλλους και να προκαλούν τόση δυστυχία και θλίψη. Αυτό σημαίνει ότι η ανθρωπότητα θα πρέπει να απορρίψει εντελώς όλες αυτές τις θρησκευτικές ιδέες με θυμωμένους ‘τιμωρούς’ θεούς που απορρίπτουν, εγκαταλείπουν ή βασανίζουν τους ανθρώπους. Οι ιδέες αυτές έχουν χρησιμοποιηθεί ως μέσα καταδυνάστευσης και ελέγχου των ανθρώπων για αρκετούς αιώνες. Αυτές οι βάρβαρες αντιλήψεις περί Θεού έχουν χρησιμοποιηθεί από θρησκευτικούς ηγέτες για να επιβάλλουν σε ήδη καταπιεσμένους ανθρώπους να υποταχθούν στα θρησκευτικά τους συστήματα. Μέσω του εκφοβισμού οι θρησκευτικοί ηγέτες εξαναγκάζουν τους ανθρώπους να συμμετέχουν στις τελετές που μονάχα αυτοί έχουν την εξουσία να τελούν, τους υποχρεώνουν να δίνουν τα χρηματά τους ώστε να μπορούν αυτοί να κτίζουν τα μικρά τους θρησκευτικά βασίλεια και γενικά σπρώχνουν τους ανθρώπους να πουλάνε τις ψυχές τους στα θρησκευτικά αυτά συστήματα που με ξεδιάντροπο τρόπο εκμεταλεύονται την ανάγκη των ανθρώπων να βρούν συγχώρεση και ασφάλεια. Άνθρωποι που βαρύνονται από ενοχές, άνθρωποι που υποφέρουν από μοναξιά, άνθρωποι φοβισμένοι και άνθρωποι που νοιώθουν εγκατελειμένοι πάντα πέφτουν θύματα της οποιασδήποτε θρησκείας τους υπόσχεται ανακούφιση. Εξαπατώνται ιδιαίτερα όταν οι θρησκευτικοί ηγέτες τους υπόσχονται ότι θα ανήκουν πλέον σε μία ‘εκλεκτή’ ομάδα σωσμένων που απολαμβάνουν την αποκλειστικότητα της αγάπης και της εύνοιας του Θεού. Αυτές οι απάνθρωπες ιδέες χρησιμοποιούνται για την υποδούλωση, τον έλεγχο και την εκμετάλευση των ανθρώπων για αρκετό καιρό και πρέπει επιτέλους μία μέρα να απελευθερωθεί από αυτές η ανθρωπότητα W. Krossa

Υπάρχει κάτι χειρότερο από σωματική και ψυχολογική κακοποίηση

Υπάρχουν πολλές μορφές βίας και κακοποίησης. Υπάρχει η απλή σωματική βία, η σεξουαλική βία, η ψυχολογική βία και ένα σωρό άλλες μορφές κακοποίησης. Η χειρότερη όμως μορφή κακοποίησης είναι η πνευματική βία. Αν και μοιάζει πολύ με την ψυχολογική κακοποίηση, η πνευματική κακοποίηση είναι πολύ χειρότερη, πάρα πολύ χειρότερη, καθώς είναι άμεσα δαιμονική. Η πνευματική κακοποίηση μπορεί να μετατρέψει έναν ειρηνικό άνθρωπο στον χειρότερο δαίμονα. Δημιουργεί αυτό που ονομάζουν οι ψυχίατροι «σύγχιση συνείδησης». Η πνευματική βία κακοποιεί ότι πολυτιμότερο έχει ο άνθρωπος, δηλαδή το πνεύμα. Ρωτήστε τους γονείς παιδιών που έχουν μπλέξει σε αιρέσεις και θα δείτε πόσο απαίσια είναι η πνευματική βία. Η μάστιγα αυτή έχει γίνει περισσότερο γνωστή τις τελευταίες δεκαετίες χάρις στην κοινωνική κατακραυγή που προκάλεσαν και συνεχίζουν να προκαλούν οι διάφορες αιρέσεις, πολλές από τις οποίες είναι απροκάλυπτα διαβολικές. Κλασσική περίπτωση είναι οι συχνές αναφορές των ΜΜΕ στις σκοτεινές δραστηριότητες των λεγόμενων σατανιστών οι οποίοι είναι τόσο θύματα όσο και υπεύθυνοι πνευματικής κακοποίησης. Υπάρχουν μάλιστα και ψυχίατροι που ειδικεύονται στο πρόβλημα των αιρέσεων και της πνευματικής βίας.

