Το πρόβλημα του προσηλυτισμού: ευαγγέλιο ή τρομοκρατία;

Greek Articles Index

Ο Θεός που σε κρατάει ( ω αμαρτωλέ ) επάνω από τον λάκκο της κόλασης, όπως κρατάει κάποιος μία αράχνη ή κάποιο άλλο συχαμερό έντομο επάνω από τη φωτιά, σε μισεί και είναι φοβερά προσβεβλημένος... Είσαι δέκα χιλιάδες φορές περισσότερο αποκρουστικός μπροστά του απ ότι είναι το πιό μισητό φαρμακερό φίδι. Τον έχεις προσβάλλει σε άπειρο βαθμό. Σε περιμένει η οργή ενός άπειρου Θεού... Σήμερα είναι η ημέρα λύπησης. Μπορείς να κλάψεις τώρα και ίσως σε λυπηθεί. Όταν όμως περάσει η ημέρα του ελέους ακόμα και τα πιό δυνατά σου κλάματα θα είναι μάταια. Δε θα έχεις καμμία άλλη χρησιμότητα για το Θεό από το να σε γεμίζει για πάντα με την οργή του ως σκεύος οργής που είσαι...

Jonathan Edwards ( Μεγάλος Ευαγγελικός κήρυκας )

Το ευαγγέλιο του τρόμου

  Πολλά λέγονται στην χώρα μας για το πρόβλημα του προσηλυτισμού. Εκμεταλευόμενες την πνευματική δίψα των Νεοελλήνων αμέτρητες «αιρέσεις» κάνουν χρυσές δουλειές προσφεροντάς διάφορα υποκατάστατα του «ζωντανού νερού» που δίνει μονάχα ο Χριστός. Δεν αναφέρομαι μονάχα στις διάφορες εξωτικές «αιρέσεις» και τις «καταστροφικές λατρείες» που στολίζουν κάθε τόσο τα δελτία ειδήσεων. Μιλάω κυρίως για διάφορες Ορθόδοξες παραθρησκευτικές οργανώσεις, για τους Παλαιοημερολογίτες, και για ορισμένες από τις Προτεσταντικές εκκλησίες και οργανώσεις που ευδοκιμούν στην Ελλάδα.

  Όπως και οι υπόλοιπες μεγάλες Χριστιανικές εκκλησίες ( Καθολικοί, Αγγλικανοί, κλπ ) έτσι και η δική μας κρατική Ορθόδοξη Εκκλησία δεν υποδίδεται σε συστηματικό προσηλυτισμό ( βλέπε πλήση εγκεφάλου ) εις βάρος των μελών άλλων εκκλησιών. Το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών, στο οποίο συμμετέχει και η Ορθόδοξη Εκκλησία, έχει διαμορφώσει ένα είδους άγραφου νόμου «να μην κλέβει η μία εκκλησία τα πρόβατα της άλλης». Στην πράξη ο άγραφος αυτός νόμος δεν γίνεται απόλυτα σεβαστός, ιδιαίτερα από τους Ουνίτες Καθολικούς οι οποίοι δρουν ανεξέλεγκτα στα «Ορθόδοξα χωράφια» του πρώην Ανατολικού μπλοκ, αλλά αυτό που έχει σημασία είναι ότι σε γενικές γραμμές ο άγραφος αυτός νόμος θεωρείται δεδομένος στα πιό ανεπτυγμένα κράτη.

  Η Ορθόδοξη Εκκλησία ενδιαφέρεται περισσότερο για την διατήρηση των κεκτημένων της και αρκείται με την έστω και τυπική συμμετοχή των μελών της στα διάφορα μυστήρια, τελετές και εορτές. Ο απλός έλληνας Ορθόδοξος Χριστιανός απολαμβάνει ως «λαϊκός» μία σχετικά μεγάλη ελευθερία στα πνευματικά. Όποτε θέλει εκκλησιάζεται, τηρεί τις παραδοσιακές εορτές και μετέχει στα καθιερωμένα μυστήρια εκπληρώνοντας έτσι ( τουλάχιστον στη συνείδησή του ) τα θρησκευτικά του καθήκοντα ενώ παράλληλα προσπαθεί να επιβιώσει στον αγώνα της επίγειας ζωής. Ως εδώ όλα καλά.

