Παιδάκια στην κόλαση
FreeChristians

Η καταδίκη των παιδιών που πεθαίνουν αβάπτιστα στην κόλαση αποτελεί κύριο άρθρο πίστεως της Εκκλησίας. Είναι ένοχα καθώς πεθαίνουν μέσα στην οργή του Θεού και μέσα στην εξουσία των δυνάμεων του σκότους. Είναι εκ φύσεως τέκνα οργής. Είναι αντικείμενα μίσους και αηδίας που πετάγονται στην κόλαση μαζί με τους υπόλοιπους καταραμένους... Bossuet, Καθολικός συγγραφέας

Όσο απίστευτο και αν ακούγεται, σύμφωνα με τις επίσημες διδασκαλίες των μεγαλύτερων Χριστιανικών δογμάτων η κόλαση θα είναι γεμάτη από παιδιά και έφηβους οι τρυφερές σάρκες των οποίων θα καίγονται για πάντα! Δεν υπερβάλλω καθόλου. Μπορεί οι εκκλησίες να μην το διδάσκουν πλέον «στα φανερά», αλλά το υπονοούν κάθε φορά που υπερασπίζονται την αποκλειστικοτητά τους στην χάρη του Θεού. Η ιδέα ότι η κόλαση θα φιλοξενεί παιδάκια και έφηβους ακούγεται βέβαια ως απαράδεκτη. Είναι όμως λιγότερο απαράδεκτη απο την ιδέα ότι η κόλαση θα φιλοξενεί «για πάντα» ενήλικους και ηλικιωμένους ανθρώπους; Γιατί να σοκαριζόμαστε με την ιδέα να καίγονται στις φλόγες της κόλασης παιδάκια και να μην σοκαριζόμαστε με την ιδέα να καίγονται παπούδες και γιαγιάδες;

Κατα τη διάρκεια των βασανισμένων αιώνων της εκκλησίας πολλοί θεολόγοι προσπάθησαν να μειώσουν το στίγμα της κόλασης, απορρίπτοντας το ακόμα χειρότερο στίγμα «των κολασμένων παιδιών», αλλά οι πιό ειλικρινείς από αυτούς δεν μπόρεσαν να αποφύγουν το συμπέρασμα ότι όλα τα παιδιά που πεθαίνουν αβάπτιστα ή άπιστα υποχρεωτικά καταλήγουν στην κόλαση. Το δόγμα ότι όσοι «πεθάνουν μέσα στις αμαρτίες τους» καταλήγουν στην κόλαση αυτομάτως συμπεριλαμβάνει και όσα παιδιά πέθαναν πριν προλάβουν να «αναγεννηθούν». Μιλάμε για εκατομμύρια μωράκια!

Σύμφωνα με το ατυχέστατο δόγμα της «προπατορικής αμαρτίας» γεννιόμαστε όλοι ως σιχαμεροί αμαρτωλοί που ήδη ανήκουν στην κόλαση. Γεννιόμαστε όλοι ως «τέκνα οργής». Οι μόνοι άνθρωποι που δεν πεθαίνουν ως αμαρτωλοί είναι όσοι πρόλαβαν να ασπασθούν τον Χριστιανισμό. Μονάχα όσοι αναγεννηθούν ως Χριστιανοί «έχουν τα ονοματά τους γραμμένα στο βιβλίο της ζωής».  Όλοι οι υπόλοιποι άνθρωποι, μικροί και μεγάλοι, γέροι και βρέφη, πεθαίνουν μέσα στις αμαρτίες τους και καταλήγουν στην πύρινη λίμνη της  κόλασης καθώς όπως μας διαβεβαιώνουν οι θεολόγοι δεν υπάρχει πιθανότητα μετάνοιας ή σωτηρίας στην άλλη ζωή. Το έλεος και η χάρη του Θεού έχει ημερομηνία λήξεως το θάνατο του κάθε ανθρώπου...

Επειδή μάλλον ακόμα δεν με πιστεύετε όταν σας λέω ότι σύμφωνα με τις επίσημες διδασκαλίες των περισσότερων εκκλησιών η υποχθόνια κόλαση της άλλης ζωής θα είναι γεμάτη παιδάκια σας παρουσιάζω στη συνέχεια όλα τα «αποδεικτικά στοιχεία».