Οι εκπρόσωποι των μεγάλων αναγνωρισμένων δογμάτων και εκκλησιών επίσης παρουσιάζονται ως ειδικοί στο «πρόβλημα» των αιρέσεων. Κάνοντας αυτό διαχωρίζουν έξυπνα τους εαυτούς τους και τις οργανώσεις τους από την ενοχή της πνευματικής βίας. Αυτό όμως που δεν γνωρίζει ο περισσότερος κόσμος είναι ότι οι μεγάλες εκκλησίες είναι επίσης ένοχες πνευματικής βίας. Δε μιλάω μόνο ιστορικά με τις εικονομαχίες, με τους αιματηρούς διωγμούς «εθνικών» και «αιρετικών», με τους Μεσαίωνες, τις Ιερές Εξετάσεις και τα άλλα κατορθώματα της οργανωμένης Χριστιανικής θρησκείας. Μιλάω και για τώρα στις αρχές του 21^ου αιώνα όπου η πνευματική κακοποίηση ζεί και βασιλεύει στο χώρο της θρησκείας. Έχει βέβαια διαφορετική μορφή, πιό έμμεση, αλλά δεν παύει να είναι το ίδιο, για να μην πώ περισσότερο καταστροφική στις ψυχές των ανύποπτων πιστών της κάθε εκκλησίας. Πώς γίνεται όμως οργανώσεις και θεσμοί που φέρουν το όνομα του Χριστού να είναι ένοχες πνευματικής βίας; Στην ουσία αυτό που φταίει είναι τα δόγματα των εκκλησιών. Οι εκπρόσωποι των περισσότερων εκκλησιών, έχοντας οι ίδιοι πρώτα υποστεί πνευματική κακοποίηση από τα δαιμονικά δόγματα που πιστεύουν, διαιωνίζουν με τη σειρά τους τα δόγματα αυτά χωρίς να το θέλουν και νομίζοντας ότι κάνουν καλό.

Μιλώντας για την σκοτεινή φύση του δόγματος της κόλασης, ο μεγάλος Ευαγγελικός συγγραφέας George MacDonald έγραψε την εξής προειδοποίηση προς όλους τους Χριστιανούς: «Μην αφήσετε κανέναν να σας πείσει ότι υπάρχει μέσα στον Θεό έστω και το παραμικρότερο σκοτάδι, επειδή ο Θεός είπε κάτι που ερμηνεύθηκε από τα πλασματά Του ως σκοτάδι... Ούτε να επιτρέψετε στη δειλή συνειδησή σας να δεχθεί κάποια λόγια ως φως επειδή κάποιοι τα ονομάζουνε φως ενώ εσείς τα βλέπετε ως σκοτάδι. Να πείτε ότι είτε τα λόγια αυτά έχουν παρερμηνευθεί ή αλλιώς δεν ειπώθηκαν ποτέ από τον Θεό. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο κακό από το να παρερμηνεύονται τα λόγια του Θεού, και οι παρερμηνείες να επιβάλλονται ως κάτι δίκαιο επειδή το κάνει ο Θεός. Αυτό είναι εκ του πονηρού» (1)

  Πώς οι εκκλησίες εκμεταλεύονται τον φόβο της απόρριψης

  Όπως επισημαίνουν πολλοί κοινωνιολόγοι, ψυχολόγοι κλπ, η μοναξιά, η απόρριψη και η εγκατάλειψη τραυματίζουν σε μεγάλο βαθμό την ανθρώπινη ψυχή, με αποτέλεσμα πολλοί άνθρωποι να πέφτουν σε κατάθλιψη. Οι διάφορες έρευνες που γίνονται επάνω στο πρόβλημα των διαλυμένων οικογενειών φανερώνουν ότι συνήθως συνδυάζονται με το συναίσθημα της εγκατάλειψης, καθώς και της απόρριψης, ιδιαίτερα από την πλευρά των παιδιών. Όλοι οι ειδικοί επιστήμονες αναγνωρίζουν την ανάγκη των παιδιών να νοιώθουν αποδεκτά απο τους γονείς τους. Ακόμα και ενήλικες τραυματίζονται ψυχολογικά όταν χωρίζουν οι γονείς τους! Από την παιδική μας ηλικία όλοι οι άνθρωποι έχουμε λίγο-πολύ τον φόβο της εκατάλειψης και της απόρριψης. 