  Το πρόβλημα ξεκινάει όταν ο απλός έλληνας νοιώσει την ανάγκη να πλησιάσει περισσότερο το Θεό. Λίγοι είναι αυτοί που ικανοποιούνται με τις πνευματικές εμπειρίες που προσφέρει η κρατική εκκλησία η οποία βασίζεται περισσότερο επάνω στην τυπολατρεία και στις τελετουργίες παρά στην ίδια την «ζωντανή πίστη». Οι τύποι και τα σύμβολα έχουν βέβαια κάποια αξία, όμως δεν μπορούν ποτέ να αντικαταστήσουν την ουσία και έτσι πολλοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί παραμένουν πνευματικά διψασμένοι. Στο σημείο αυτό έρχονται ορισμένες προσηλυτίζουσες Προτεσταντικές εκκλησίες καθώς και διάφορες Ορθόδοξες παραθρησκευτικές οργανώσεις και αιρέσεις που υπόσχονται να καλύψουν το πνευματικό κενό που αφήνει η στείρα κρατική εκκλησία στην ψυχή του Νεοέλληνα. Για να λέγεται η αλήθεια οι Προτεσταντικές εκκλησίες προσφέρουν στους Ορθόδοξους κάτι που τους έχει στερηθεί από την εκκλησία τους, καθώς προωθούν την προσωπική και άμεση πνευματική σχέση μεταξύ ανθρώπου και Θεού, χωρίς «μεσάζοντες» και χωρίς τυπολατρεία.

  Όλο αυτό το όφελος σχεδόν εκμηδενίζεται όμως όταν ορισμένες απο τις εκκλησίες αυτές επιδίδονται στην συστηματική πλύση εγκεφάλου όσων προσυλητίζουν. Δεν είναι αυτές οι Προτεσταντικές «αιρέσεις» μονάχα ένοχες για την άσκηση πλύση εγκεφάλου στα μέλη τους. Το ίδιο ένοχες είναι και πολλές παρα-εκκλησιαστικές Ορθόδοξες οργανώσεις, καθώς επίσης και οι λεγόμενες Παλαιοημερολογίτικες εκκλησίες οι οποίες έχουν αναγάγει σε τέχνη την τρομοκράτηση των μελών τους. Πολλά μέλη των «αιρέσεων» ειλικρινά πιστεύουν ότι οι συνανθρωποί τους κινδυνεύουν να χαθούν για πάντα στην κόλαση και προσπαθούν απεγνωσμένα να σώσουν όσους μπορούν. Ο καθένας μας θα έκανε το ίδιο εάν πίστευε κάτι τέτοιο. Η ειλικρίνεια όμως δεν εξασφαλίζει και την ορθότητα των πράξεων. Δεν υπάρχει τίποτα πιό επικίνδυνο από εσφαλμένη ειλικρίνεια ή ζήλο, όπως φαίνεται και από τα προβλήματα που δημιουργεί στην ανθρωπότητα ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός.

Η τακτική που ακολουθούν οι προσυλητίζουσες «αιρέσεις» είναι γνωστή. Πρώτα παρουσιάζουν έναν τρομακτικό κίνδυνο και δημιουργούνε έναν τεράστειο φόβο για την κόλαση και μετά προσφέρουν την μοναδική διέξοδο που υπάρχει, δηλαδή την απόρριψη «του κόσμου» και την είσοδο στην οργάνωση/καταφύγιο που προσφέρει ασφάλεια από τον κίνδυνο του «πανταχού παρόντα» Σατανά, του Αντίχριστου, του Αρμαγεδδώνα, του περιβόητου 666 και φυσικά της κόλασης.

Αυτή η τακτική φαίνεται και στα διάφορα φυλλάδια που μοιράζουν οι ξενόφερτες αυτές «αιρέσεις» στους ανύποπτους Έλληνες οι οποίοι ας μην ξεχνάμε έχουν ήδη γαλουχηθεί με τον φόβο της κόλασης ως Χριστιανοί Ορθόδοξοι. Την όλη κομπίνα με τα «φυλλάδια τρόμου» περιέγραψε με εύστοχο τρόπο η δημοσιογράφος Λένα Παπαδημητρίου σε ένα άρθρο που έγραψε πριν από λίγα χρόνια για το Βήμα της Κυριακής:

«Μου το έδωσαν στον δρόμο. Εκεί που χάζευα αφηρημένη τα εγκόσμια. Και να που συνάντησα την επίγεια σωτηρία μου επί της οδού Σταδίου. Μπράβο εκσυγχρονισμό οι μάρτυρες του Ιεχωβά!» ήταν η πρώτη ακατέργαστη αντίδρασή μου. Αντί για το σύνηθες τραχύ format του «Σκοπιά» και του «Ξύπνα», βρέθηκε στη χούφτα μου ένα χάι τεκ, κομψευόμενο βιβλιαράκι...ο τίτλος δεν άφηνε κανένα περιθώριο για παρεξηγήσεις: «Αυτή ήταν η ζωή σου». Προσηλυτισμός on the road. Ουδεμία όμως σχέση με Ιεχωβάδες. Το άνοιξα και το πολιτισμικό σοκ έγινε πλήρες. Κόμικς!»

