H αποκλειστικότητα της θρησκείας οδηγεί στον αθεϊσμό
FreeChristians

  Άρχισα πρόσφατα να διαβάζω την Καινή Διαθήκη, η οποία μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι είναι ένα πολύ καλό βιβλίο. Υπάρχει όμως ένα σημείο που δεν μπορώ να το αποδεχτώ, την αιώνια κόλαση. Δεν μπορώ να κατανοήσω πώς μία τέτοια αιωνιότητα μπορεί να εναρμονισθεί με την καλοσύνη του Θεού (La Fontaine, Γάλλος συγγραφέας/στοχαστής)

Πέρα απο την αντίφαση που υπαρχει στην ιδέα ενός Παντοδύναμου και Πανάγαθου Θεού που ενώ έχει την ικανότητα να επέμβει δεν επεμβαίνει να αποσοβήσει τα διάφορα τραγικά γεγονότα που παρατηρούμε  γύρω μας, αυτό που ξεσκεπάζει την Χριστιανική θρησκεία ως ένα πρωτόγονο και βαρβαρικό ιδεολογικό σύστημα - ανάξιο των αμέτρητων ευγενικών ανθρώπων που την ασπάζονται - είναι η διδασκαλία σχετικά με την Κόλαση και τον Παράδεισο (Darcy West, αθεϊστής συγγραφέας)

Οι λόγοι για τους οποίους πολλοί άνθρωποι αρνούνται ή δεν πιστεύουν στην ύπαρξη του Θεού είναι πολλοί. Ένας απο τους λόγους αυτούς είναι η αποκλειστικότητα της θρησκείας όσον αφορά την εύνοια/αγάπη του Θεού. Η αρρωστημένη αυτή τάση της θρησκείας προς την αποκλειστικότητα εκφράζεται κυρίως μέσω του δόγματος της κόλασης. 

Φυσικά και το δόγμα της κόλασης οδηγεί τους ανθρώπους στον αθεϊσμό. Αν και «συντηρητικός», ο Ευαγγελικός συγγραφέας George Hawtin έγραψε τα εξης αναφορικά με το δόγμα της κόλασης:

«Πώς είναι δυνατόν ένα τόσο σαδιστικό έκτρωμα να μην παράγει στρατειές απίστων; Όλα αυτά τα θεολογικά κατασκευάσματα εναντιώνονται στην αλήθεια  και στην ίδια τη φύση του Θεού. Μετατρέπουν τη σοφία σε ανοησία, την αιώνια αγάπη σε μανιακό μίσος, την Παντοδυναμία σε ανικανότητα και τη δικαιοσύνη του Θεού στο χειρότερο είδος αδικίας. Εάν πώ ότι πιστεύω σε αυτά τα αποτρόπαια ψέματα θα γίνω και εγώ πρώτου βαθμού ψεύτης. Δεν τα πιστεύω επειδή είναι αντίθετα στη φύση του Θεού. Είναι ενάντια στην αγάπη του Θεού. Είναι ενάντια στο Λόγο του Θεού και φέρνει τον Παντοδύναμο στη γελοία θέση να μην μπορεί να υπερισχύσει του κακού και του μίσους τα οποία θα πρέπει να ανέχεται για πάντα σε κάποια γωνία του σύμπαντος. Επιπλέον τα ψέματα αυτά καταντάνε τη μοναδική θυσία του Χριστού επάνω στο σταυρό «για τις αμαρτίες όλου του κόσμου» σχεδόν ανίσχυρη και εντελώς αναποτελεσματική για την πλειοψηφία των ανθρώπων. Χειρότερα απ’ όλα καταργεί το σχέδιο του Θεού που στην αρχή είπε «ας δημιουργήσουμε τον άνθρωπο κατ’ εικόνα και κατ’ ομοίωση». Μερικοί με ρωτούν εάν πιστεύω στην κόλαση ή όχι. Η απάντηση που δίνω είναι ότι πιστεύω στην  κόλαση, αλλά στην κόλαση που αναφέρεται στη Βίβλο, και όχι στην κόλαση της ανθρώπινης παράδοσης. Η κόλαση της παράδοσης είναι ατέλειωτη και χωρίς ελπίδα, ενώ η κόλαση της Βίβλου είναι όπως και οι υπόλοιπες τιμωριες του Θεού διορθωτική, ευεργετική και παιδαγωγική» ( 1 )

Ο Ορθόδοξος θεολόγος/συγγραφέας Δρ. Αλέξανδρος Καλόμιρος πιστεύει ότι το αθεϊστικό κίνημα ξεκίνησε στην Ευρώπη ως αντίδραση στις αποκρουστικές ιδέες που προέβαλλε η Δυτική θεολογία σχετικά με τη φύση του Θεού:

«Ποιό είναι το δόγμα περι σωτηρίας; Δεν είναι ότι ο Θεός σκότωσε το Θεό προκειμένου να ικανοποιήσει την ( πληγωμένη ) υπερηφανειά Του, την οποία ονομάζουν ευφημιστικά «δικαιοσύνη» οι ( Χριστιανοί ) της Δύσης; Και δεν είναι ένεκα αυτής της άπειρης ικανοποίησης που διατίθεται να σώσει ορισμένους από εμάς; Τί λοιπόν εστί η σωτηρία για τη Δυτική θεολογία; Δεν είναι σωτηρία από την οργή του Θεού; Δε βλέπετε λοιπόν ότι η Δυτική θεολογία διδάσκει ότι ο πραγματικός κίνδυνος και ο πραγματικός εχθρός μας είναι ο Δημιουργός μας ο Θεός; Σωτηρία για τους Δυτικούς είναι να σωθούμε από τα χέρια του Θεού!»

«Πώς είναι δυνατό να αγαπήσουμε έναν τέτοιο Θεό; Πως να πιστεύουμε σε κάποιον που  μισούμε;  Η πίστη στην βαθύτερη της έννοια είναι προϊον αγάπης, οπότε, επιθυμούμε κάποιος που μας απειλεί να πάψει να υπάρχει, ιδιαίτερα όταν η απειλή του είναι αιώνια. Ακόμα και αν υπάρχει τρόπος να ξεφύγουμε την αιώνια οργή αυτού του παντοδύναμου αλλά κακού όντος ( όπως με το θάνατο του Υιού Του στη θέση μας ), θα ήταν πολύ καλύτερα εάν αυτό το όν δεν υπήρχε. Αυτό ήταν και το λογικό συμπέρασμα στα μυαλά και στις καρδιές των Δυτικών, επειδή ακόμα και ένας αιώνιος Παράδεισος θα ήταν απαίσιος με έναν τόσο κακιασμένο Θεό»

«Έτσι γεννήθηκε ο Αθεϊσμός της Δύσης. Ο αθεϊσμός ήταν ανύκουστος στον Χριστιανισμό της Ανατολής μέχρι που η Δυτική θεολογία τον εισήγαγε και εκεί. Ο Αθεϊσμός είναι λογικό ακόλουθο της Δυτικής θεολογίας. Ο Αθεϊσμός είναι βασικά η άρνηση, η κατάργηση ενός κακού θεού. Οι άνθρωποι έγιναν αθεϊστές προκειμένου να σωθούν από τον Θεό, κρύβοντας τα κεφάλια τους και κλείνοντας τα μάτια τους όπως οι στρουθοκάμηλοι. Ο Αθεϊσμός, αδελφοί μου, είναι η άρνηση του θεού των Ρωμαιοκαθολικών και  και των Προτεσταντών. Ο Αθεϊσμός δεν είναι ο πραγματικός μας εχθρός. Ο πραγματικός εχθρός είναι αυτός ο διαστρεβλωμένος ‘Χριστιανισμός’» (2)

Ο Δρ. Καλόμιρος έχει δίκηο. Έτσι ακριβώς εξαπλώθηκε ο Αθεϊσμός στη Δύση. Την ίδια εποχή που ξεκίνησε η Αναγέννηση στην Ευρώπη, ξεδιπλωνόταν και η εκκλησιαστική Μεταρρύθμιση, η οποία είχε ως αποτέλεσμα μεταξύ άλλων την αναβίωση του Ουνιβερσαλισμού. Τον 17ο αιώνα πολλοί Χριστιανοί της Ευρώπης άρχισαν να αμφισβητούν την ορθότητα του δόγματος της παντοτινής κόλασης. Ένας απο αυτούς, ήταν ο πολυτάλαντος Βαρώνος Francis Mercurius Van Helmont ο οποίος διέκρινε ότι το καταραμένο δόγμα της κόλασης οδηγούσε πολλούς διανοούμενους στον ήδη εξαπλωνόμενο αθεϊσμό: «Ο αθεϊσμός φαίνεται να είναι η εξαπλωνόμενη επιδημία του αιώνα μας...ένα από τα επιχειρήματα με τα οποία οι αθεϊστές προσυλητίζουν τους ακροατές τους είναι η απόρριψη της ιδέας του Θεού ως αντιφατική και αυτο-αναιρούμενη. Αυτό το κάνουν εύκολα τονίζοντας ότι ο Ορθόδοξος Θεός, ο οποίος υποτίθεται ότι είναι ο ίδιος και δεν αλλάζει και ότι αγαπάει όλα τα δημιουργηματά Του, στη συνέχεια απορρίπτει τα περισσότερα από αυτά και τα υποβάλλει σε ατέλειωτα βασανιστήρια έχοντας μετατρέψει την αγάπη Του σε μίσος, απλά και μόνο επειδή τα δημιουργηματά Του παρέβηκαν τις εντολές Του για ένα μικρό χρονικό διάστημα όσο δηλαδή έζησαν στη γή...εάν όμως αφαιρέσουμε το δόγμα της κόλασης, ο Αθεϊστής δεν έχει τίποτα να πει εναντίον του Δοξασμένου Θεού»

