Δαιμονική εικόνα του Θεού
FreeChristians

Το πιό επικίνδυνο είδωλο

Στα κηρύγματα που ακούγονται στις εκκλησίες συχνά γίνεται αναφορά στην λεγόμενη ειδωλολατρεία της μοντέρνας εποχής μας η οποία εκδηλώνεται υπό τη μορφή του άκρατου καταναλωτισμού και υλισμού. Δε λέω, καλή η παρομοίωση, αλλά δε νομίζω να ενοχλείται ο Θεός όταν αγοράζουμε ένα όμορφο αντικείμενο, ή όταν «λατρεύουμε» κάποιον/α καλλιτέχνη  κλπ. Αυτά τα ευτελή «είδωλα» της καθημερινότητας δεν αποτελούν πνευματικό κίνδυνο.

Τα επικίνδυνα είδωλα είναι άλλα. Τα επικίνδυνα είδωλα είναι οι δαιμονικές ιδέες που φωλιάζουν στις καρδιές μας σχετικά με την φύση και το χαρακτήρα του Θεού: «Η ειδωλολατρεία γίνεται επικίνδυνη όχι όταν αντικαθιστά τον Θεό με κάποιο ευτελές υλικό αντικείμενο, αλλά όταν διεισδύει ύπουλα και αλλοιώνει την σωστή αντίληψη περί Θεού, ιδιαίτερα όταν έρχεται μεταμφιεσμένη ως θρησκεία και ως ευσέβεια. Για παράδειγμα ο τρόπος με τον οποίον ο Μεταρρυθμιστής John Knox αντιλαμβανόταν και χρησιμοποιούσε την Βίβλο ήταν πολύ πιό ειδωλολατρικός από την τελετή της Θείας Ευχαριστίας των Ρωμαιοκαθολικών που πολεμούσε με βιτριολική μανία, επειδή στα χέρια του η Βίβλος έπαψε να είναι ο ζωντανός Λόγος του Θεού και μετατράπηκε σε κάποιο απολίθωμα μιάς άλλης πολύ αρχαίας εποχής, το οποίο χρησιμοποίησε για να δικαιολογήσει την οργή και τη δίψα του για αίμα. Οποτεδήποτε φυλακίζουμε με αυτόν τον τρόπο τον Θεό στο παρελθόν, και χρησιμοποιούμε την Βίβλο ως ένα βιβλίο κανονισμών που ισχύουν για κάθε εποχή τότε μετατρέπουμε τον Θεό σε ένα είδωλο. Ξεκινάμε να τον ελέγχουμε και να τον εκμεταλευόμαστε, αλλά σύντομα, χωρίς να το καταλάβουμε το είδωλο που βάλαμε στη θέση Του αρχίζει να ελέγχει εμάς» ( 1 )

Το μεγαλύτερο θεολογικό τερατούργημα όλων των εποχών είναι η διδασκαλία ότι η μεταθανάτια τιμωρία των αμαρτωλών θα είναι παντοτινή, αμετάκλειτη και χωρίς κανένα όφελος ή ελπίδα σωτηρίας για τους κολασμένους. Η υποτιθέμενη αυτή τιμωρία των ασεβών φέρει το Θεό να παίζει το ρόλο ενός αυστηρού, οργισμένου και ανήλεου Δικαστή ο οποίος θα βασανίζει χωρίς τέλος όσους ανθρώπους απέτυχαν να τον υπακούσουν κατά την διάρκεια της επίγειας ζωής τους. Μάταια θα περιμένει αυτός ο δικαστής να ικανοποιηθεί η «θεία δικαιοσύνη» καθώς τα βασανιστήρια της κόλασης θα είναι ατέλειωτα και οι αμαρτωλοί θα παραμένουν για πάντα μέσα στις αμαρτίες τους.