Η σκοτεινή πλευρά του νηπιοβαπτισμού

Τα δύο μεγαλύτερα Χριστιανικά δόγματα, η Ορθοδοξία και ο Καθολικισμός τηρούν ως βασική διδασκαλία τη βάπτιση ως μυστηριακή τελετή και ως μέσο πνευματικής αναγέννησης. Ούτε λίγο ούτε πολύ, οι αδελφές αυτές εκκλησίες θεωρούν το νερό της βάπτισης ως «υπερφυσικό» μέσο μετάδοσης του Αγίου Πνεύματος. Μονάχα όσοι λάβουν μέρος στο μυστήριο της βάπτισης «αναγεννιούνται» και απαλλάσονται από το «προπατορικό αμάρτημα» και την σχετική με αυτό καταδίκη της κόλασης. Όπως παρατηρούν πολλοί ιστορικοί, η βάπτιση ως μυστηριακή τελετή που φέρνει την αναγέννηση ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής στις μυστηριακές θρησκείες της αρχαιότητας. Ένας από τους ιστορικούς αυτούς, ο Alexander Hislop στο κλασσικό έργο του «Οι δύο Βαβυλώνες» δε δυσκολεύθηκε καθόλου να ακολουθήσει τα ίχνη της μυστηριακής αυτής τελετής στην μητέρα της ειδωλολατρείας, την αρχαία Βαβυλωνία.

Παιδάκια στην κόλαση των ειδωλολατρών

Γράφει ο Hislop: «Η αναγέννηση μέσω της βάπτισης θεωρείται από την εκκλησιαστικό σύστημα της Ρώμης ως ‘απόλυτα απαραίτητη για τη σωτηρία’ σε τέτοιο βαθμό που ακόμα και όσα βρέφη πεθάνουν αβάπτιστα δεν γίνονται δεκτά στον Παράδεισο... αυτή η διδασκαλία είναι εντελώς αντι-Βιβλική και ειδωλολατρική... ο Χριστός είπε ξεκάθαρα ότι ο Ουρανός ανήκει στα παιδιά χωρίς βάπτιση και χωρίς καμμία προυπόθεση... παρόλα αυτά ο Ρωμαιοκαθολικός επίσκοπος Hay γράφει ότι ‘όσα παιδιά πεθάνουν αβάπτιστα...δεν μπορούν να πάνε στον Παράδεισο’. Καθώς αυτή η διδασκαλία δεν υπάρχει στην Βίβλο από πού ήρθε; Μα φυσικά από τους ειδωλολάτρες. Όσοι γνωρίζουν τα κλασσικά έργα θα θυμούνται την επίσκεψη του Αινεία στον κάτω κόσμο όπου βρήκε τις ψυχές των δυστυχισμένων βρεφών που πέθαναν πριν προλάβουν ας το πούμε να πάρουν μέρος στα ‘μυστήρια της εκκλησίας’: ‘τα αυτιά του ( Αινεία ) πόνεσαν από τα κλάματα των νεογέννητων βρεφών των οποίων η μοίρα απέκοψε βίαια από τις μητέρες τους’. Τα άμοιρα αυτά βρέφη απορρίφθηκαν από τον παράδεισο των ειδωλολατρών προκειμένου να δώσουν ‘μεγαλύτερη αίγλη στις μυστηριακές τελετές τους’» (1) 

Να τι γράφει ένα Καθολικό βιβλίο «για παιδιά» για τα διάφορα πατώματα που έχει η κόλαση:

«Κοίτα εκεί στο μέσον του πυρακτωμένου πατώματος στέκεται ένα κορίτσι. Φαίνεται να είναι περίπου δεκαέξι ετών. Είναι ξυπόλυτο. Άκου τί λέει: ‘στέκομαι σε αυτό το πυρακτωμένο πάτωμα εδώ και πολλά χρόνια. Κοίτα τα ματωμένα και καμμένα πόδια μου. Αφήστε με σας παρακαλώ να βγώ έξω από αυτό το καιγόμενο πάτωμα έστω και για μία στιγμή!’ Το πέμπτο κελί είναι αυτός ο πυρακτωμένος φούρνος. Ένα μικρό παιδάκι είναι μέσα στο φούρνο. Άκου πως ουρλιάζει για να βγεί έξω, κοίτα πως γυρνάει γύρω γύρω μέσα στη φωτιά. Χτυπάει το κεφαλάκι του επάνω στη χαμηλή οροφή του φούρνου. Κοίτα πως χτυπάει τα ποδαράκια του επάνω στο καφτερό πάτωμα. Ο Θεός ήταν πολύ καλός σε αυτό το παιδάκι. Σίγουρα ο Θεός θα είδε ότι αν το άφηνε να ζήσει θα χειροτέρευε και θα ήταν αμετανόητο και έτσι θα έπρεπε να το τιμωρήσει στην κόλαση πολύ περισσότερο από ότι το τιμωράει τώρα. Επειδή ο Θεός έχει μεγάλο έλεος το έβγαλε από τον κόσμο σε πολύ μικρή ηλικία» ( 2 )

Δε βλέπουμε καμμία διαφορά λοιπόν μεταξύ της κόλασης των ειδωλολατρών και της κόλασης των Καθολικών. Το ίδιο ισχύει και για τις έντονα μυθολογικές περιγραφές που δίνουν για την κόλαση πολλοί Ορθόδοξοι και Προτεστάντες συγγραφείς. Είναι δυνατόν μετά να μη γελάει με τον Χριστιανισμό ο κόσμος;