  Ο W. Krossa κάνει την εξής διαπίστωση: «Η ολοένα και μεγαλύτερη διάβρωση στις σχέσεις των ανθρώπων, η αποσύνθεση στην αλληλο-υποστήριξη των μελών της κάθε κοινότητας και γενικότερα η σχεδόν ανύπαρκτη κοινωνική υποστήριξη στα πιό αδύναμα μέλη της ευρύτερης κοινωνίας έχει συμβάλλει στην επιδείνωση διάφορων ψυχολογικών προβλημάτων. Πολλοί άνθρωποι υποφέρουν από μία αίσθηση εγκατάλειψης, απομόνωσης, αποξένωσης και μοναξιάς. Συχνά ακούμε ανθρώπους να εκφράζουν την αίσθηση μοναξιάς που έχουν, και το πόσο νοιώθουν ως αποξενωμένοι από τους συνανθρώπους τους Ακούμε το πώς νοιώθουν ότι δεν ταιριάζουν με τους ανθρώπους γύρω τους με αποτέλεσμα να αισθάνονται ότι έχουν κάποιο ελάττωμα, ότι κάτι τους λείπει και δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτοί από την ‘ομάδα΄. Αυτά τα πολύ κοινά παράπονα είναι η εκδήλωση κάποιου πολύ βαθύτερου προβλήματος μέσα στην ίδια την ανθρώπινη ψυχή. Πέρα από τα γνωστά κοινωνικά προβλήματα υπάρχει κάποιο βαθύτερο αίτιο για το άγχος και τον φόβο της εγκατάλειψης που νοιώθουν οι άνθρωποι. Το πρόβλημα είναι κατα βάθος υπαρξιακό. Πιστεύω ότι αυτές οι υπαρξιακές αγωνίες και φόβοι των ανθρώπων για την εγκατάλειψη, την απομόνωση και την μοναξιά εμφυτεύθηκαν στο υποσυνείδητο του ανθρώπου από τις διάφορες θρησκευτικές ιδέες και μύθους που παρουσιάζουν τον Θεό ως θυμωμένο με τους ανθρώπους τους οποίους και εγκατέλειψε αποτραβούμενος στον Ουρανό» ( 2 )

Πολλοί Χριστιανοί, ιδιαίτερα της Δύσης, ερμηνεύουν κατα γράμμα τον μύθο της «προπατορικής αμαρτίας». Λατίνοι θεολόγοι όπως ο Αυγουστίνος δίδαξαν ότι ως αποτέλεσμα της παράβασης των πρωτόπλαστων, ο Θεός εγκατέλειψε οργισμένος την ανθρωπότητα την οποία καταδίκασε για πάντα στην κόλαση με εξαίρεση τους λιγοστούς ανθρώπους στους οποίους επέλεξε να δείξει έλεος επειδή «τιμωρήθηκε» στη θέση τους ο Χριστός, ο οποίος έννοιωσε επάνω στον Σταυρό, έστω και για λίγο, τί εστί «οργή Θεού» και τί εστί «εγκατάλειψη από τον Θεό». Διαβάζοντας κυριολεκτικά ορισμένους από τους συμβολισμούς της Βίβλου οι Λατίνοι θεολόγοι δίδαξαν ότι οι άνθρωποι είναι εκ φύσεως «τέκνα οργής» και ότι αξίζουν τα αιώνια βασανιστήρια της κόλασης και την παντοτινή εγκατάλειψη από τον οργισμένο Θεό. Αυτή η διαστρεβλωμένη θεολογία τελικά επικράτησε στον Χριστιανισμό της Δύσης ενώ επηρέασε και τον Χριστιανισμό της Ανατολής. 