Αξίζει και πάλι να δανεισθώ τα εύστοχα σχόλια του Gary Amirault: «Ο κόσμος είναι γεμάτος από ψεύτικα είδωλα και αντιλήψεις σχετικά με τον Δημιουργό και τις σχέσεις των ανθρώπων μαζί Του. Πολλοί από τους Διαμαρτυρόμενους διακρίνουν ότι η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία είναι γεμάτη ειδωλολατρεία, Μαριολατρεία, κλπ. Οι ίδιοι όμως οι Διαμαρτυρόμενοι, είτε είναι Ευαγγελικοί, Πεντηκοστιανοί ή Χαρισματικοί, αγνοούνε ότι η εικόνα του Θεού στην οποία πιστεύουν είναι εξίσου ψεύτικη και προσβλητική με τα διάφορα είδωλα που λατρεύονται στον κόσμο. Η εκκλησία προωθεί την εικόνα ενός θεού που σκοπεύει τελικά να υποβάλλει την πλειοψηφία των ανθρώπων στα ατέλειωτα βασανιστήρια μίας κόλασης που ξεπερνάει σε φρίκη οτιδήποτε έχουν δεί ή υποστεί στις επίγειες ζωές τους. Πρέπει να μην ξεχνάμε ότι η συμπεριφορά μας καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από τα πιστεύω μας. Τελικά γινόμαστε ίδιοι με ότι προσκυνάμε. Κοιτάξτε ποιά ψεύτικη εικόνα του Πατέρα πάντων των ανθρώπων εμείς οι Χριστιανοί προβάλλουμε εδώ και αιώνες στην ανθρωπότητα και θα καταλάβετε γιατί ο κόσμος βρίσκεται σε αυτά τα χάλια. Είμαστε ο λαός του Θεού. Ότι κηρύττουμε στο όνομά Του αναπόφευκτα εκδηλωνεται μέσα στον κόσμο. Κοιτάξτε Χριστιανοί τον καρπό των χειλιών μας! Θερίζουμε ότι έχουμε σπείρει και προσεύχομαι στον Ουράνιο Πατέρα μας να μας ανοίξει τα μάτια γρήγορα και να μας δώσει πνεύμα μετάνοιας, ώστε με ταπεινότητα να αντιστρέψουμε τα κακά που έχουμε φέρει σε αυτήν τη γη» ( 2 )

Οι περισσότερες Χριστιανικές εκκλησίες παραμένουν στον Μεσσαίωνα καθώς συνεχίζουν να προβάλλουν άκρως αντιφατικές και βλάσφημες αντιλήψεις σχετικά με τη Θεία Φύση. Ο «θεός» πολλών Χριστιανικών εκκλησιών και δογμάτων, κυρίως των Δυτικών, δε διαφέρει καθόλου από τα ανατριχιαστικά είδωλα άλλων εποχών όταν οι άνθρωποι νόμιζαν ότι οι οργισμένοι «θεοί» ικανοποιούνταν μονάχα με ανθρωποθυσίες.

Όπως οι αρχαίοι Ισραηλίτες συγχέανε τον Θεό με το αηδιαστικό είδωλο Μολώχ και θυσιάζανε ακόμα και τα παιδιά τους μέσα σε κλίβανο φωτιάς έτσι και πολλοί σημερινοί Χριστιανοί συγχέουνε τον Βασιληά της ειρήνης Ιησού Χριστό με τον Βαβυλώνιο βασιληά Ναβουχοδονόσορα ( βλέπε ΔΑΝΙΗΛ ΚΕΦ 3 ) ο οποίος έριχνε στη φωτιά όσους δεν προσκυνούσαν το χρυσό ομοίωμά του.

Σαν τον Ναβουχοδονόσορα ο ψεύτικος θεός της επικρατούσας θεολογίας ετοίμασε έναν απέραντο κλίβανο για να αργοψήνει όσους αρνήθηκαν να προσκυνήσουν/υπηρετήσουν το χρυσό ομοίωμά του επί της γης, δηλαδή τους «χρυσοστόλιστους» επίσημους αντιπροσώπους του, οι οποίοι σαν και αυτόν κατα τη διάρκεια των τελευταίων αιώνων πολέμησαν, βασάνησαν, σκότωσαν και έκαψαν ζωντανούς όσους αιρετικούς τόλμησαν να διαφωνήσουν μαζί τους.