Πως εισχώρησε στην εκκλησία η διδασκαλία ότι ο νηπιοβαπτισμός σώζει τα παιδιά από την κόλαση

Ενώ ζούσαν ακόμα οι Απόστολοι η εκκλησία είχε ήδη πάρει την κατιούσα και απο κοινωνία ελεύθερων ανθρώπων μετατράπηκε γρήγορα σε θρησκευτικό σύστημα που δεν είχε να ζηλέψει απολύτως τίποτα απο το θρησκευτικό σύστημα των Φαρισσαίων που τόσο έντονα είχε αποδοκιμάσει ο Χριστός. Οι ίδιοι οι Απόστολοι έδειξαν να δυσκολεύονται να εμπεδώσουν το πνεύμα της διδασκαλίας του Χριστού. Για παράδειγμα, 20 ολόκληρα χρόνια μετά απο την Ανάσταση, οι Απόστολοι ακόμα δυσκολεύονταν να άποβάλλουν τον Ιουδαϊκό τρόπο σκέψης, αρνούμενοι ( όπως βλέπουμε στις Πράξεις των Αποστόλων, και στις επιστολές του Απ. Παύλου ) ακόμα και να κάτσουν στο ίδιο τραπέζι με τους "εθνικούς" Χριστιανούς. Μονάχα ο Απ. Παύλος κατόρθωσε σε κάποιο βαθμό να βγει έξω απο το στενό κουτί του Ιουδαϊσμού, χωρίς όμως να μπορέσει και ο ίδιος να τελειοποιήσει το "ευαγγέλιο της χάρης" καθώς περιοριζόταν απο τις λανθασμένες κοσμοθεωρίες της εποχής του. Απο τα γενοφάσκεια της η Εκκλησία τυλίχθηκε στα σπάργανα της θρησκείας καθώς οι μαθητές του Χριστού φοβήθηκαν την ελευθερία του Πνεύματος με αποτέλεσμα να επιστρέψουν "στα στοιχεία αυτού του κόσμου" και στην ψεύτικη ασφάλεια της θρησκείας. Με το τέλος του πρώτου αιώνα η Εκκλησία είχε γεμίσει από Γνωστικιστικά, Ιουδαϊκά και ειδωλολατρικά στοιχεία. Από τα λίγα γραπτά των μεταποστολικών πατέρων που έχουν διασωθεί φαίνεται ξεκάθαρα μία απέραντη θαλασσοποίηση, αντιφάσεις και παραλογίες καθώς η έμφαση έφυγε από την πνευματική ζωή και επιδιώχθηκε η σύσταση απλά ενός ακόμα θρησκευτικού συστήματος με τελετές, με δόγματα, με νόμους, με ιερατεία και με ιεραρχίες.

Αναφορικά με το ζήτημα της σωτηρίας των παιδιών από την κόλαση, ο πρώτος πατέρας που φαίνεται να το έθιξε ήταν ο μαθητής του Τερτυλλιανού, ο Αγ. Κυπριανός ( 200-258 μ.Χ ). Σύμφωνα με τον Λατίνο αυτόν πατέρα, τα βρέφη έπρεπε να βαπτίζονται προκειμένου να καθαριστούν από το προπατορικό αμάρτημα που κληρονομούν όλοι οι άνθρωποι από τον Αδάμ. Αυτή είναι ίσως και η πρώτη φορά που η βάπτιση συνδέεται έτσι άμεσα με το λεγόμενο προπατορικό αμάρτημα. Οι Απόστολοι δεν είχαν πεί τίποτα τέτοιο για τη βάπτιση. Για τους Αποστόλους η βάπτιση ήταν μία συμβολική τελετή με την οποία οι νέοι Χριστιανοί δήλωναν δημόσια την πίστη τους και ταυτίζονταν με το θάνατο και την ανάσταση του Χριστού: «σώζει σήμερα κι εμάς το βάπτισμα, όχι η αποβολή τής ακαθαρσίας τής σάρκας, αλλά η μαρτυρία τής αγαθής συνείδησης προς τον Θεό, διαμέσου τής ανάστασης του Ιησού Χριστού» ( 3 )

Πάρα πολλοί ιστορικοί συμφωνούν ότι μετά το θάνατο των Αποστόλων οι Χριστιανικές κοινότητες άρχισαν σταδιακά να υιοθετούν τα διάφορα ειδωλολατρικά και Ιουδαϊκά στοιχεία που συνεχώς έφερναν μαζί τους όσοι γίνονταν μέλη της εκκλησίας. Επόμενο ήταν να επικρατήσουν οι πάντα ελκυστικές μυστηριακές αντιλήψεις σχετικά με τις μαγικές ιδιότητες που αποκτάει η ύλη μέσω των τελετών. Όπως γίνεται πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις τα σύμβολα αντικαθιστούν την ουσία. Η υπερφυσική δύναμη της ύλης ήταν πάντα η βάση κάθε μυστηριακής θρησκείας. Ο διδάσκαλος του Αγ. Κυπριανού, ο Τερτυλλιανός ( 150-222 μ.Χ ) ήταν ειδωλολάτρης πριν ασπασθεί τον Χριστιανισμό και αναπόφευκτα, όπως φαίνεται και στα γραπτά του, έφερε μαζί του και τις μυστηριακές αντιλήψεις περί ύλης: «Εάν τα δαιμόνια ενεργούν μυστικά ( στις βαπτίσεις των ειδωλολατρών ) χρησιμοποιώντας νερό, πόσο μάλλον μπορεί ο Θεός να κάνει θαύμα στη ψυχή του βαπτιζόμενου μέσω του ίδιου φυσικού στοιχείου;» ( 4 )