«Στην πρώτη σελίδα ένας τύπος με ζιβάγκο, πίπα, ποτό και χαζή μακαριότητα ­ μια τηλεόραση και μια λιμουζίνα στο φόντο. Το κλισέ, φαντάζομαι, του εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσόντος γιάπι. Στη λεζάντα: «Και ερώ την ψυχή μου· ψυχή, έχεις πολλά αγαθά κείμενα εις έτη πολλά· αναπαύου, φάγε, πίε, ευφραίνου». Στην επόμενη σελίδα ο κύριος αυτός έχει ένα tete-a-tete με τον ίδιο τον Χάροντα. Και ενώ κείται πανευτυχής πλέον στο φέρετρό του, ηχεί πάνω στη σελίδα μια φωνή «Αναστήσου!». Τον αναμένει ένας μάλλον ανδρόγυνος άγγελος ­ με φτερά και όλα τα συναφή αξεσουάρ. Εν συνεχεία αρχίζει ένα ταξίδι το οποίο σε γνήσιους καταναλωτές του μύθου των Χριστουγέννων, όπως εγώ, θυμίζει τους τρεις επισκέπτες του Σκρουτζ. Αυτή τη φορά στη συσκευασία του ενός. Ο άγγελος παίρνει τον χάρτινο Λάζαρο από την τελευταία του κατοικία και τον ξεναγεί μέσω οθόνης, ­γιατί ζούμε ως γνωστόν στην εποχή της εικόνας, ­στις ανείπωτες αμαρτίες του προγενέστερου βίου του: στην ανταλλαγή σόκινγκ ανεκδότων με τους φίλους του, στη βρώμικη σκέψη «ποπό τι γυναίκα!» μια φορά που πέρασε από μπροστά του μια τρίμετρη ξανθιά, στις κλεφτές ματιές στο ρολόι την ώρα όπου ο παπάς της ενορίας του αγωνίζεται εις μάτην να σώσει την ψυχή του.»

«Ο ήρωας είναι πλέον γυμνός ­ χωρίς ζιβάγκο, πίπα, ποτό και χαζή μακαριότητα ­ και αναφωνεί: «Τι να πω; Είμαι χαμένος... Είμαι ένοχος, ένοχος». Δεν χρειάστηκε να διαβάσω παρακάτω. Μόνο την τελευταία σελίδα, που δεν περιλαμβάνει σκίτσα αλλά οδηγίες που θα μας φέρουν στον σωστό δρόμο. Εμαθα ότι το εν λόγω βιβλιαράκι εκδίδεται από τις εκδόσεις Chick...Μοναδικός τους, εννοείται, σκοπός η διάδοση του... Ευαγγελίου. Κυκλοφορούν σε όλο τον κόσμο (με έδρα φυσικά τις ΗΠΑ), σε όλες τις γλώσσες, με site στο Internet κτλ. κτλ.» ( 1 )

Το τρομο-ευαγγέλιο ορισμένων Προτεσταντικών εκκλησιών βασίζεται κυρίως στον φόβο της κόλασης από την οποία προσφέρουν τη διέξοδο του προσηλυτισμού.

Η τέχνη της τρομοκράτησης

  Ο Ευαγγελικός θεολόγος/ιεροκήρυκας Ajith Fernando θεωρεί αναγκαίο τον εκφοβισμό των αμαρτωλών προκειμένου να γλυτώσουν από την καταδίκη της κόλασης. Συμβουλεύει ως εξής τους συναδέλφους του: «Έχουμε καθήκον και ευθύνη να προειδοποιούμε τους συνανθρώπους μας ότι η κόλαση θα είναι ένα φρικιαστικό μέρος. Δεν αρκεί το να περιγράφουμε την κόλαση ως αποχωρισμό από τον Θεό, επειδή οι ακροατές μας μπορεί να έχουν ήδη αποφασίσει να ζούν μακρυά από τον Θεό. Σε αυτούς ο αποχωρισμός θα ακούγεται ως ευλογία. Χρειάζεται να χρησιμοποιούμε πιό γλαφυρή γλώσσα ώστε να πείσουμε τον αμαρτωλό ότι η κόλαση δεν είναι κάποιο μέρος όπου ένας λογικός άνθρωπος θα ήθελε να πάει»

Στη συνέχεια ο γεμάτος ζήλο Fernando προτείνει να χρησιμοποιείται περισσότερη δημιουργηκότητα από τους ιεροκήρυκες για να εκφοβίζουν τον κόσμο γλυτώνοντας έτσι όσους μπορούν από την κόλαση: «Εάν θέλουμε να είμαστε γλαφυροί όταν διακυρρήτουμε την θεία κρίση ( κόλαση ), πρέπει να βρούμε δημιουργικούς τρόπους...εδώ υπάρχει μία μεγάλη πρόκληση για καλλιτέχνες, μουσικούς και συγγραφείς...» ( 2 )