Αλοίμονο σε όποιον αμαρτωλό πέσει στα τρομερά χέρια αυτού του θυμωμένου θεού.

Μπροστά του, τύραννοι όπως ο Χίτλερ και ο Στάλιν φαντάζουν ως άγιοι καθώς τα θύματα των βασανηστηρίων τους τουλάχιστον βρήκαν τη λύτρωση του θανάτου , ενώ ο θεός της κόλασης θα βασανίζει «τους εχθρούς» του, για πάντα, χωρίς τέλος και χωρίς καμμία ελπίδα σωτηρίας. Μπροστά στα βασανιστήρια που περιμένουν τους αμαρτωλούς μέσα στα καζάνια της κόλασης, τα μεσαιωνικά υπόγεια της Ιεράς Εξέτασης φαντάζουν ως παιδική χαρά. Οι Εβραίοι που πέθαναν στο Άουσβιτς θα αναπολούνε μέσα στις φλόγες της γέενας τις ευχάριστες στιγμές που πέρασαν με τους Εσατζήδες.

  Τα δύο κέρατα του θηρίου

  Υπάρχουν δύο βασικές εκδόσεις του θεού της κόλασης, κάτι σαν δύο κέρατα του ίδιου θηρίου.

Η πρώτη έκδοση ονομάζεται Καλβινισμός: ο Θεός έχει προορίσει τους περισσότερους ή έστω ορισμένους ανθρώπους για τα παντοτινά βασανιστήρια της κόλασης. Αυτή η διδασκαλία έχει προκαλέσει ανείπωτο τρόμο στις καρδιές εκατομμυρίων Χριστιανών. Επειδή η «Αγία Γραφή» διδάσκει ξεκάθαρα ότι όλα τα μέλη της εκκλησίας, δηλαδή οι εκλεκτοί, έχουν προορισθεί πριν τη δημιουργία του κόσμου, πολλοί Χριστιανοί που φαντάζονται ότι τελικά θα σωθούν μονάχα οι εκλεκτοί, ζούνε συνεχώς με την ανασφάλεια και το φόβο της κόλασης. Όπως γράφει και ο Thomas Talbott:

«Η εμπιστοσύνη που έχουμε στο Θεό μπορεί να έχει μονάχα ένα θεμέλιο, τη γνώση και την βεβαιότητα ότι η φύση του θεού είναι αγαθή. Εφ όσον πιστεύουμε ότι η ίδια η φύση του Θεού είναι να αγαπάει και ότι η αγάπη αυτή τελικά θα θριαμβεύσει, μπορούμε να δεχόμαστε τις λεπτομέρειες ως ανεξερεύνητα μυστήρια. Εάν όμως δεν μπορούμε να πιστέψουμε στη βασική αλήθεια για τη φύση του Θεού – εάν για παράδειγμα πιστεψουμε ότι υπάρχει έστω και η παραμικρή πιθανότητα να μην μας αγαπάει ο Θεός – τότε καταλήγουμε στην ίδια θλιβερή και βασανιστική θέση που βρίσκονται οι Καλβινιστές που συνέχεια αγωνιούν σχετικά με το εάν ανήκουν πραγματικά  στην ομάδα των εκλεκτών, ψάχνοντας πάντα στα καλά τους θρησκευτικά έργα για σημάδια ότι όντως είναι εκλεκτοί του Θεού. Εάν δεν είμαστε απόλυτα σίγουροι ότι η φύση του Θεού είναι να αγαπάει τους πάντες χωρίς εξαίρεση, είναι αδύνατο να έχουμε απόλυτη εμπιστοσύνη στο ότι όντως μας αγαπάει ο Θεός» ( 3 )

Η δεύτερη έκδοση ( κέρατο ) του δαιμονικού θεού της κόλασης είναι ο λεγόμενος «Αρμινιανισμός»( 4 ). Ο θεός των Αρμινιανιστών σέβεται απόλυτα την επιθυμία των αμαρτωλών να καταλήξουν στην κόλαση όπου θα βασανίζονται όχι από τον θεό αλλά από την ίδια τη συνείδησή τους όταν καταλάβουν – όταν πλέον θα είναι πολύ αργά – ότι η επιλογή τους ήταν λανθασμένη. Ο θεός αυτός θα πεί στους κολασμένους: «Συγνώμη παιδιά μου αλλά αυτοί είναι οι κανόνες του παιχνιδιού, δεν μπορώ να κάνω τίποτα» Ο θεός των Αρμινιανιστών θα είναι υποχρεωμένος να διαιωνίζει για πάντα τα βασανιστήρια των χαμένων ενός παιχνιδιού που ο ίδιος επινόησε.