Ίσως οι θεολόγοι της Ορθόδοξης εκκλησίας μας θα έπρεπε να επανεξετάσουν το όλο ζήτημα του νηπιοβαπτισμού. Έχω την εντύπωση ότι η ιδέα πως τα αβάπτιστα μωρά πηγαίνουν στην κόλαση βγήκε από τα μυαλά των Λατίνων πατέρων οι οποίοι από νωρίς παρεξήγησαν έννοιες όπως η θεία δικαιοσύνη με αποτέλεσμα να προσδώσουν λανθασμένα στο ευαγγέλιο έναν καθαρά νομικό χαρακτήρα. Για τους Λατίνους πατέρες η σωτηρία των ανθρώπων ήταν ουσιαστικά μία δικαστική διαδικασία. Πίστευαν και δίδασκαν ότι όλοι οι άνθρωποι, μικροί και μεγάλοι, είναι εκ φύσεως ( δίκαια ) καταδικασμένοι να πάνε στην κόλαση. Αλλιώς δεν εξηγείται το απίθανο συμπέρασμα που έβγαλαν σχετικά με τα αβάπτιστα νήπια. Για τους Λατίνους πατέρες είχε σημασία τό ποιά τιμωρία άξιζε ο άνθρωπος να υποστεί ως ένοχος ενώπιον ενός οργισμένου Θεού. Φυσικά ένας άπειρα οργισμένος Θεός δεν μπορεί να ικανοποιηθεί με κάποια προσωρινή ποινή...

Η Καθολική εκκλησία κυριολεκτικά κτίστηκε επάνω στο υποχθόνιο θεμέλιο της κόλασης. Η θρησκεία των Καθολικών είναι καθαρά δεισδαιμονική και χαρακτηρίζεται από τον φόβο του Καθαρτηρίου και της κόλασης. Ούτε βελτιώθηκε η κατάσταση μετά τα σκοτεινά χρόνια του Μεσσαίωνα. Ο ιστορικός Thomas Thayer ( 1855 ) μας παραπέμπει στα λόγια του Καθολικού συγγραφέα Bossuet: «Η καταδίκη των παιδιών που πεθαίνουν αβάπτιστα στην κόλαση αποτελεί κύριο άρθρο πίστεως της εκκλησίας. Είναι ένοχα καθώς πεθαίνουν μέσα στην οργή του Θεού και μέσα στην εξουσία των δυνάμεων του σκότους. Είναι εκ φύσεως τέκνα οργής. Είναι αντικείμενα μίσους και αηδίας που πετάγονται στην κόλαση μαζί με τους υπόλοιπους καταραμένους όπου θα παραμείνουν για πάντα κάτω από την εκδικητική οργή του Διαβόλου. Αυτό άλλωστε έχουν αποφανθεί οι μορφωμένοι και επιφανείς Denis Peteau και Bellarmin, καθώς και τα Συμβούλια της Λυώνης, της Φλορεντίας και του Τορέντου» ( 5 )

Αντίθετα, οι πνευματικότεροι των Ελλήνων πατέρων της αρχαίας εκκλησίας ούτε καν φαντάστηκαν ότι τα παιδιά κινδύνευαν να πάνε στην κόλαση. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Ωριγένης, ο οποίος δίδασκε ότι τελικά θα σωθούν όλοι οι άνθρωποι, δεν είχε κανένα πρόβλημα με τον νηπιοβαπτισμό, και μάλιστα τον προέτρεπε, όχι για να σωθούν τα μωρά από την κόλαση ( κάτι το οποίο δεν ίσχυε στο θεολογικό του σύστημα ) αλλά για να ενταχθούν όσο το δυνατόν νωρίτερα στην κοινότητα των αγίων. Η Λατινική αντίληψη ότι τα αβάπτιστα μωρά θα έμεναν έξω από τον Παράδεισο δεν είχε καμμία θέση στην θεολογία των ικανότερων Ελλήνων πατέρων, οι οποίοι έδωσαν από νωρίς μεγάλη σημασία στην ιδέα της ελεύθερης βούλησης ως απαραίτητο κριτήριο στο σύστημα σωτηρίας που κήρυτταν.