Όπως φαίνεται δύο Αμερικανοί ποιμένες στο Σάντα Φέ και στο Τέξας πήραν πολύ στα σοβαρά τις συμβουλές του Fernando. Οι ποιμένες αυτοί ανήκουν στο μεγαλύτερο Πεντηκοστιανό δόγμα του κόσμου «Assemblies of God» και είχαν την φαεινή ιδέα να δημιουργήσουν «σπίτια τρόμου», σε στυλ λούνα πάρκ, τα οποία ονόμασαν «σπίτια της κόλασης» καθώς απεικονίζουν με γλαφυρό τρόπο τον τρόμο της κόλασης. Μεταξύ άλλων απεικονίζουν μία κοπέλα που πεθαίνει λίγο μετά από τη συμμετοχή της σε αποκρυφιστικό παιχνίδι, έναν νεαρό ομοφυλόφιλο άνδρα που πεθαίνει απο ΕΙΤΖ και μία νεαρή γυναίκα που πεθαίνει κατα τη διάρκεια μίας αποτυχημένης έκτρωσης. Οι αμαρτωλοί αυτοί απεικονίζονται στη συνέχεια να πέφτουν μέσα στις φλόγες της κόλασης. Μιλώντας στο Associated Press, ο ποιμένας από το Σάντα Φε εξήγησε ότι σκοπός των «σπιτιών της κόλασης» είναι καθαρά ευαγγελιστικός (!!!) και έχει σκοπό «να τρομάζει τους ανθρώπους ώστε να δεχτούν τον Χριστό» ( 3 )

Η επιτυχημένη συνταγή της «δημιουργικότητας» στην τρομοκράτηση φαίνεται και σε ένα θεατρικό έργο με τον ανάλογο τίτλο «οι πύλες του Παραδείσου και οι φλόγες της κόλασης» που έχει βγει και σε ελληνική έκδοση.

Το Καναδικής προελεύσεως θεατρικό αυτό γκραν-γκινιόλ κάνει θραύση στο εξωτερικό και ιδιαίτερα ( που αλλού; ) στην Αμερική. Κυρίαρχο στοιχείο στο έργο αυτό είναι ο φόβος της κόλασης και ο κίνδυνος που υπάρχει για όσους ανθρώπους δεν προλάβουν να γίνουν Χριστιανοί πριν πεθάνουν ή πριν γίνει η Δευτέρα Παρουσία. Σε μία χαρακτηριστική στιγμή του έργου αυτού μία οικογένεια καταλήγει μπροστά στο «βήμα Χριστού» όπου χωρίζεται στα δύο με την μητέρα να καταλήγει στην κόλαση μαζί με ένα από τα παιδιά της καθώς δεν πήραν στα σοβαρά το κήρυγμα της μεγάλης κόρης και δεν πρόλαβαν, αν και σκόπευαν να «δεχτούν το Χριστό ως Σωτήρα» πριν πεθάνουν. Η «φρόνιμη» κόρη η οποία είχε προλάβει να ασπασθεί τον Χριστιανισμό έγινε δεκτή με ανοικτές αγκάλες από τους αγγέλους του Παραδείσου αλλά δεν μπορούσε να κάνει τίποτα ( αν και έκλαιγε με μαύρα δάκρυα ) για την μητέρα της και το αδερφάκι της καθώς καταδικάσθηκαν στην κόλαση από τον «δίκαιο» Κριτή Χριστό ο οποίος «μην μπορώντας να κάνει τίποτα» τους εγκαταλείπει στα χέρια του θριαμβευτή Σατανά. Δυστυχώς οι συγγραφείς του θεατρικού αυτού έργου δεν συνέχισαν την ιστορία της καλής αδερφής στον Παράδεισο(;)  για να μας δείξουν πώς τελικά θα ξεπεράσει τον πόνο της και την αγάπη της για την οικογενειά της η οποία θα ψήνεται για πάντα στις φλόγες της κόλασης.

Το ανόητο αυτό σενάριο αντανακλά την εξίσου παράλογη κοσμοθεωρία όχι μόνο των Προτεσταντών αλλά και των Ορθοδόξων Χριστιανών που πιστεύουν στο δόγμα της κόλασης. Τα τρομο-ευαγγέλια αυτά των Ευαγγελικών Χριστιανών ήταν ακόμα πιό φρικιαστικά κατά τη διάρκεια των λεγόμενων μεγάλων αναζωοπυρώσεων ( όνομα και πράμα! ) που έλαβαν χώρα στην Ευρώπη και στη Αμερική τον 18^ο και τον 19^ο αιώνα. Ο Αμερικανός ευαγγελιστής Jonathan Edwards «έσωσε» χιλιάδες ψυχές και τρέλλανε άλλες τόσες με τα διάσημα κηρύγματα τρόμου που τον ανύψωσαν στο πάνθεον των Ευαγγελικών. Κάθε Ευαγγελικός Χριστιανός που σέβεται τον εαυτό του γνωρίζει απ έξω το πιό διάσημο ίσως κήρυγμα στην εκκλησιαστική ιστορία της Αμερικής το οποίο ο Jonathan Edwards παρουσίασε με τίτλο «οι αμαρτωλοί στα χέρια του οργισμένου Θεού»:

«Το χέρι του Θεού κρατάει τους μή αναγεννημένους ανθρώπους επάνω από τον λάκκο της κόλασης. Τους αξίζει ο πύρινος λάκκος και έχουν ήδη καταδικαστεί να πέσουν εκεί. Ο Θεός είναι φοβερά προσβεβλημένος, η οργή του είναι τεράστεια...»

«Ο Θεός που σε κρατάει ( ω αμαρτωλέ ) επάνω από τον λάκκο της κόλασης, όπως κρατάει κάποιος μία αράχνη ή κάποιο άλλο συχαμερό έντομο επάνω από τη φωτιά, σε μισεί και είναι φοβερά προσβεβλημένος. Η οργή του προς εσένα καίει σαν φωτιά, σε βλέπει ως ένα τίποτα που δεν αξίζει τίποτα παρά να ριχθεί στη φωτιά. Τα μάτια του είναι τόσο άγια που δεν αντέχουν να σε βλεέπουν μπροστά του. Είσαι δέκα χιλιάδες φορές περισσότερο αποκρουστικός μπροστά του απ ότι είναι το πιό μισητό φαρμακερό φίδι. Τον έχεις προσβάλλει σε άπειρο βαθμό. Σε περιμένει η οργή ενός άπειρου Θεού. Αναλογισθείτε αυτό όσοι είσαστε παρόντες και δεν έχετε ακόμα αναγεννηθεί. Ο Θεός θα ξεσπάσει την μανία της οργής του χωρίς κανένα έλεος. Όταν θα σε βλέπει να μην αντέχεις τα ανείπωτα βασανιστήρια που σε περιμένουν δε θα νοιώσει καθόλου οίκτο και δε θα ελαφρύνει τον πόνο σου επειδή δε θα νοιάζεται για το καλό σου. Τώρα όμως ο Θεός είναι έτοιμος να σε λυπηθεί. Σήμερα είναι η ημέρα λύπησης. Μπορείς να κλάψεις τώρα και ίσως σε λυπηθεί. Όταν όμως περάσει η ημέρα του ελέους ακόμα και τα πιό δυνατά σου κλάματα θα είναι μάταια. Δε θα έχεις καμμία άλλη χρησιμότητα για το Θεό από το να σε γεμίζει για πάντα με την οργή του ως σκεύος οργής που είσαι. Όχι μόνο δε θα σε λυπηθεί ο Θεός όταν του φωνάξεις να σε σώσει αλλά θα γελάει και θα σε κοροιδεύει. Αντί να σε λυπηθεί θα σε συντρίβει κάτω από τα πόδια του. Παρόλο που γνωρίζει ότι δε θα αντέχεις το άπειρο βάρος του θα συνεχίσει να σε πατάει χωρίς έλεος. Θα σε συντρίβει και θα πετάγονται τα αιματά σου και θα βάφουν τα ιματιά του»

«Θα βασανίζεσαι ενώπιον των αγγέλων και του Αρνίου ( του Χριστού ) και όταν θα βρίσκεσαι σε αυτήν την ανυπόφορη κατάσταση οι δοξασμένοι κάτοικοι του Παραδείσου θα βγαίνουν έξω για να δούν το απαίσιο αυτό θέαμα, ώστε να δούν τί εστί η οργή του Παντοδύναμου Θεού, και όταν την δούν, θα πέσουν στα γονατά τους και θα προσκυνήσουν την μεγάλη Του δύναμη. Θα ήταν τρομακτικό να υποφέρεις την μανία της οργής του Παντοδύναμου Θεού έστω και για μία στιγμή. Εσύ όμως θα την υποφέρεις για πάντα. Δεν θα υπάρξει ποτέ τέλος στην απερίγραπτα απαίσια μιζέρια σου. Η τιμωρία σου θα είναι άπειρη. Θα περνάνε εκατομμύρια και εκατομμύρια αιώνες ατέλειωτης εκδίκησης και όταν περάσουν τόσοι αιώνες τα βασανιστηριά σου δεν θα έχουν καν αρχίσει...Πόσο τρομακτική είναι η θέση όσων κινδυνεύουν καθημερινά από την μεγάλη αυτή οργή. Κι όμως αυτή είναι η θέση όσων ψυχών βρίσκονται στην συνάθροιση αυτή χωρίς να έχουν ( πραγματικά ) αναγεννηθεί άσχετα αν είναι ηθικοί άνθρωποι, γαλήνιοι ή και θρήσκοι. Έχω κάθε λόγο να πιστεύω ότι πολλοί από εσάς που με ακούτε τώρα θα καταλήξετε για πάντα στα βασανιστήρια που περιέγραψα» ( 4 )