Στην σημερινή εποχή της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της δημοκρατίας, και του πολιτικά ορθού, ο Καλβινισμός δεν έχει πολλούς θεολόγους ως οπαδούς. Αντίθετα, ο Αρμινιανισμός «ζει και βασιλεύει» υπό διάφορες μορφές τόσο στις θεολογικές σχολές της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας όσο και στις αντίστοιχες σχολές των περισσότερων Προτεσταντικών εκκλησιών ( πάντα με λίγη δόση Καλβινισμού ) καθώς και του Βατικανού.

Για να μην φανώ ότι γίνομαι υπερβολικός με την κριτική που κάνω στην επικρατούσα θεολογική παράδοση προσθέτω και τα σχόλια ενός άλλου Δυτικού συγγραφέα, του Ted Jones ( 5 ), ο οποίος τα λέει ακόμα «πιο χύμα»:

«Ο Καλβινισμός είναι μία γεμάτη απάνθρωπιά και μίσος αισχρότητα. Ο Αρμινιανισμός είναι επίσης μία γεμάτη καύχηση και υποκρισία αισχρότητα. Ο Καλβινισμός είναι μία γεμάτη απάνθρωπιά και μίσος αισχρότητα επειδή ισχυρίζεται ότι ο Θεός επιτρέπει να έρχεται στην ύπαρξη μία ανθρωπότητα που αξίζει να υποφέρει για πάντα, και που θα υποφέρει για πάντα, με μία μικρή εξαίρεση ανθρώπων τους οποίους ο Θεός επιλέγει να σώσει από μία τέτοια μοίρα ενεργώντας μέσα τους την ακατανίκητη Χάρη Του. Ο Αρμινιανισμός είναι μία γεμάτη καύχηση και υποκρισία αισχρότητα επειδή ισχυρίζεται ότι μονάχα όσοι λάβουν τη σωστή πληροφόρηση, και ανταποκριθούν σωστά πριν πεθάνουν, θα καταφέρουν να αποφύγουν τα ασταμάτητα βασανιστήρια της άλλης ζωής. Η αισχρότητα αυτή επίσης ισχυρίζεται ότι ο Θεός δεν έχει την ικανότητα να επηρεάσει με επιτυχία τη θέληση των ανθρώπων εάν δεν Του το επιτρέψουν πρώτα οι ίδιοι... Ο θεός των Καλβινιστών επιτρέπει την ύπαρξη εκατομμυρίων πλασμάτων τα οποία είτε δεν μπορεί είτε δεν θέλει να γλυτώσει από τα ατέλειωτα βασανιστήρια που τα περιμένουν στην άλλη ζωή. Ο θεός των Αρμινιανιστών μας εγκαταλείπει εκεί που τον χρειαζόμαστε περισσότερο, δηλαδή στο να μας βοηθήσει να ξεπεράσουμε την αδύναμη ή ανύπαρκτη θέληση να σωθούμε»