Το παράδειγμα του Bertrand Russell

  Ένας από τους «ήρωες» του Ευρωπαϊκού αθεϊστικού κινήματος, ο περίφημος φιλόσοφος Bertrand Russell, πολέμησε μέχρι τη τελευταία στιγμή της ζωής του το Χριστιανισμό, τον οποίον θεωρούσε ως ένα από τα μεγαλύτερα κακά της ανθρωπότητας. Πραγματικά μισούσε τον Χριστιανισμό. Εδώ που τα λέμε εάν αναλογισθούμε τα τερατουργήματα που διαπράχθηκαν από την οργανωμένη εκκλησία ( ιδιαίτερα της Δύσης ) είναι δύσκολο να μην νοιώσουμε συμπάθεια για όλους τους  Bertrand Russell του κόσμου. Η Ελλάδα είναι γεμάτη από τέτοιους διανοούμενους που αηδιάζουν με την όλη ιδέα του Χριστιανισμού. Φυσικά οι Χριστιανοί ( Ορθόδοξοι και Προτεστάντες ) θεωρούνε τους Νεοέλληνες αθεϊστές ως εχθρούς του Θεού που αρνούνται τον Χριστιανισμό για να είναι ελεύθεροι να αμαρτάνουν. Η πραγματικότητα όμως είναι εντελώς διαφορετική. Οι διανοούμενοι δεν γίνονται αθεϊστές για να μπορούνε να αμαρτάνουν ελεύθερα, αλλά επειδή οι ιδέες που προβάλλονται από τις διάφορες Χριστιανικές εκκλησίες κυμαίνονται από το γελοίο στο αποκρουστικό. Αυτοί που απολαμβάνουν την αμαρτία είναι οι Χριστιανοί, πολλοί από τους οποίους αντιμετωπίζουν χρόνια προβλήματα με κάποια μορφή αμαρτίας. Για παράδειγμα, πρόσφατες στατιστικές έρευνες έδειξαν ότι το ποσοστό σε διαζύγια είναι κατα πολύ μεγαλύτερο στις τάξεις των Χριστιανών απο ότι στις τάξεις των δεδηλωμένων αθεϊστών και άλλων ομάδων μη-Χριστιανών ( 3 )

Η περίπτωση του Bertrand Russell είναι άκρως διαφωτιστική σχετικά με τους λόγους που οδηγούνται διανοούμενοι άνθρωποι στον αθεϊσμό και γενικότερα στην άρνηση του Χριστιανισμού. Ο φιλόσοφος αυτός παραδέχθηκε ότι αποφάσισε να γίνει αθεϊστής όταν διάβασε τα ( αμφισβητούμενης γνησιότητας ) λόγια του Χριστού για την «αιώνια κόλαση» την οποία φυσικά αντιλαμβανόταν όπως ακριβώς διδασκόταν από τις Χριστιανικές εκκλησίες της εποχής του. Η φράση «αιώνια κόλαση» ήταν μεταφρασμένη στην Αγγλική Βίβλο “King James Bible” ως “eternal punishment”. Για τον Russell αυτό ήταν και το τέλος της ιστορίας και χωρίς να ψάξει βαθύτερα την έννοια της επίμαχης φράσης, απλά κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο Χριστός δίδαξε ότι οι αμαρτωλοί θα βασανίζονται για πάντα στην άλλη ζωή. Φυσικά υπήρχαν και άλλοι λόγοι για τους οποίους ο Russell αρνήθηκε τον Χριστιανισμό, όπως η καταφανέστατη διαφθορά και η ντροπιαστική ιστορία της Καθολικής Εκκλησίας. Κυριότερος λόγος όμως ήταν η ιδέα που προβαλλόταν από τις εκκλησίες σχετικά με το Θεό να τιμωρεί και να βασανίζει για πάντα τα πλασματά Του. Το δόγμα της «ατελεύτητης κόλασης» τον έκανε να νοιώσει σίγουρο ότι η Χριστιανική κοσμοθεωρία δεν ήταν μονάχα λανθασμένη, αλλά και επικίνδυνη για την ψυχική υγεία των ανθρώπων:

«Κατά τη γνώμη μου υπάρχει ένα μεγάλο ελάττωμα στον ηθικό χαρακτήρα του Χριστού, το οποίο είναι ότι πίστευε στην κόλαση. Δεν πιστεύω ότι κάποιο πρόσωπο που έχει πραγματική ανθρωπιά μέσα του είναι δυνατόν να πιστεύει σε μιά ατελεύτητη κόλαση... Πρέπει να το πώ, πιστεύω ότι όλο αυτό το δόγμα, ότι η φωτιά της κόλασης είναι τιμωρία για την αμαρτία, είναι ένα απάνθρωπο δόγμα. Είναι ένα δόγμα που έφερε την απανθρωπιά στον κόσμο και έδωσε στον κόσμο ολόκληρες γενεές από απάνθρωπα βασανιστήρια...» ( 4 )

Μπορεί οι διάφοροι ζηλωτές θεολόγοι και κήρυκες να απορρίπτουν όσο θέλουν τον Russell ως έναν αντίχριστο ο οποίος ήδη καίγεται στις φλόγες της κόλασης, αλλά είμαι σίγουρος ότι κανένας από αυτούς δεν μπορεί να απαντήσει ικανοποιητικά στις κατηγορίες του μακαρίτη Russell. Δεν μπορούν να απαντήσουν οι θεολόγοι επειδή το κεντρικό σημείο των όσων έγραψε ο Russell δεν είναι κάποια τεχνική θεολογική λεπτομέρεια που να μπορεί να απαντηθεί με σοφισμούς και άλλα παρόμοια τεχνάσματα. Στην περίπτωση αυτή, δεν χρειάζεται απάντηση τόσο ο νους όσο η καρδιά του κάθε λογικού ανθρώπου. Δεν έχει σημασία ποιό ήταν το πραγματικό κίνητρο του Russell, και του κάθε Russell, όταν καταδίκασε το Χριστιανισμό ως μία απάνθρωπη ιδεολογία. Αυτό που έχει σημασία είναι εάν η ηθική εκτίμηση που έκανε ( ότι η ιδέα της παντοτινής κόλασης είναι ένα απάνθρωπο δόγμα ) ήταν σωστή ή λανθασμένη. Είναι τέλος πάντων το δόγμα αυτό απάνθρωπο; Ναί είναι.

Μπορεί όπως έγραψα λίγο νωρίτερα να αφρίζουν από το κακό τους οι φονταμενταλιστές Χριστιανοί και να φωνάζουν ότι η παντοτινή κόλαση είναι άξια τιμωρία για αμαρτωλούς όπως ο Russell, αλλά υπάρχουν και οι άλλοι Χριστιανοί, ελπίζω η πλειοψηφία, με κάποιο ίχνος συνείδησης, οι οποίοι επίσης καταδικάζουν μέσα στις καρδιές τους το απάνθρωπο αυτό δόγμα, ελπίζοντας κρυφά να μην είναι αληθινό.

Πως είναι δυνατόν να απολογηθεί κάποιος για ένα τόσο απάνθρωπο δόγμα; Ο σημαντικότερος ίσως αθεϊστής της εποχής μας, ο Antony Flew, το ονομάζει «καταραμένο δόγμα». Ο φιλόσοφος αυτός έχει κάνει τους μοντέρνους Χριστιανούς «απολογητές» να τρέχουν για να κρυφτούν με τα αμείλικτα επιχειρήματα που τους σερβίρει.

Το παράδειγμα του Antony Flew

  Να λοιπόν οι λογισμοί των αθεϊστών και τα υψώματα που υψώνονται ενάντια στη γνώση του Θεού. Ο Antony Flew ως κυριότερος αντιπρόσωπος της μοντέρνας αθεϊστικής φιλοσοφίας, απορρίπτει από χέρι τον ισχυρισμό των Χριστιανών απολογητών ότι ο Θεός είναι καλός απλά επικαλούμενος το «καταραμένο δόγμα» της κόλασης. Περιγράφει την όλη ιδέα ενός Δημιουργού που τιμωρεί εκδικητικά τα δημιουργηματά Του για σφάλματα ( που σε τελική ανάλυση επέτρεψε ο ίδιος να γίνουν ) ως «την πιό τερατώδη και την πιό διεστραμμένη και σαδιστική συμπεριφορά»  (5)