  Όπως ήταν επόμενο τα κηρύγματα αυτά προκάλεσαν εφιλάλτες, κατάθλιψη ακόμα και αυτοκτονίες στα ανύποπτα θύματα που είχαν την ατυχία να τα ακούσουν. Το ότι το δόγμα της παραδοσιακής κόλασης προξενούσε αυτοκτονίες, μελαγχολία και κατάθλιψη ήταν γνωστό και είχε παρατηρηθεί από τον 17^ο αιώνα όταν άρχισε η Ευρώπη να βγαίνει σιγά σιγά από τον Μεσσαίωνα. Ένας συγγραφέας της εποχής εκείνης, ονόματι Camphuysen, χαρακτήρισε το δόγμα της κόλασης ως απάνθρωπο ακριβώς γιαυτό το λόγο. Όπως παρατήρησε και ο ίδιος με τα κηρύγματα που ακούγονταν στις εκκλησίες, οι αδύναμοι Χριστιανοί: «εξαιτίας της λανθασμένης διδασκαλίας περί Ιησού Χριστού έννοιωθαν ανίκανοι να καταπολεμήσουν την αμαρτία με συνέπεια να αισθάνονται σίγουροι ότι ήταν καταδικασμένοι να καταλήξουν στην κόλαση όπου θα βασανίζονται για πάντα. Αυτή η πεποίθηση προκαλεί τόσο μεγάλο φόβο και αγωνία στη ψυχή, και η ζωή καταντάει ανυπόφορη και γεμάτη τρόμο με αποτέλεσμα πολλοί να αυτοκτονούν. Υπάρχουν πάρα πολλά τέτοια παραδείγματα με αυτοκτονίες, μερικούς από τους αυτόχειρες τους γνώριζα προσωπικά». Ο ιστορικός Walker προσθέτει: «Άλλοι δεν φτάνουν στο σημείο να αυτοκτονήσουν αλλά πέφτουν σε βαθειά μελαγχολία και κατάθλιψη, και μερικές φορές τρελλαίνονται. Αυτές οι παθήσεις θεωρούνται ως πειρασμοί του Σατανά και σε εκκλησίες ακούμε ακόμα και σήμερα προσευχές για να λυτρωθούν οι πιστοί από τέτοιου είδους Σατανικές επιθέσεις οι οποίες όμως στην πραγματικότητα προκαλούνται όχι από το σατανά αλλά από τον φόβο των παντοτινών βασανιστηρίων της κόλασης» ( 5 )

Οι αρνητές του Χριστιανισμού δεν χάνουν ευκαιρία να επισημαίνουν την εφιαλτική αυτή πτυχή των παραδοσιακών κηρυγμάτων, τα οποία κάτω απο το αυξημένο φως της ιατρικής επιστήμης, ξεσκαπάζονται ως επικίνδυνα μηνύματα που βλάπτουν σοβαρά την ψυχική υγεία. Ο Piero Camporesi γράφει τα εξής για «την έμμονη ιδέα των Χριστιανών» σχετικά την αιωνιότητα των βασανιστηρίων της κόλασης: «η αιωνιότητα της τιμωρίας, η σκιά αυτή της κόλασης με όλη της την εφιαλτική σκηνογραφία γεμάτη από τρομακτικά βασανιστήρια και εξαθλιωτική βία έσπειρε έντονη αγωνία και ακατανόμαστους φόβους στις ψυχές ( των Χριστιανών ). Το σκουλήκι της απόλυτης αιωνιότητας και το αγκάθι της παντοτινής απόρριψης έφερε πολλές ανήσυχες ψυχές, οι οποίες είχαν ήδη περάσει το στάδιο της κατάθλιψης, στο χείλος της τρέλλας. Η μελαγχολική κατήφεια, τα εφιαλτικά όνειρα και οι καταπιεστικές σκέψεις βασάνισαν πολλές ευαίσθητες ψυχές. Αηδιαστικές εικόνες, ανομολόγητες φαντασιώσεις, απίστευτες ψευδαισθήσεις, αλλόκοτες παραστάσεις και όνειρα μαζί με κάθε είδους ακάθαρτη σκέψη εμβολιάσθηκαν με τον χειρότερο τρόπο μέσα στην βασανισμένη συνείδηση του Χριστιανισμού... Η τρομακτική ρητορεία και οι εφιαλτικές απειλές που ξεστόμιζαν οι ‘άγιοι’ κήρυκες ισοπέδωναν τις ψυχές των ακροατών τους και προκαλούσαν ανεπανόρθωτη ζημιά στα φοβισμένα μυαλά  των απλών ανθρώπων» ( 6 )