«Αισχρότητα είναι η οποιαδήποτε ιδέα που συλλαμβάνεται από τις αμαρτωλές καρδιές των ανθρώπων. Τόσο ο Καλβινισμός όσο και ο Αρμινιανισμός είναι αισχρότητες. Πάνω στον μαύρο πίνακα των δύο αυτών αισχροτήτων ο Θεός θα ζωγραφίσει το δοξασμένο αριστούργημα της παγκόσμιας σωτηρίας και μεταμόρφωσης. Η αλήθεια της παγκόσμιας σωτηρίας λύνει όλα τα μυστήρια και εξαφανίζει όλες τις αντιφάσεις που υπάρχουν μεταξύ Αρμινιανισμού και Καλβινισμού. Η αλήθεια αυτή αναγνωρίζει ότι η λεγόμενη «ελεύθερη βούληση» μας δίνει την ελευθερία να επιλέγουμε μονάχα προς την κατεύθυνση της ισχυρότερης επιρροής, και ότι τελικά ο Θεός ελέγχει όλες τις επιρροές που έρχονται προς το μέρος μας... Ο κάθε άνθρωπος έχει δοθεί μία ξεχωριστή θέση μέσα στο μεγάλο σχέδιο του Θεού  για το σύμπαν. Ο κάθε άνθρωπος αντιδρά στο ιδιαίτερο σύνολο των ισχυρότερων επιρροών που έχουν προσχεδιασθεί ειδικά για αυτόν από τον ίδιο το Θεό. Στο τέλος, όταν θα λήξει η προδιαγεγραμμένη περίοδος όλων των αιώνων, ο Θεός θα έχει καταφέρει να μετατρέψει τα αποτελέσματα όλων των επιλογών που επέτρεψε να υπάρχουν στο σύμπαν Του σε δόξα προς τον εαυτόν Του και σε ουσιαστικό όφελος για όλους όσους έκαναν τις οποιεσδήποτε επιλογές»

«Είναι αναπόφευκτο οι αντιλήψεις που έχουμε σχετικά με το Θεό να επηρεάζουν την ίδια μας την ύπαρξη, καθώς γινόμαστε ίδιοι με το θεό που λατρεύουμε. Όσοι λατρεύουν το θεό του Καλβινισμού δυσκολεύονται να νοιώθουν έλεος και να αγαπάνε όλους τους ανθρώπους. Οι Αρμινιανιστές από την πλευρά τους δύσκολα αποφεύγουν την καύχηση και την αυτο-δικαίωση, δηλαδή να νοιώθουν κάπως «καλύτεροι» από όσους δεν πιστεύουν... Οι εξαιρέσεις όχι μονάχα αποδεικνύουν τον κανόνα, αλλά και την δύναμη που έχει η Χάρη του Θεού ακόμα και στις ζωές ανθρώπων με λανθασμένες θεολογικές αντιλήψεις, ενώ δεν είναι λίγοι οι Καλβινιστές και οι Αρμινιανιστές που δεν πιστεύουν πραγματικά στα ελπιδοκτόνα δογματά των εκκλησιών τους... Τόσο ο Καλβινισμός όσο και ο Αρμινιανισμός έχουν χτισθεί επάνω στο ψεύτικο θεμέλιο της ‘παντοτινής κόλασης’. Όταν παραμερισθεί αυτό το θεμέλιο, οι διαφορές μεταξύ των δύο δογμάτων χάνουν την ουσία τους καθώς η ιδέα του προορισμού ορισμένων ανθρώπων για ορισμένους σκοπούς εναρμονίζεται τέλεια με την ιδέα της ‘ελεύθερης βούλησης’ και φυσικά με την τελική σωτηρία των πάντων»