Οι μάταιες προσπάθειες των θεολόγων να δικαιολογήσουν ένα τόσο «καταραμένο δόγμα» επικαλούμενοι την Ανάγκη ( σαν μία δύναμη ανώτερη από το Θεό ) εξαιτίας του Δώρου ( ; ) της ελεύθερης βούλησης, απλά οπλίζουν τους αθεϊστές με περισσότερα επιχειρήματα. Ο Flew δεν χάνει την ευκαιρία: «Παρόλο που η ελεύθερη βούληση σίγουρα αποτελεί τη λιγότερο μη-υποσχόμενη απολογητική στρατηγική, είναι ελάχιστα υποσχόμενη. Κατ’ αρχάς είναι εντελώς αδύνατο να δικαιολογηθεί – ως κάτι δίκαιο – η επιβολή παντοτινής τιμωρίας για οποιαδήποτε παράβαση, η σειρά παραβάσεων, όσοδήποτε σοβαρής, η οποία όμως δεν παύει να είναι περιορισμένης έκτασης. Οποιαδήποτε και να είναι η ψυχολογική αλήθεια κάθε περίπτωσης, η στοιχειώδης καλοσύνη μας επιβάλλει να αντιμετωπίσουμε τις προσπάθειες των πιστών να δικαιολογήσουν το εντελώς αδικαιολόγητο, ως τις βεβιασμένες και απελπισμένες προσπάθειες εξαθλιωμένων και τρομοκρατημένων ανθρώπων. Τί άλλωστε δε θα είμασταν προετοιμασμένοι να κάνουμε και οι ίδιοι, εάν πιστεύαμε όσα πιστεύουν και αυτοί για το θεό τους;» (6)

Αθεϊστές όπως ο Flew φανερά απολαμβάνουν να γκρεμίζουν τον "Θεό" της Χριστιανοσύνης. Στην πραγματικότητα όμως γκρεμίζουν το αποκρουστικό είδωλο που προσκυνείται ως θεός από τους περισσότερους Χριστιανούς.

Η απολογητική του Απ. Παύλου

 Σε αντίθεση με ντροπιαστική απολογητική των σημερινών θεολόγων διαβάζουμε μέσα στις σελίδες των επιστολών του Απ. Παύλου την μεγάλη ελπίδα της Παγκόσμιας Σωτηρίας. Στηριζόμενος επάνω στην ζωντανή ελπίδα της Αποκατάστασης, ο απόστολος των εθνών περπάτησε με άνεση επάνω στα επικίνδυνα θεολογικά πεδία της ελεύθερης βούλησης, της εκλογής και του προορισμού. Ο συντηριτικός Ευαγγελικός θεολόγος Stanley K. Stowers υποχρεώθηκε να παραδεχθεί ότι η θεολογία του Απ. Παύλου είχε ως θεμέλιο την ελπίδα της Παγκόσμιας σωτηρίας: «Ο Παύλος μπορεί και περπατάει επάνω σε αυτά τα τόσο θολά θεολογικά νερά με μεγάλη αυτοπεποίθηση επειδή πίστευε στην Παγκόσμια σωτηρία...και από μία τέτοια οπτική γωνία βλέπει, χωρίς να προβληματίζεται, τις φαινομενικά άδικες ενέργειες του Θεού να εκλέγει κάποιους και να σκληραίνει άλλους απλά ως θεϊκές μεθόδους που έχουν ως τελικό σκοπό το καλό όλων των ανθρώπων. Δεν το έβλεπε με άλλα λόγια ως εκκλησιολογικό πρόβλημα «ποιοί ανήκουν στην ομάδα σωσμένων... Σε αντίθεση με τους περισσότερους Χριστιανούς, ο Παύλος δε θεώρησε όσους βρίσκονταν έξω από την ομάδα των «εκλεκτών» ως χαμένους για πάντα στην κόλαση... Σύμφωνα με τα λόγια του Παύλου, ο πραγματικός σκοπός της εκλογής ήταν η χρησιμοποίηση των εκλεκτών οικογενειών ως μέσα ώστε τελικά να γίνουν όλες οι ανθρώπινες οικογένειες παιδιά του Θεού» (7)

Οι επιστολές του Απ. Παύλου είναι γεμάτες από αναφορές στην Παγκόσμια Σωτηρία/Συμφιλίωση. Εκεί στήριξε ολόκληρο το θεολογικό του σύστημα. Είναι η ελπίδα του Απ. Παύλου παράλογη; Πιστεύω όχι. Πρέπει ίσως οι α-θεϊστές φιλόσοφοι να επανεξετάσουν το «πρόβλημα» της εναρμόνησης της ιδέας ενός Θεού αγάπης με την προσωρινή ύπαρξη του κακού ιδιαίτερα όταν η ολοκλήρωση της δημιουργίας ελεύθερων όντων θα σημάνει την οριστική εξαφάνιση του κακού και την τελική επικράτηση του καλού και της ευτυχίας.