Βέβαια οι Ευαγγελικοί συνεχίζουν να θεωρούν κήρυκες σαν τον Jonathan Edwards ως ήρωες της πίστης οι οποίοι έσωσαν αμέτρητες ψυχές «από τα χέρια του οργισμένου Θεού». Πολλοί μάλιστα σημερινοί Ευαγγελικοί αναπολούν τις δοξασμένες εκείνες ημέρες και προσεύχονται στο Θεό να στείλει κι άλλους Jonathan Edwards μπας και σωθούνε περισσότεροι αμαρτωλοί από την παντοτινή οργή του Θεού. Το πνεύμα που οδήγησε τον εφιαλτικό εκείνο κήρυκα συνεχίζει να οδηγεί τους «φονταμενταλιστές» Χριστιανούς που διαιωνίζουν τη βλασφήμεια ότι ο Θεός υπόκειται στο πάθος του μίσους και της οργής. Πως είναι δυνατόν να αγαπήσεις έναν θεό «που σε κρατάει επάνω από τον λάκκο της κόλασης, όπως κρατάει κάποιος μία αράχνη ή κάποιο άλλο συχαμερό έντομο επάνω από τη φωτιά»;

Αυτή η δαιμονική αντίληψη περί Θεού δυστυχώς φωλιάζει ακόμα μέσα στις καρδιές εκατομμυρίων Χριστιανών σε όλο τον κόσμο. Οι χιλιάδες ψυχές ανθρώπων που δήθεν έχουν σωθεί από τέτοια ευαγγέλια τρόμου δεν σώθηκαν καθόλου αλλά αντίθετα υπέστησαν τη χειρότερη μορφή πνευματικής κακοποίησης.

Η ιστορία του «οργανωμένου Χριστιανισμού» είναι γεμάτη από τέτοιες ιστορίες τρόμου. Ο Gary Amirault αναφέρει δύο χαρακτηριστικές ιστορίες ευαγγελισμού(;;;) «βαρβάρων» από «πολιτισμένους» Χριστιανούς ιεραπόστολους οι οποίες ιστορίες φανερώνουν την απίστευτη ηλιθιότητα της διδασκαλίας ότι η σωτηρία των ψυχών περιορίζεται μονάχα σε αυτήν τη ζωή.

Η πρώτη αληθινή ιστορία αναφέρεται στις ευαγγελιστικές προσπάθειες ενός επισκόπου με το όνομα Wolpan στην Βόρεια Ευρώπη το 692 μ.Χ. Ο καλός αυτός επίσκοπος ετοιμαζόταν να βαπτίσει κάποιον Radbod ο οποίος ήταν ο αρχηγός μίας «βάρβαρης» φυλής. Λίγο πριν βαπτισθεί ως Χριστιανός, ο Radbod ρώτησε τον επίσκοπο «που βρίσκονται τώρα οι προγονοί μου;». Η απάντηση του επισκόπου ήταν αυτόματη: «μα φυσικά στην κόλαση, μαζί με όλους τους υπόλοιπους άπιστους». Και η οργισμένη απάντηση του «βάρβαρου» Radbod: «αφού είναι έτσι, τότε προτιμώ να πάω εκεί που βρίσκονται οι προγονοί μου παρά να είμαι μαζί με την άθλια παρέα εσάς των Χριστιανών στον Παραδεισό σας!»

Το πρόβλημα με τους διάφορους κήρυκες των «καλών νέων» του ευαγγελίου είναι ότι δεν κατανοούν την αμετάκλειτη σχέση που συνδέει όλη την ανθρωπότητα. Όλοι οι άνθρωποι έχουν συγγενείς, φίλους και προγόνους και η ευτυχία του ενός είναι άμεσα συνδεδεμένη με την ευτυχία του άλλου. Ο ίδιος ο Παράδεισος μετατρέπεται σε κόλαση όταν οι συγγενείς και φίλοι των «σωσμένων» βασανίζονται για πάντα σε κάποια κόλαση. Ο Talbott ( 7 ) μάλιστα έχει ετοιμάσει ένα ακλόνητο επιχείρημα που αποδεικνύει ότι είναι λογικά αδύνατο για τον Θεό να ευλογήσει έναν άνθρωπο χωρίς να ευλογήσει όλους τους ανθρώπους:

«Ας υποθέσουμε ότι ο Χριστός μας έδωσε την εντολή να αγαπάμε τους εχθρούς μας και να αγαπάμε τον γειτονά μας όπως αγαπάμε και τους εαυτούς μας επειδή μία τέτοια αγάπη αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την εισοδό μας στην μακαριότητα και στην υπέρτατη ευτυχία. Εάν αυτό είναι αλήθεια, που πιστεύω ότι είναι, τότε ο Θεός δεν μπορεί να φέρει έναν άνθρωπο στην μακαριότητα χωρίς να κάνει το ίδιο και σε όλους τους ανθρώπους»