Σύμφωνα με την λανθασμένη αυτή αντίληψη ο Θεός παρεξηγήθηκε τόσο πολύ από την ατέλεια των ανθρώπων τους ο ίδιος δημιούργησε που τους εγκατέλειψε και επέστρεψε στους Ουρανούς, πολύ μακριά απο τους ανθρώπους σε ένα μέρος εντελώς απρόσιτο. Όπως σχολιάζει και ο Krossa, η ιδέα αυτή είχε καταστροφικά αποτελέσματα: «Το πιό σημαντικό πρόσωπο στη ζωή του κάθε ανθρώπου, ο Θεός, ο Δημιουργός και Πατέρας των πάντων, αυτό το τόσο σημαντικό Πρόσωπο που είναι πολύ περισσότερο σημαντικό ακόμα και από τους επίγειους γονείς μας, μας παρουσιάζεται ξαφνικά ως οργισμένος μαζί μας, έτοιμος να μας απορρίψει για πάντα... Εάν η εγκατάλειψη των παιδιών από τους γονείς τους θεωρείται τραυματική εμπειρία, πόσο μάλλον τραυματική εμπειρία είναι η ιδέα ότι ο Πατέρας Θεός σε έχει απορρίψει απο τη στιγμή που έχεις γεννηθεί και ότι δεν το έχει σε τίποτα να σε απορρίψει για πάντα» (3)

Ο Brinsmead επίσης καυτηριάζει την διαστρεβλωμένη ιδέα ότι ο Θεός είναι οργισμένος και ότι διψάει για εκδίκηση. Γύρω από αυτήν την ιδέα, οι αρχαίοι λαοί επινόησαν διάφορα θρησκευτικά συστήματα βασισμένα επάνω στην ιδέα της αιματηρής θυσίας, η οποία με τη σειρά της είναι βασισμένη στην αντίληψη ότι ο Θεός διψάει για αίμα. Την ιδέα αυτή εισήγαγαν και οι Λατίνοι πατέρες στην εκκλησία διδάσκοντας ότι το αίμα που έχυσε ο Χριστός επάνω στον Σταυρό ικανοποίησε την δίψα του Θεού για εκδίκηση με αποτέλεσμα όσοι γίνουν Χριστιανοί να αποφύγουν την αιώνια οργή του Θεού. Έτσι η θυσία του Χριστού ερμηνεύθηκε σύμφωνα με την ανταποδοτική δικαιοσύνη του Ρωμαϊκού Δικαίου. Ο Υιός υπέφερε την πλήρη οργή του Θεού στην θέση των Χριστιανών οι οποίοι άξιζαν να την υποστούν. Αυτή η διαστρελωμένη ιδέα του ιλασμού όμως είναι εντελώς αντίθετη με την ιδέα της συγχώρησης. Ο Χριστός δεν πέθανε αντί ημών αλλά υπέρ ημών! Ο Brinsmead γράφει: «Εάν ο Θεός δεν μπορεί να μας συγχωρήσει εκτός εάν πληρώσει ο Χριστός το τίμημα της αμαρτίας μας, τότε στην πραγματικότητα δεν μας συγχωρεί καθόλου. Εάν το χρέος μας έχει πληρωθεί, τότε δεν παραμένει τίποτα για να συγχωρεθεί. Οι ιδέες του ιλασμού και της συγχώρησης είναι λοιπόν αλληλοαναιρούμενες» (4)

H διαπίστωση αυτή αποτελεί και την ταφόπλακα της Ευαγγελικής θεολογίας η οποία βασίζεται επάνω στην ιδέα της ανταποδοτικής δικαιοσύνης. Είτε ο Θεός συγχωρεί το χρέος μας είτε δεν το συγχωρεί. Εάν δέχθηκε ως πληρωμή την θυσία του Χριστού τότε δεν μας συγχώρεσε αλλά απλά δέχτηκε την πληρωμή για την οφειλή μας από κάποιον άλλον. Στην περίπτωση αυτή, όλη η ευγνωμοσύνη μας ανήκει σε Εκείνον που πλήρωσε το χρέος μας, δηλαδή στον Υιό, και δεν οφείλουμε καμμία ευγνωμοσύνη στον Πατέρα! Δυστυχώς οι Ευαγγελικοί Χριστιανοί αδυνατούν να κατανοήσουν τις αμέτρητες λογικές ανακολουθίες της θεολογίας τους (5) και έτσι παραμένουν δέσμιοι της διαβολικής ιδέας ότι ο Θεός κατα βάθος δεν τους αγαπάει αλλά απλά τους ανέχεται χάρις στην θυσία του Υιού Του. Στην πραγματικότητα όμως ο Θεός ποτέ δεν ήταν οργισμένος με τους ανθρώπους και ποτέ δεν απαίτησε κάποια πληρωμή για το χρέος των αμαρτωλών ανθρώπων. Ακόμα και στην εποχή της Παλαιάς Διαθήκης όπου ο Θεός φέρεται να ανεχόταν θυσίες (6) οι προφήτες υπενθύμιζαν επανειλημένα στον λαό τους ότι ο Θεός δεν επιθυμεί θυσίες «αυτό που επιθυμώ είναι να δείχνετε έλεος και όχι να μου προσφέρετε θυσίες» ( ΩΣΗΕ 6: 6 ).