Είναι η Χριστιανική ελπίδα της παγκόσμιας Αποκατάστασης ( η ιδέα ότι αυτό το εξαιρετικά περίπλοκο σύμπαν το οποίο είναι γεμάτο από συνειδητά όντα δεν είναι προϊόν κάποιας τυφλής τύχης αλλά προϊόν μίας δημιουργικής διαδικασίας η οποία κατευθύνεται σταδιακά προς την τελειότητα από έναν Πάνσοφο Θεό ) απλά μία παιδική φαντασίωση ή είναι Θεϊκή αποκάλυψη; Ας αποφασίσει ο καθένας από μόνος του. Εγώ προσωπικά βρίσκω το Ουνιβερσαλιστικό όραμα του Απ. Παύλου ως θεόπνευστο, αληθινό, λογικό και αισθητικά πανέμορφο.

  Όσοι απολογητές του Χριστιανισμού ασπάσθηκαν διαφορετικά συστήματα από το σύστημα της Παγκόσμιας Αποκατάστασης και της χαρούμενης ελπίδας του Απ. Παύλου αναπόφευκτα βρέθηκαν εκτεθιμένοι και καταντροπιασμένοι.

Αρχικά ο Χριστιανισμός απόλαυσε μια ανεπανάληπτη επιτυχία καθώς εξαπλωνόταν στον κόσμο χωρίς να έχει αποκρυσταλλωμένα δόγματα αλλά έτσι απλά με το χαρμόσυνο μήνυμα του ευαγγελίου. Ήταν ένα πνευματικό κίνημα χαράς και ελπίδας. Υπήρχαν και τότε αθεϊστές και πολέμιοι του Χριστιανισμού. Επέζησε όμως ο Χριστιανισμός στην ιδιαίτερα δύσκολη φιλοσοφική αρένα της Αλεξάνδρειας χάρις στα απολογητικά συστήματα των εκεί πατέρων της εκκλησίας οι οποίοι στο συνολό τους είχαν ως ελπίδα την Αποκατάσταση. Όταν ο «πολύς» Κέλσος χαρακτήρισε τον Θεό των Χριστιανών ως έναν μανιακό σαδιστή που έχει ως σκοπό να καίει τα πλασματά Του, οι Αλεξανδρινοί πατέρες απάντησαν με την αλήθεια της Αποκατάστασης, μέχρι που μερικές δεκαετίες αργότερα ο Ωριγένης ανέπτυξε μία πιό συστηματική απάντηση «αποστομώνοντας» τους Κέλσους της εποχής του ( και της κάθε εποχής ). Ο Ωριγένης τα κατάφερε όλα αυτά διακυρρύτοντας το σχέδιο του Θεού να ευλογήσει τελικά όλους τους ανθρώπους ενώ παράλληλα διευκρίνησε ότι το «αιώνιο πυρ» ήταν συμβολική αναφορά στις διορθωτικές "τιμωρίες" του Θεού.

Ο Ωριγένης στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων επειδή όπως και ο Κλήμης και οι άλλοι προγενεστεροί του πατέρες της Αλεξάνδρειας οι οποίοι όπως και οι Απόστολοι πριν από αυτούς, γνώριζαν ότι η καρδιά του Θεού είναι η καρδιά ενός Πατέρα που αγαπάει όλα τα παιδιά/πλασματά Του. Δυστυχώς λείπουν σήμερα από την Εκκλησία μας άγιοι όπως ο Ωριγένης και η παρέα του, και ως αποτέλεσμα θριαμβεύουν οι διάφοροι Κέλσοι της εποχής μας.

Χριστιανοί γίνονται αθεϊστές εξαιτίας του δόγματος της κόλασης

  Δεν είναι λίγοι οι Χριστιανοί που γίνονται αθεϊστές εξαιτίας του δόγματος της κόλασης. Πολλά θύματα πνευματικής κακοποίησης μέσα στις διάφορες αιρέσεις φονταμενταλιστών Χριστιανών τρομοκρατούνται σε τέτοιο βαθμό από τις φοβέρες της κόλασης που απαρνιούνται ολόκληρη τη Χριστιανική πίστη προκειμένου να ξαναβρούν τη ψυχική τους ηρεμία. Άλλοι αμέτρητοι Χριστιανοί, κυρίως στο χώρο των Προτεσταντικών εκκλησιών χάνουν σταδιακά την πίστη τους όταν αντιλαμβάνονται τις σκοτεινές πτυχές του θεού που λατρεύεται. Πολλοί απορρίπτουν τη Βίβλο ως συλλογή θεόπνευστων γραφών επειδή νομίζουν ότι διδάσκει το «καταραμένο δόγμα». Προτιμούν φυσικά να απορρίψουν ένα βιβλίο παρά να απορρίψουν την ίδια τους τη συνείδηση. Μερικοί μάλιστα μετατρέπονται σε πολέμιους του Χριστιανισμού τον οποίο θεωρούνε ως μία επικίνδυνη θρησκεία που βλάπτει σοβαρά την ψυχική υγεία. Ένας τέτοιος πρώην Χριστιανός και νυν στρατευμένος αθεϊστής λέει τα εξής:

«Υπάρχουν κάποιοι λόγοι που να μας επιτρέπουν να πιστεύουμε στην ύπαρξη του Θεού των Χριστιανών; Η ότι ο Θεός αυτός μας αγαπάει; Θα έλεγα όχι για ένα σωρό λόγους, αλλά ο πιό σημαντικός είναι πως η Χριστιανική αντίληψη ενός Θεού αγάπης που στέλνει ανθρώπους στην κόλαση είναι ενελώς παράλογη και αντιφατική. Έχουμε λοιπόν τον καλύτερο λόγο απ’ όλους για να είμαστε αθεϊστές» (8)

O πρώην αυτός Χριστιανός ( Dr. Bradley ) είπε τα λόγια αυτά σε ανοικτή συζήτηση/ διαφωνία με έναν από τους μεγαλύτερους Ευαγγελικούς απολογητές της εποχής μας, τον Dr. William Lane Craig. Είπε επίσης: «Για τον εαυτό μου όπως είπα βρήκα ότι παρόλο που είχα μεγαλώσει με σκοπό να γίνω ιεροκήρυκας ή ποιμένας... δεν μπορούσα πλέον να συνεχίσω να πιστεύω σε έναν τέτοιον θεό».  

Μία πρώην Χριστιανή συγγραφέας, η Emery Lee, επίσης εξηγεί γιατί εγκατέλειψε την ‘Χριστιανική’ πίστη της: «Η Κόλαση μας λένε είναι ένα μέρος όπου θα βασανίζεται για πάντα η πλειοψηφία της ανθρωπότητας. Ποιός είναι ο σκοπός ενός τέτοιου μέρους; Οι Χριστιανοί απαντάνε ότι ο σκοπός της κόλασης είναι η τιμωρία. Τιμωρία όμως με ποιόν σκοπό; Αφού δεν υπάρχει καμμία αναμορφωτική αξία στην τιμωρία της Κόλασης, και καμμία ευκαιρία για να μάθουν οι αμαρτωλοί το μαθημά τους προκειμένου να αποφυλακιστούν, τότε σε τί ωφελεί η τιμωρία αυτή; Ακόμα και οι πιό βάναυσοι βασανιστές άνθρωποι συνήθως έχουν κάποιο σκοπό για για τα βασανιστήρια που επιβάλλουν. Για παράδειγμα μπορεί να επιδιώκουν απο τα θυματά τους να ομολογήσουν κάτι, ή να τους αποκαλύψουν κάποιο μυστικό, κάτι που αφού γίνει σταματάνε τα βασανιστήρια. Στην χειρότερη περίπτωση τα θύματα των βασανιστηρίων τους απλά δεν θα αντέξουν και θα πεθάνουν. Οι Χριστιανοί όμως παρουσιάζουν τον Θεό ως τον χειρότερο βασανιστή που μπορεί να υπάρξει. Έναν βασανιστή που βασανίζει για κανέναν άλλο λόγο απο το να βασανίζει, και που ακόμα χειρότερα κρατάει τα θυματά Του για πάντα ζωντανά, χωρίς να τους προσφέρει καμμία απαλλαγή από τον πόνο που τους προκαλεί. Ως Χριστιανή ένοιωθα πάντα άσχημα με την ιδέα αυτή. Κάνοντας μία προσπάθεια να δικαιολογήσω το δόγμα αυτό στη συνειδησή μου και παράλληλα να αποενοχοποιήσω τον Θεό από το τερατούργημα της Κόλασης, άρχισα να δέχομαι την άποψη ότι η Κόλαση δεν είναι ένα μέρος όπου ο Θεός στέλνει τους ανθρώπους, αλλά μία κατάσταση στην οποία οι άνθρωποι έμπαιναν απο μόνοι τους επειδή απέριπταν τον Θεό. Άρχισα δηλαδή να βλέπω την Κόλαση ως το απόλυτο ‘καλά να πάθεις’. Με άλλα λόγια έβλεπα τον Θεό να λέει ‘δεν με θέλετε; Καλώς. Θα φύγω ( για πάντα )’. Ως αποτέλεσμα της απομάκρυνσης του Θεού, πίστευα ότι προέκυπτε η Κόλαση, ως η απουσία του οποιουδήποτε καλού, καθώς το καλό εξαφανιζόταν μαζί με τον Θεό. Πίστευα ότι μιάς και διάλεξες να ζήσεις μακρυά από τον Θεό, αυτομάτως διάλεξες και το να ζήσεις σε ένα σύμπαν χωρίς Θεό, όπου υπάρχει μονάχα η αγωνία, ο πόνος, και οτιδήποτε άλλο αρνητικό στοιχείο υπάρχει, με άλλα λόγια Κόλαση. Πέρα όμως από το ότι η εικόνα αυτή της Κόλασης παρουσίαζε τον Θεό ως ένα κακομαθημένο και μικρόψυχο παιδάκι το οποίο σηκώνει ψηλά τα χέρια του και λέει ‘δεν παίζω’ επειδή δεν το αφήνεις να κερδίσει, δημιουργεί ένα σωρό άλλα άλυτα θεολογικά προβλήματα»