Το ερώτημα που έθεταν οι Έλληνες πατέρες δεν ήταν ποιά τιμωρία άξιζαν οι ένοχοι αμαρτωλοί στα χέρια ενός οργισμένου Θεού. Αντίθετα προσπαθούσαν να δούν με ποιόν τρόπο ένας ελεήμονας Θεός που αγαπάει όλα τα πλασματά Του θα μπορέσει τελικά να τα σώσει από την απείθεια χωρίς να παραβιάσει την ελεύθερη βουλησή τους. Περιττό να προσθέσω ότι το θεολογικό σύστημα της Ορθοδοξίας μας εξηγεί την ύπαρξη του κακού - και την οποιαδήποτε θεϊκή τιμωρία ενάντια στο κακό – μέσα στα πλαίσια της ελεύθερης βούλησης αγγέλων και ανθρώπων. Σύμφωνα με το σύστημα αυτό είναι αδιανόητη η ιδέα να τιμωρηθούν από τον Θεό παιδιά ή οποιοιδήποτε άλλοι έχουν το ακαταλόγιστο των πραξεών τους. Κι όμως! Η «άλλη Ορθοδοξία», που δεν είναι καθόλου «Ορθοδοξία» αλλά ένα παπαδίστικο έκτρωμα γεμάτο Λατινικά κατάλοιπα, διαιωνίζει καταστάσεις που προκαλούν ντροπή στον κάθε σκεπτόμενο πιστό.

Η «άλλη Ορθοδοξία»: δαιμονισμένα μωρά, μικροί βρυκόλακες, και άλλες απίθανες ιστορίες

Προσωπικά δεν έχω κανένα πρόβλημα με τις περισσότερες παραδόσεις της Ορθόδοξης εκκλησίας μας, πολλές από τις οποίες μάλιστα είναι πολύ όμορφες και αξίζουν να τις διατηρούμε. Ο θεσμός του νηπιοβαπτισμού είναι μία όμορφη παράδοση που αντανακλά την αφιέρωση των μωρών στον Θεό από τους Χριστιανούς γονείς του. Το μόνο πρόβλημα είναι η λανθασμένη εντύπωση που δημιουργείται από ορισμένες πτυχές της τελετής, οι οποίες πτυχές είναι εντελώς ενάντιες στο πνεύμα της αυθεντικής Ορθοδοξίας, και θα πρέπει κάποια στιγμή να καταργηθούν, εάν όχι επίσημα, τουλάχιστον ντε-φάκτο. Πέρα από τις - Λατινής προελεύσεως - «σκοτεινές» πτυχές του νηπιοβαπτισμού, ο θεσμός αυτός παραμένει μία όμορφη τελετή που συμβολίζει την είσοδο του μωρού στην κοινότητα των αγίων. Ως θεσμός, ο νηπιοβαπτισμός ούτε απαγορεύεται ούτε ενθαρρύνεται από τους συγγραφείς των κειμένων της Καινής Διαθήκης. Η κάθε εκκλησία ( δόγμα ) είναι ελεύθερη να κάνει ότι θέλει επάνω σε αυτό καθώς και σε πολλά άλλα ζητήματα λατρείας, εφόσον βέβαια δεν βλασφημείται ο Θεός.

  Καλές λοιπόν οι εκκλησιαστικές παραδόσεις αλλά δεν είναι όλες οι παραδόσεις καλές. Ορισμένες εκκλησιαστικές παραδόσεις υποχρεώνουν τον κάθε σκεπτόμενο Έλληνα να απορρίπτει τη Χριστιανική πίστη ως ένα κακόγουστο παραμύθι.

Δυστυχώς οι σημερινοί θεολόγοι δεν έχουν το ψυχικό σθένος να επιδιώξουν την τόσο αναγκαία μεταρρύθμιση της εκκλησίας μας. Η δειλία τους φαίνεται και στον τρόπο με τον οποίον υποστηρίζουν θεολογικά τον νηπιοβαπτισμό ως απαραίτητο για τη σωτηρία των βρεφών απορρίπτοντας έτσι την όλη ιδέα της ελεύθερης βούλησης. Με αυτόν τον τρόπο φάσκουν και αντιφάσκουν σε τέτοιο βαθμό που καταντάνε να γράφουν ανοησίες. Για παράδειγμα ο επιφανής καθηγητής Ορθόδοξης θεολογίας Ανδρούτσος καταργεί εντελώς το δόγμα της ελεύθερης βούλησης στην προσπαθειά του να δικαιολογήσει το νηπιοβαπτισμό. Ο Ευαγγελικός συγγραφέας Δρ. Ζερβόπουλος δεν χάνει την ευκαιρία:

«Σχετικά τώρα με το βαπτιζόμενο νήπιο, ο καθ. Ανδρούτσος, γράφει τα εξής παράξενα ‘Η Θεία χάρις όπου δεν ευρίσκει προσωπικόν κώλυμα, και τοιαύτη είναι ομολογουμένως η κατάστασις νηπίων, μη δυναμένων να παρεμβάλλωσιν προσωπικόν κώλυμα εις την θείαν χάριν ως εκ της μη αναπτύξεως της συνειδήσεως και της βουλήσεως αυτών, ενεργεί ακωλύτως’» ( 6 )

Ο Δρ. Ζερβόπουλος επίσης ξεσκεπάζει τις αναπόφευκτες αντιφάσεις στα γραπτά του εξίσου σπουδαίου καθηγητή  Ορθόδοξης θεολογίας Π. Τρεμπέλα. Γράφει θριαμβευτικά ο Δρ. Ζερβόπουλος:

«Γεγονός όμως είναι ότι οι παραδόσεις ( σχετικά με την αποκλειστικότητα των μυστηρίων ως μέσα μετάδοσης της σωτηρίας και της θείας Χάρης ) συγκρούονται και μεταξύ τους, δημιουργώντας έτσι διδασκαλίες χαώδεις και ασυμβίβαστες η μία με την άλλη. Να τί λέει ο καθηγητής κ. Τρεμπέλας: ‘Το Άγιον Πνεύμα χρησιμοποιεί κατά θείον ορισμόν και σύστασιν τα μέσα ταύτα ( μυστήρια ) προς μετάδοσιν της αναγεννώσης και δημιουργούσης την καινήν κτίσιν χάριτος, άτινα ούτω παρουσιάζονται ως απαραίτητα και αναγκαία, προς ενσωμάτωσιν παντός ανθρώπου εις το πνευματικόν σώμα του Χριστού’ όμως αλλού γράφει κάτι διαφορετικό: ‘παρουσιάζεται αποδεκτόν ότι ( το Άγιον Πνεύμα ) δύναται ως κυρίαρχον και των πάντων δεσπόζον και άνευ αυτών ( των μυστηρίων ) να ενεργή’. Εδώ όμως ο συγγραφεύς χρησιμοποιεί ‘δύο μέτρα και δύο σταθμά’. Αν είναι η αλήθεια ότι το Άγιον Πνεύμα ενεργεί και έξω από τα μυστήρια πώς τότε τα μυστήρια είναι ‘απαραίτητα και αναγκαία μέσα’ για να ενεργήση το Άγιον Πνεύμα;...Πως είναι δυνατόν οι δύο αυτές διδασκαλίες να είναι αληθινές και συγχρόνως αντίθετες η μία προς την άλλη;» ( 7 )

Η θεολογία των Ευαγγελικών όμως δεν πάει πίσω και όπως θα δούμε πιό παρακάτω βρίσκεται το ίδιο ( αν όχι περισσότερο ) ένοχη όσον αφορά τις αντιφάσεις στη διδασκαλία τους σχετικά με τη σωτηρία/απώλεια των παιδιών. Πάντως όλες αυτές οι περίεργες απόψεις της Ορθόδοξης θεολογίας σχετικά με τα μυστήρια ως αποκλειστικά μέσα σωτηρίας ανοίγουν τον ασκό του Αιόλου καθώς τοποθετούν τις τύχες των νηπίων στα χέρια ανθρώπων, δηλαδή των ιερέων, οι οποίοι «μονάχα» έχουν την εξουσία να τελούν τη «σωτήρια» τελετή της βάπτισης. Μεγάλη που είναι η δύναμη του ιερατείου! Αλοίμονο σε όσα παιδιά είχαν την ατυχία να πεθάνουν χωρίς να τα έχει βαπτίσει κάποιος «έγκυρος» ιερέας. Αλοίμονο σε όλα τα παιδάκια του κόσμου που δεν είχαν την τύχη να γεννηθούν μέσα σε Ορθόδοξες χώρες ή οικογένειες. Τελικά το μοναδικό εμπόδιο στη Θεία Χάρη είναι οι Ορθόδοξοι παπάδες που έχουν ως αποκλειστική ιδιοκτισία τους τα κλειδιά του Παραδείσου μέσω των «έγκυρων» τελετών και μυστηρίων. Προσθέστε σε όλο αυτό το «μπάχαλο» και την εξωφρενική παπαδίστικη παράδοση με τους εξορκισμούς κατά τη διάρκεια των νηπιοβαπτισμών και έχετε μπροστά σας ένα θρησκευτικό κονφούζιο σε όλο του το Βαβυλωνιακό μεγαλείο.