Τον 17^ο αιώνα ο συγγραφέας Peter Sterry επέκρινε και τα δύο θεολογικά συστήματα του Αρμινιανισμού και του Καλβινισμού ως εξίσου βλάσφημα. Βάσισε την κριτική του επάνω στο παρατηρούμενο γεγονός ότι οι άνθρωποι είναι εκ φύσεως επιρρεπείς προς την αμαρτία, και καθ’ ότι ατελή όντα, αναπόφευκτα καταλήγουν στην κόλαση εάν δεν επέμβει κατα κάποιο τρόπο ο Θεός, του οποίου όμως η Χάρη αποδεικνύεται αναποτελεσματική στις περισσότερες περιπτώσεις. Ο Sterry απεικόνισε την άδικη φύση των δύο συστημάτων με το ακόλουθο παράδειγμα: «Υπάρχουν δύο πατέρες, οι οποίοι έχουν ο καθένας από ένα μικρό παιδί. Ο ένας πατέρας αφήνει το παιδί μπροστά σε ένα όμορφο λειβάδι και σε έναν επικίνδυνο ποταμό. Ο πατέρας αυτός γνωρίζει εκ των πρωτέρων ότι το παιδί του θα τρέξει σίγουρα προς την κατεύθυνση του πλυμμυρισμένου ποταμού, αλλά παρόλα αυτά το αφήνει να τρέξει προς την καταστροφή του, αν και θα μπορούσε εύκολα να επέμβει και να το σώσει. Ο άλλος πατέρας πηγαίνει και στέκεται στο χείλος ενός γκρεμού κρατώντας με απλωμένα χέρια το παιδί του στο κενό. Μετά από λίγο, χωρίς να το πετάξει ο ίδιος στον γκρεμό, απλά τραβάει τα χέρια του και αφήνει το παιδί στο κενό με αποτέλεσμα να πέσει το παιδί εξαιτίας του δικού του βάρους.... Προκαλώ τον οποιονδήποτε αμερόληπτο δικαστή να αποφανθεί εάν και οι δύο αυτοί πατέρες είναι αθώοι ή ένοχοι. Το ίδιο δεν ισχύει και με τα δύο δόγματα του προορισμού και της ελεύθερης βούλησης όσον αφορά τον χαρακτήρα του Θεού;». ( 6 ) Πολλοί άλλοι Χριστιανοί συγγραφείς έχουν διατυπώσει παρόμοια παραδείγματα και αναλογίες. Μου κάνει εντύπωση ότι πολλά από αυτά τα παραδείγματα παρομοιάζουν την έννοια της ελεύθερης βούλησης με αυτό που οι επιστήμονες ονομάζουν ελεύθερη πτώση. Με άλλα λόγια, αφού η φυσική ροπή του ανθρώπου είναι προς την αμαρτία, χωρίς την επέμβαση του Θεού, αναπόφευκτα ο άνθρωπος βυθίζεται από την ίδια του την «βαρύτητα» μέσα στην άβυσσο της απώλειας, είτε το επιλέξει είτε όχι.

Παντοδύναμος ή Πανάγαθος;

Το πρώτο θεολογικό κέρατο ( Αυγουστινιασμός/Καλβινισμός ) δέχεται την Παντοδυναμία αλλά αρνείται την Παναγαθοσύνη του Θεού καθώς δεν εναρμονίζεται με την ιδέα της αυθαίρετης επιλογής/προορισμού ορισμένων μονάχα ανθρώπων για να απολαύσουν τον Παράδεισο. Τόσο ο πρώτος διδάξας Αυγουστίνος όσο και ο Καλβίνος ( και όλο το συνάφι τους ) παραδέχθηκαν ότι ο θεός τους δεν είναι δυνατόν να αγαπάει όλα τα δημιουργηματά του καθώς απορρίπτει τα περισσότερα από αυτά, ακόμα και μικρά παιδιά!

Όπως κάθε καλός sola scriptura θεολόγος έτσι και οι Καλβινιστές όλων των εποχών έδωσαν έμφαση σε ορισμένα εδάφια της Αγίας Γραφής προκειμένου να στηρίξουν την ιδιάζουσα θεολογία τους. Το έργο τους ήταν φυσικά εύκολο καθώς η Αγία Γραφή είναι διάσπαρτη από εδάφια που δηλώνουν την Παντοδυναμία του Θεού και την τελική επικράτηση του θεληματός του σε όλο το σύμπαν ( 7 )

Οι συγγραφείς των κειμένων της Βίβλου δηλώνουν ξεκάθαρα ότι το θέλημα του Θεού κάθε άλλο παρά υποταγμένο είναι στο θέλημα του ανθρώπου. Δεν μπορεί το κτίσμα να επιβάλλει το θελημά του στον Δημιουργό. Ποιός μπορεί να αντισταθεί για πάντα στο θελημά Του;