«Εάν η Κόλαση προκύπτει όταν οι άνθρωποι δεν θέλουν τον Θεό κοντά τους, και Εκείνος τους κάνει το χατήρι και φεύγει, τί δείχνει αυτό για τον Θεό; Εάν όλα τα καλά πράγματα προέρχονται απο τον Θεό, δεν είναι ο Θεός αρκετά μεγάλος ώστε να γεμίζει όλο το σύμπαν; Δεν γεμίζει όλο το σύμπαν τώρα ‘ως Πανταχού παρών και τα πάντα πληρών’; Γιατί λοιπόν στο μέλλον να πρέπει να είναι υποχρεωμένος να περιορίσει την παρουσία Του μονάχα σε όσους την εκτιμούν αρκετά; Δεν είναι ο ήλιος αρκετά μεγάλος για να δίνει το φως του όλα τα λουλούδια άσχετα εάν μερικά απο αυτά δεν έχουν την διανοητική ικανότητα να αντιληφθούν απο πού προέρχονται οι ζωοδόχες ακτίνες φωτός;»

«Ακόμα και αν πραγματικά ορισμένοι άνθρωποι πιστεύουν ότι δεν χρειάζονται τον Θεό, πρέπει ο Θεός να είναι τόσο παρεξηγησιάρης και να τους εγκαταλείψει; Οι Χριστιανοί περιγράφουν τον Θεό ως έναν Ουράνιο Πατέρα. Τί είδους γονείς θα εγκατέλειπαν τα παιδιά τους απλά και μόνο επειδή τα έπιασε κάποιο καπρίτσιο και τους είπαν ότι δεν τους αγαπάνε; Ως γονείς είμαστε αρκετά σοφοί να καταλάβουμε ότι τα παιδιά δεν εννοούνε πραγματικά τα όσα λένε, αλλά ακόμα και αν τα εννοούν, το κάνουν επειδή συμπεριφέρονται ως παιδιά. Έτσι και αλλιώς ποτέ ως γονείς δεν θα εγκαταλείπαμε τα παιδιά μας. Τώρα, η διαφορά νοημοσύνης μεταξύ γονέων-παιδιών δεν είναι τίποτα μπροστά στη διαφορά νοημοσύνης μεταξύ Θεού-ανθρώπων. Γιατί λοιπόν να μην δείχνει ο Θεός στα παιδιά Του τουλάχιστον την ίδια κατανόηση που δείχνουμε εμείς οι άνθρωποι στα παιδιά μας; Ο Ιησούς είπε ‘ή τις εστιν εξ υμών άνθρωπος, ον αιτήσει ο υιός αυτού άρτον, μη λίθον επιδώσει αυτώ; Ή και ιχθύν αιτήσει μή όφιν επιδώσει αυτώ; Ει ουν υμείς πονηροί όντες οίδατε δόματα αγαθά διδόναι τοις τέκνοις υμών, πόσω μάλλον ο πατήρ υμών ο εν τοις ουρανοίς δώσει αγαθά τοις αιτούσιν αυτόν’ ( ΜΑΤΘ 7: 9-11 ). Θα ήθελα να προσθέσω σε αυτά ‘ποιός απο εσάς τους γονείς εάν το παιδί σας σας πεί ότι δεν σας αγαπάει θα το περιλούσετε με πετρέλαιο και θα το κάψετε ζωντανό; Και ποιός γονέας που θα έκανε κάτι τέτοιο θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί αγαθός;» (9)

Το δόγμα της κόλασης προσφέρει στον κάθε αθεϊστή ένα ανίκητο όπλο με το οποίο κατατροπώνει τον οποιονδήποτε Χριστιανό απολογητή. Ο θεός της παντοτινής κόλασης δεν μπορεί να παρουσιαστεί ως Πανάγαθος, Πάνσοφος και Παντοδύναμος.

1.        George Hawtin, όπως αναφέρεται από τον J. Preston Eby, στο βιβλίο Will Jesus Torture Billions Forever? , “Saviour of the world series”

2.        The River of Fire, by ALEXANDRE KALOMIROS Copyright 1980 St. Nectarios Press

3.        <