Την προσβλητική τελετή του εξορκισμού των νηπίων λίγο πριν τη βαπτισή τους περιγράφει με διαφωτιστικό τρόπο ο πρώην Ορθόδοξος ιερέας Στυλιανός Χαραλαμπάκης: «Ο ιερέας τοποθετεί το χέρι στην κεφαλή του νηπίου. Το βλέπει με οργή και το περιβάλλει με κατάρα, σαν να αντικρύζει κατά μέτωπο τον ίδιο τον Διάβολο και του διαβάζει τους εξορκισμούς: ‘Αφορκισμός Α...Επιτήμα σοι Κύριος Διάβολε...επιτιμήθιτι και αναχώρισον κατ’ εκείνου γαρ σε ορκίζω...φοβήθητι, έξελθε και υπαναχώρησον από του πλάσματος τούτου’. Ως φαίνεται όμως, ο Σατανάς εξακολουθεί να είναι αδιάκριτος και αναιδής και...δεν φεύγει. Για το λόγο αυτό του επιτίθεται για δεύτερη φορά ο ιερέας και του λέγει: ‘Αφορκισμός Β...Ορκίζω σε παμπόνηρον, και ακάθαρτον, και μιαρόν, και εβδελυγμένον, και αλλότριον πνεύμα   Αναχώρησον...Έξελθε και αναχώρησον...’. Ο Σατανάς όμως επιμένει...με τρίτο και τέταρτο εξορκισμό...»

Και τα αναπόφευκτα σχόλια του πρώην ιερέα:

«Σας ερωτώ. Πιστεύετε ότι η τελετή αυτή είναι εντολή του Αιώνιου και Πανάγαθου Θεού ή είναι επινοήματα των σκοτεινών αιώνων και των στείρων πνευμάτων των ανθρώπων εκείνων οι οποίοι είχον ‘την εαυτών συνείδησην κεκαυτηριασμένην’; Απο τους εξορκισμούς είναι φανερόν ότι ο ιερέας βλέπει το νήπιον, το αγαθό εκείνο πλάσμα του Θεού, κυριευμένο από στρατιά δαιμονίων, τα οποία φωλιάζουν στην καρδιά του και κατοικούν μέσα του. Αυτά διώχνει γι αυτό και απευθυνόμενος κατά πρόσωπον του διαβόλου λέγει ‘έξελθε και αναχώρησον’... Στην απόταξη του Σατανά εμφανίζει ο ιερέας ‘εν σκηνή παίζων’ μία φοβερή κατάσταση. Εμφανίζει τον Ναό ως πολυκατοικία Δαιμονίων ( κάτι θα ξέρει! ), τα οποία...κάμνουν τον περιπατό τους μέσα στον Ναό. Γιαυτό και λέγει στον Νουνό...να φυσήξει και να φτύσει τον Διάβολο» ( 8 )

Αυτή η ψύχωση των ιερέων με τα δαιμόνια δείχνει ότι το σύστημα λατρείας που διαιωνίζουν είναι σύστημα «δεισδαιμονίας». Μέχρι και τις κολυμπήθρες εξορκίζουν τις οποίες, όπως εύστοχα παρατηρεί ο Χαραλαμπάκης, τις βλέπουν ως πισίνες δαιμονίων! Δεν ξέρω αν πρέπει να γελάσει κανείς ή να κλάψει με «τα ανάποδα της θρησκείας» μας:

«Ο ιερέας...διαβάζει τις σχετικές ευχές και φθάνει στο διώξιμο των δαιμονίων από το νερό της Κολυμπήθρας. Στο σημείο αυτό  ( πάντα κατά την καλογερική αντίληψη ) φυσά ο ιερέας το νερό και με το χέρι του το χτυπά τρεις φορές και λέει ‘...υποχωρησάτωσαν ημιν πάντα τα εναέρια και αφανή είδωλα και μη υποκριβήτω τω ύδατι τούτω δαιμόνιον σκοτεινόν, μηδέ συγκαταβήτω τω βαπτιζομένω’... Στην περίπτωση αυτή και σύμφωνα με τα λόγια του ιερέα η Κολυμπήθρα του Βαπτίσματος πλαισιώνεται με όλο το φόντο, ως Πισίνα, στην οποία κάνουν το μπάνιο τους τα δαιμόνια. Εκεί κατά το μυστήριο, κολυμπούν και λούονται τα παμπόνηρα. Γι αυτό ο ιερέας χτυπά το νερό και προσπαθεί να τα διώξει» ( 9 )

Ο Χαραλαμπάκης ήξερε από πρώτο χέρι για όσα έγραφε. Κάποτε τελούσε και ο ίδιος τις ντροπιαστικές αυτές τελετές και εξόρκιζε τα αγαθά πλάσματα του Θεού τα παιδάκια μέχρι που επαναστάτησε η συνειδησή του και παραιτήθηκε από την «ειδική ιερωσύνη» της ταλαιπωρημένης Ορθόδοξης εκκλησίας μας. Λυπηρότερο απο όλα όμως είναι το γεγονός ότι πολλοί Ορθόδοξοι γονείς ανέχονται τους παπάδες να αντιμετωπίζουν τα παιδάκια τους ως κατοικιτήρια δαιμονίων. Μεγάλη η δύναμη της παράδοσης, του κατεστημένου και της πλύσης εγκεφάλου...