Μία προσεκτική ανάγνωση των κειμένων της Παλαιάς Διαθήκης φανερώνει ότι υπήρχε πάντα μία ένταση μεταξύ των ιερέων και των προφητών. Οι ιερείς επέμεναν στις τελετουργικές πτυχές του Μωσαϊκού Νόμου ενώ οι προφήτες αμφισβητούσαν την όλη βάση των θυσιών και των άλλων τελετουργικών στοιχείων. Οι προφήτες διέκριναν ότι οι εξωτερικοί τύποι της θρησκείας δεν οφελούσαν καθόλου τον λαό του Ισραήλ και γιαυτό έδιναν έμφαση στα «βαρύτερα» σημεία του Νόμου, όπως η καλοσύνη, το έλεος και η διακιοσύνη. Σε ένα σημείο απο τα γραπτά των προφητών διαβάζουμε τα εξής αποκαλυπτικά: «ουτω λεγει ο Κυριος των δυναμεων, ο Θεος του Ισραηλ, προσθεσατε τα ολοκαυτωματα σας εις τας θυσιας σας και φαγετε κρεας, διοτι δεν ελαλησα προς τους πατερας σας ουδε εδωκα εις αυτους εντολας καθ ην ημεραν εξηγαγον αυτους εκ γης αιγυπτου περι ολοκαυτωματων και θυσιων αλλα τον λογον τουτον προσεταξα εις αυτους λεγων ακουσατε την φωνην μου και θελω εισθαι Θεος σας και σεις θελετε εισθαι λαος μου και περιπατειτε εν πασαις ταις οδοις τας οποιας διωρισα εις εσας δια να ευημερητε» ( ΙΕΡΕΜ 7: 21-23 ). Αυτά τα λόγια του προφήτη Ιερεμία σηκώνουν πολύ κουβέντα, όπως επίσης σηκώνουν κουβέντα και τα λόγια «πως λεγετε ειμεθα σοφοι και ο νομος του Κυριου ειναι μεθ ημων; ιδου βεβαιως εις ματην εγεινε τουτο, ο καλαμος των γραμματεων ειναι ψευδης...» ( ΙΕΡΕΜ 8: 8 ). Η σπόντα αυτή αναφερόταν ιδιαίτερα στο λεγόμενο Δευτερονόμιο, καθώς και στα υπόλοιπα βιβλία της Πεντατεύχου, τα οποία οι γραμματείς και οι ιερείς είχαν γεμίσει με ένα σωρό «Ιουδαϊκούς μύθους και απέραντες γενεολογίες». Η ένταση αυτή μεταξύ προφητών και ιερέων/γραμματέων χρειάζεται ξεχωριστή μελέτη. Είναι γεγονός πάντως ότι οι προφήτες δεν είχαν καθόλου σε υπόληψη το θρησκευτικό σύστημα του Ισραήλ. Όταν μετά απο την επιστροφή απο την Βαβυλωνία επικράτησε το ιερατείο, το προφητικό πνεύμα χάθηκε εντελώς απο το Ισραήλ. Ως αποτέλεσμα οι Ιουδαίοι βυθίστηκαν στην θρησκεία του γράμματος και των τύπων. Το ίδιο συνέβη και με τον Νέο Ισραήλ...