«Για παράδειγμα, εάν όντως αγαπάω την κόρη μου όπως αγαπάω και τον εαυτό μου, τότε η ευτυχία της είναι τόσο στενά συνεδεμένη με τη δική μου που είναι λογικά αδύνατο να χωριστούν. Οτιδήποτε καλό συμβαίνει στην κόρη μου συμβαίνει και σε μένα, και κάθε κακό που της συμβαίνει είναι κακό και για μένα. Δε θα μπορούσα ποτέ να είμαι ευτυχισμένος, ας πούμε εάν γνώριζα ότι η κόρη μου υποφέρει ή βρίσκεται σε μία άθλια κατάσταση – εκτός βέβαια εάν, μπορούσα να πιστέψω ότι στο τέλος όλα θα πάνε καλά. Εάν όμως δεν μπορώ να πιστέψω κάτι τέτοιο, και αντίθετα πίστευα ότι έχω χάσει την κόρη μου για πάντα - ακόμα και αν κάτι τέτοιο έγινε κατόπιν δικής της επιλογής, και αν με τη δική της θέληση έγινε αμετάκλειτα κακός άνθρωπος – ακόμα και τότε η ευτυχία μου δε θα μπορούσε ποτέ να τελειοποιηθεί επειδή...πάντα θα αισθάνομαι την απωλειά της ως μία φοβερή τραγωδία και ως μία απαράδεκτη κατάληξη, για την οποία καμμία αποζημίωση δεν θα είναι ποτέ πιθανή, ούτε κατα διάνοια...Ο Θεός θα μπορούσε να μας κάνει ‘ευτυχισμένους’ την ίδια ώρα που τα αγαπημένα μας πρόσωπα υποφέρουν στην κόλαση μονάχα με δύο τρόπους: είτε κρύβοντας από μας την τεράστεια τραγωδία ( η ευτυχία της άγνοιας ), ή δινοντάς μας μία σκληρή και πέτρινη καρδιά, ώστε να μην αγαπάμε πλέον όσους απωλέσθηκαν. Και οι δύο αυτές πιθανότητες όμως είναι ασυμβίβαστες με την τέλεια και την πραγματική ευτυχία. Τελικά λοιπόν, είναι λογικά αδύνατο για το Θεό να φέρει την τέλεια ευτυχία σε έναν άνθρωπο χωρίς να την φέρει σε όλους»

Είναι εύκολο να δούμε ότι όσο πιό «μακάριος» γίνεται ένας άνθρωπος, και όσο περισσότερο μοιάζει κάποιος με τον Χριστό, τόσο περισσότερο θα ενδιαφέρεται για το καλό όλων των ανθρώπων, ακόμα και εκείνων που δεν γνωρίζει προσωπικά. Φυσικά η αγάπη του ενός ανθρώπου, του Ιησού, αρκεί για να σωθούν οι πάντες, αλλιώς πώς θα είναι δυνατόν ο Υιός του ανθρώπου να είναι τέλεια ευτυχισμένος; Αυτές είναι ανώτερες αλήθειες και γίνονται αντιληπτές μονάχα με προσευχή και με περισσυλογή.

Τα «καλά νέα» των περισσότερων ευαγγελιστών και ιεραποστόλων δεν είναι καθόλου καλά νέα αλλά τα χειρότερα νέα απ’ όλα, δηλαδή ότι ακόμα και αν σωθεί κάποιος από την κόλαση, οι δικοί του άνθρωποι ήδη βρίσκονται ή κινδυνεύουν άμεσα να χαθούν για πάντα. Αυτό φαίνεται και στην ακόλουθη αληθινή ιστορία όπως καταγράφθηκε το 1552 μ.Χ από έναν ιεραπόστολο, τον γνωστό καθολικό Άγιο Frances Xavier. Η ιστορία αυτή αναφέρεται στα ιεραποστολικά κατορθώματά του στην Ιαπωνία, μία χώρα που για αιώνες δεν είχε καν ακούσει για «το μοναδικό Όνομα» που σώζει τους ανθρώπους. Όταν ο Xavier άρχισε να κηρύττει τα καλά νέα ότι ο Χριστός είναι ό μοναδικός τρόπος σωτηρίας από την κόλαση δεν υπολόγισε στην άρρηκτη σχέση των Ιαπώνων με τους προγόνους τους. Ακολουθούν τα λόγια του ιεραπόστολου όπως ακριβώς τα έγραψε στο ημερολόγιό του:

«Αυτό που βασανίζει και πονάει περισσότερο αυτούς τους Ιάπωνες είναι που τους διδάσκουμε ότι οι πύλες της κολάσεως είναι αμετάκλειτα κλεισμένες για όσο