Μέχρι και σήμερα όσα παιδάκια πεθάνουν αβάπτιστα θεωρούνται καταραμένα. Και πάλι σας παραθέτω τα σχόλια του Χαραλαμπάκη: «Έφτασαν στο σημείο να πιστεύουν ότι ‘αν το παιδί αποθάνει αβάπτιστον, είναι επικίνδυνον δια τους επιζώντας, διότι γίνεται τελώνι, ξωτικό, σμερδάκι, βρυκολακιάζει...κλπ’...Ο τόσο λανθασμένος αυτός θεσμός του νηπιοβαπτισμού έφερε το λαό σε τέτοιο θλιβερό κατάντημα, ώστε αυτά τα αθώα πλάσματα να τα ονομάζει όταν είναι αβάπτιστα, το μεν αγοράκι Δράκο, το δε κοριτσάκι Δρακούλα, δηλαδή, διάβολο και διαβόλισσα» ( 10 )

Την μεγαλύτερη ευθύνη για την ντροπιαστική διαιώνιση του νηπιοβαπτισμού ως υποχρεωτικού θεσμού έχουν οι δήθεν «ανεβασμένοι» θεολόγοι της Ορθοδοξίας που από τη μία προβάλλουν την υγιέστατη εικόνα ενός σύμπαντος ελεύθερων όντων που τιμωρούνται ή αμοίβονται ανάλογα με τις επιλογές τους, αλλά από την άλλη δεν κάνουν τίποτα για να κατακριθεί η απαράδεκτη εικόνα ενός Θεού που τιμωρεί και απορρίπτει μωρά μονάχα επειδή είχαν την ατυχία να πεθάνουν αβάπτιστα. Εκεί θα φανεί αν οι θεολόγοι και οι ιεράρχες της Ορθοδοξίας μας έχουν αγάπη για τον Χριστό, αν τολμήσουν να αμφισβητίσουν και να απορρίψουν επίσημα εκείνες τις εκκλησιαστικές παραδόσεις ( με πρώτη απ’ όλες τη διδασκαλία ότι τα αβάπτιστα μωρά μένουν έξω από τον Παράδεισο ) που προσβάλλουν τη νοημοσύνη του Χριστεπώνυμου πληρώματος και που αμαυρώνουν την εικόνα του Θεού.

Δεν κουράζομαι να λέω και να ξαναλέω ότι οι βλάσφημες αντιλήψεις σχετικά με το νηπιοβαπτισμό εισέβαλλαν στην εκκλησία κυρίως μέσω των Λατίνων πατέρων, οι οποίοι επίσης πρωτοστάτησαν και στην επιβολή της διδασκαλίας ότι η κόλαση δεν έχει τέλος, σε αντίθεση με τους Έλληνες πατέρες οι οποίοι έβλεπαν πάντα με συμπάθεια την ιδέα της Αποκατάστασης, και ο μόνος λόγος που δε τη δίδασκαν φανερά ήταν για να μην δίνουν θάρρος στους αμαρτωλούς. Η σταδιακή έκλειψη της Αποκατάστασης στο θεολογικό στερέωμα της Χριστιανικής εκκλησίας συνδέθηκε άμεσα με την επικράτηση της Λατινικής σκέψης. Ο πατέρας της Λατινικής εκκλησίας, ο Ιερός Αυγουστίνος ( 354 μ.Χ ) ήταν ίσως ο πρώτος συστηματικός θεολόγος που ανήγγειλε επίσημα το δόγμα ότι τα αβάπτιστα μωρά πηγαίνουν στην κόλαση: «Τα βρέφη πρέπει να βαπτίζονται προκειμένου να λάβουν άφεση αμαρτιών. Είναι αδύνατο για τα βρέφη να μπούνε στον Παράδεισο χωρίς να έχουν βαπτισθεί» ( 11 )

Δεν αποτελεί καθόλου σύμπτωση το γεγονός που τόσο η απόρριψη της Αποκατάστασης όσο και η επιβολή του νηπιοβαπτισμού επισημοποιήθηκαν στην εκκλησία κατόπιν εισήγησης του αυτοκράτορα Ιουστινιανού ( 527-565 μ.Χ ), ο οποίος ήταν ουσιαστικά η κεφαλή της ήδη τότε εξαθλιωμένης εκκλησίας. Ο ίδιος αυτοκράτορας που αναθεμάτισε όσους πιστεύουν στην Αποκατάσταση επίσης επέβαλλε και: «όλα τα παιδιά, στην τρυφερή τους ηλικία, να υποβάλλονται στην σωτήρια τελετή του βαπτίσματος χωρίς καμμία καθυστέρηση» ( 12 )

Ο Μολόχ είναι ο θεός της κόλασης

Πολλοί αρνητές του Χριστιανισμού απορρίπτουν τον Θεό της Παλαιάς Διαθήκης ως απάνθρωπο επειδή τιμωρούσε πολύ