Ο Θεός λοιπόν δεν έχει καμμία όρεξη ή ανάγκη απο θυσίες. Αυτό που επιθυμεί απο την ανθρωπότητα είναι η διακαιοσύνη και το έλεος. Την μεγάλη αυτή αλήθεια την υπενθύμισε στους θρησκόληπτους Ιουδαίους της εποχής του και ο Χριστός ( βλέπε ΜΑΤΘ 9: 13 ). Οι άνθρωποι που πιστεύουν ότι προσφέροντας θυσίες ( ή διάφορα άλλα θρησκευτικά έργα ) στην θεότητα την κατευνάζουν, πέφτουν στην παγίδα της μαγείας νομίζοντας ότι μπορούν να ελέγχουν και να εκμεταλεύονται την θεότητα. O Θεός υπενθυμίζει στους ανόητους «μάγους» ότι δεν χρειάστηκε ποτέ τις θυσίες των ανθρώπων: «τίνα χρείαν έχω του πλήθους των θυσιών σας; λέγει Κύριος... δεν ευαρεστούμε εις αίμα ταύρων ή αρνίων ή τράγων» ( ΗΣΑ 1: 11 ).  Γιαυτό ο Υιός λέει στον Πατέρα: «Θυσίαν και προσφοράν ουκ ηθέλησας, σώμα δε κατηρτίσω μοι, ολοκαυτώματα και περι αμαρτίας ουκ ευδόκησας» ( ΕΒΡ 10: 6, 7 ). Η θυσία του Χριστού δεν ήταν κάποιο μέσο με το οποίο ο Θεός μπόρεσε να συγχωρέσει τους ανθρώπους αλλα απεναντίας ήταν η απόδειξη ότι ποτέ δεν τους είχε απορρίψει και ότι ποτέ δεν ήταν οργισμένος μαζί τους. Η θυσία του Χριστού δεν ήταν μονάχα η σταυρωσή Του. Ολόκληρη η ζωή του Ιησού (ενσάρκωση, ταπείνωση, διδασκαλία, θάνατος, ανάσταση, ανάληψη, κλπ) ήταν μία θυσία/προσφορά αγάπης του Θεού προς στην ανθρωπότητα. Η θυσία του Χριστού, ως «κένωση» του ίδιου του Θεού στο πρόσωπο του Υιού Του, διέψευσε μία για πάντα την απαίσια ιδέα ότι ο Θεός είναι οργισμένος με τους ανθρώπους.

 

Όσοι άνθρωποι χάφτουν το ψέμα ότι ο Θεός είναι οργισμένος μαζί τους γίνονται ευάλωτοι στο κάθε λογής θρησκευτικό σύστημα που ισχυρίζεται ότι κατέχει τον μοναδικό τρόπο αποφυγής της παντοτινής απόρριψης του Θεού. Η δύναμη και η εξουσία που αποκτάει το θρησκευτικό σύστημα που πείθει τα θυματά του ότι χωρίς να υποταχθούν σε αυτό παραμένουν κάτω από την παντοτινή οργή του Θεού είναι τεράστεια. Αυτή η εξουσία όμως, είναι ξεκάθαρα δαιμονική, και όλα τα θρησκευτικά συστήματα που την κατέχουν είναι δαιμονικά. Η θρησκευτική εκμετάλευση του φόβου της εγκατάλειψης είναι η πιό διαβολική επινόηση όλων των εποχών. Δεν χρειάζεται να κατονομάσω ποιά θρησκευτικά συστήματα είναι ένοχα της διαβολικής αυτής εκμετάλευσης των ανθρώπων. Όποιος έχει την μύγα ας μυγιάζεται.

  Ένα από τα  αρχαία θρησκευτικά συστήματα που ήταν σίγουρα ένοχα είναι ο Φαρισσαϊσμός της εποχής του Χριστού. Οι Φαρισσαίοι είχαν αναγάγει σε τέχνη την εκμετάλευση των συνανθρώπων τους χρησιμοποιώντας το ακατανίκητο όπλο του θρησκευτικού εκφοβισμού. Οι σεβαστοί θρησκευτικοί ηγέτες του Φαρισσαϊκού συστήματος εκμεταλεύονταν στο έπακρον τις υπαρξιακές αγωνίες των Ιουδαίων, του υποτιθέμενου «λαού του Θεού». Έτσι εξηγείται και ο ανελέητος πόλεμος που κήρυξαν οι Φαρισσαίοι εναντίον του Θεανθρώπου, ο οποίος καταδίκασε ανοιχτά το θρησκευτικό συστημά τους ως Σατανικό. Ο Albert Nolan εξηγεί τον τρόπο με τον οποίον οι Ιουδαίοι της εποχής του Χριστού κακοποιούνταν πνευματικά από τους θρησκευτικούς τους ηγέτες: «Οι ‘αμαρτωλοί’ ήταν οι κοινωνικά εξόριστοι. Οποιοσδήποτε αποτύγχανε για οποιονδήποτε λόγο να τηρεί τέλεια τον Νόμο και τις Παραδόσεις της μεσσαίας τάξης ( οι μορφωμένοι, οι ‘δίκαιοι’, οι γραμματείς, οι Φαρισσαίοι, κλπ ) αντιμετωπιζόταν ως πολίτης δεύτερης κατηγορίας, και κατατασσόταν στην κατώτερη κοινωνική τάξη... Ο μακρύς κατάλογος των ‘αμαρτωλών’ συμπεριλάμβανε και όσους ασκούσαν ‘ακάθαρτα’ επαγγέλματα όπως οι φοροεισπράκτορες, οι πόρνες, οι τσοπάνοι, οι τοκογλύφοι, κλπ... Δεν υπήρχε κανένας τρόπος για τους ‘αμαρτωλούς’ να ξεφύγουν από την μοίρα τους... Ήταν καταδικασμένοι να παραμένουν ‘αμαρτωλοί’... Οι άνθρωποι αυτοί υπέφεραν καθημερινά από συναισθήματα, ενοχής, θυμού, άγχους και αγωνίας. Ήταν θυμωμένοι επειδή γνώριζαν ότι δεν μπορούσαν ποτέ να γίνουν αποδεκτοί από την σεβαστή μεσσαία τάξη ‘των δικαίων’. Διψούσαν να νοιώσουν και αυτοί τον σεβασμό των συνανθρώπων τους αλλά μάταια. Ακόμα χειρότερα δεν είχαν ούτε την παρηγοριά της αίσθησης ότι βρίσκονταν γραμμένοι στα ‘καλά βιβλία’ του Θεού. Οι μορφωμένοι της μεσσαίας τάξης, καθότι γνώστες του Νόμου, τους υπενθύμιζαν ότι ο Θεός τους είχε απορρίψει επειδή είναι αμαρτωλοί. Ως αποτέλεσμα οι άνθρωποι αυτοί υπέφεραν από ένα νευρωτικό σύμπλεγμα ενοχής το οποίο τους οδηγούσε στον φόβο και στην αγωνία της επερχόμενης οργής του Θεού ο οποίος φανερά τους μισούσε. Πάρα πολλοί από αυτούς υπέφεραν από ψυχιατρικές ασθένειες, οι οποίες με τη σειρά τους προκαλούσαν διάφορες ψυχοσωματικές καταστάσεις όπως παράλυση, προβλήματα στην ομιλία, κλπ» (7)

Οι «δαιμονισμένοι» που συνέχεια θεράπευε ο Χριστός κατα τη διάρκεια της επίγειας διακονίας Του ήταν κατα πάσα πιθανότητα θύματα αυτής της πνευματικής κακοποίησης που περιγράφει ο Nolan. Υποπτεύομαι ότι το φαινόμενο του δαιμονισμού συνδέεται άμεσα με την ψυχασθένεια της θρησκείας. Οι άνθρωποι που παρουσιάζουν τέτοιου είδους προβλήματα είναι συχνά έντονα θρήσκοι και δεισδαίμονες. Δεν έχω ακούσει για κανέναν αθεϊστή ή ά-θρησκο να δαιμονίζεται. Οι μόνοι που ‘δαιμονίζονται’ είναι όσοι ανακατεύονται σε κάποια μορφή καταστροφικής λατρείας, συμπεριλαμβανομένης και της δεισδαιμονικής μορφής του Χριστιανισμού που δυστυχώς ακόμα υπάρχει λίγο-πολύ σε όλα τα δόγματα.

Οι παπάδες πάντα μας προειδοποιούν για τους «αιρετικούς», να μην μπλέξουμε μαζί τους επειδή κινδυνεύουν οι ψυχές μας. Δεν μας προειδοποιούνε για τους πραγματικούς κινδύνους μερικών αιρέσεων, όπως η αλλοίωση της προσωπικότητας που επιβάλλουν στα μέλη τους κλπ, αλλά μας φοβερίζουν ότι εάν γίνουμε και εμείς αιρετικοί, εάν δηλαδή αλλαξοπιστήσουμε, θα χάσουμε την σωτηρία μας και θα καταλήξουμε στην κόλαση. Οι ζηλωτές αυτοί παπάδες διαβεβαιώνουν το ορθόδοξο ποιμνιό τους ότι όσοι Ορθόδοξοι κάνουν το λάθος και αλλάξουν δόγμα, ή εάν βαπτισθούν σε άλλο δόγμα τότε «ξεπλένουν» το αρχικό τους βάπτισμα και παύουν να είναι αναγεννημένοι. Το πώς ακριβώς μπορεί να νεκρωθεί ένα πνεύμα που υποτίθεται ότι έχει ανα-γεννηθεί από τον Θεό ( εξ άνωθεν ) δεν μας εξηγούν αλλά σημασία έχει ότι φοβερίζουν τους Ορθοδόξους Χριστιανούς ότι όσοι αλλάζουν δόγμα χάνουν τη σωτηρία τους και καταλήγουν στην κόλαση. Αυτό δείχνει ότι θεωρούν τους αλλόδοξους Χριστιανούς ως πνευματικά νεκρούς και ως καταδικασμένους στην κόλαση. Ως αποτέλεσμα αυτής της πεποιθήσεως κολλάνε επάνω στους αλλόδοξους Χριστιανούς της απάνθρωπη ταμπέλα του αιρετικού.

Στο σημείο αυτό χρειάζεται να γίνει μία διευκρίνηση. Υπάρχουν οι επικίνδυνες αιρέσεις γνωστές ως καταστροφικές λατρείες, οι οποίες καταστρέφουν τα θυματά τους με κάθε δυνατό τρόπο, ψυχικά, πνευματικά, οικονομικά, οικογενειακά, κοινωνικά, σωματικά, κλπ. Οι παπάδες κάνουν πολύ καλά που προειδοποιούνε τους πιστούς για τις καταστροφικές αυτές λατρείες. Όλα τα Χριστιανικά δόγματα, ακόμα και η Ορθοδοξία, έχουν παραφυάδες και οργανώσεις που εύκολα θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως καταστροφικές λατρείες καθώς ασκούν συστηματική πλύση εγκεφάλου στα μέλη τους, τα απομονώνουν από τους συγγενείς και φίλους τους, τους αλλοιώνουν την προσωπικότητα, κλπ. Γενικά όλες οι φονταμενταλιστικές εκκλησίες είναι καταστροφικές λατρείες. Λίγο-πολύ όμως και οι υπόλοιπες οργανωμένες Χριστιανικές εκκλησίες είναι καταστροφικές λατρείες καθώς περιέχουν το στοιχείο της αποκλειστικότητας υπονομεύοντας έτσι την εμπιστοσύνη των πιστών τους στην αγάπη και στον χαρακτήρα του Θεού.

Το εσκεμμένο λάθος που κάνουν οι παπάδες είναι που συμπεριλαμβάνουν μέσα στον γενικό όρο «αίρεση» ακόμα και τις διάφορες ετερόδοξες Χριστιανικές ομολογίες όπως οι Καθολικοί, οι Λουθηρανοί, οι Αγγλικανοί, οι Ευαγγελικοί, οι Πεντηκοστιανοί κλπ. Αυτό είναι άδικο και απάνθρωπο. Οι μεγάλες αυτές ομολογίες, καθώς επίσης και οι διάφορες άλλες θρησκείες όπως Βουδισμός, Μωαμεθανισμός, Ιουδαϊσμός, κλπ., δεν είναι το ίδιο πράγμα με αυτό που ονομάζουμε καταστροφικές λατρείες. Απλά τυχαίνει στην Ελλάδα να αποτελούν θρησκευτικές μειονότητες. Θα μας άρεσε εάν για παράδειγμα στην Αμερική κυνηγούσαν τους Ορθοδόξους ως αιρετικούς επειδή οι περισσότεροι Αμερικάνοι είναι Ευαγγελικοί και Καθολικοί; Επειδή στην Ελλάδα η πλειοψηφία του πληθυσμού είναι Ορθόδοξοι, πολλ_