Υπάρχει όμως ένα μεγάλο πρόβλημα. Εάν ο Θεός έχει την δύναμη να σώσει όλους τους ανθρώπους και δεν τους σώζει τότε είναι φανερό ότι δεν θέλει να τους σώσει, που σημαίνει ότι ο Θεός δεν αγαπάει όλους τους ανθρώπους, οπότε δεν είναι Πανάγαθος. Σίγουρα δεν μπορεί να είναι «Παν – άγαθος» όταν η αγαθοσύνη του περιορίζεται σε ορισμένους μονάχα ανθρώπους. Αυτό το κατάλαβαν οι Καλβινιστές αλλά προκειμένου να διαφυλλάξουν τη θεολογία τους προτίμησαν να μειώσουν την αγαθοσύνη/αγάπη του Θεού μεταλλάσοντάς Τον σε δαίμονα!

Από την αντιπέρα θεολογική όχθη οι Αρμινιανιστές απέρριψαν ασσυζητητί τον σιχαμερό θεό του Καλβινισμού και αντί αυτού προέβαλλαν την Παν-αγαθοσύνη του Θεού. Φυσικά δεν χρειάζεται κανείς να ψάξει πολύ στην Αγία Γραφή για να βρει εδάφια που να δηλώνουν την Παναγαθοσύνη του Θεού. Αρκούν μόνο δύο: «Ο Θεός είναι αγάπη» ( Α΄ ΙΩΑΝ 4: 8 )... «όστις θέλει να σωθώσι πάντες οι άνθρωποι, και να έλθωσιν εις επίγνωσιν της αληθείας» ( βλέπε Α' ΤΙΜΟΘ  2: 1-6 )

Αφού λοιπόν ο Θεός «είναι Αγάπη», δηλαδή Πανάγαθος και θέλει να σωθούν πάντες οι άνθρωποι τότε γιατί - όπως μας διαβεβαιώνουν πολλοί θεολόγοι - δεν σώζονται όλοι; Όπως οι Καλβινιστές υποχρεώθηκαν να  θυσιάσουν την Παναγαθοσύνη του Θεού έτσι τώρα και οι Αρμινιανιστές υποχρεώνονται να θυσιάσουν κάτι άλλο, δηλαδή την Παντοδυναμία του Θεού και να υποτάξουν το θελημά του στο θέλημα των αμαρτωλών. ( 8 )

Σύμφωνα με τους Αρμινιανιστές ο Χριστός απέτυχε στην αποστολή Του. Ποιά ήταν η αποστολή Του; Οι συγγραφείς των κειμένων της «Καινής Διαθήκης» αναφέρουν ότι η αποστολή του Ιησού δεν είναι άλλη απο το να σώσει όλους τους ανθρώπους απο την αμαρτία και τον θάνατο ( 9 )

Αφού – όπως μας λένε οι θεολόγοι – ο Χριστός δεν θα καταφέρει ούτε να σώσει όλο τον κόσμο από τις αμαρτίες ούτε να καταργήσει τα έργα του διαβόλου, δηλαδή την αμαρτία των ανθρώπων ( βλέπε A ΙΩΑΝ 3: 8 ), τότε ποιό άλλο συμπέρασμα μπορούμε να βγάλουμε από το ότι ο Χριστός απέτυχε στο έργο που του ανέθεσε ο Πατέρας; Η λέξη «αμαρτία» όπως όλοι γνωρίζουμε σημαίνει «αποτυχία» και «αστοχία» τόσο στην ελληνική γλώσσα όσο και στην εβραική. Με άλλα λόγια σύμφωνα με την επικρατούσα Ορθόδοξη/Ευαγγελική ( Αρμινιανική ) θεολογία ο Χριστός παρουσιάζεται ως Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΑΜΑΡΤΩΛΟΣ!

Βλέπoυμε λοιπόν ότι τόσο ο «άλλος Ιησούς» των Αρμινιανιστών όσο και των Καλβινιστών είναι είδωλα, δηλαδή ψεύτικοι θεοί τους οποίους πρέπει η ανθρωπότητα να απορρίψει.  Πρέπει να πάψουμε να θεωρούμε τον  Θεό ως έναν αποτυχημένο Δημιουργό:

«Ο θρήσκος άνθρωπος μπορεί να μην το παραδέχεται, αλλά όταν λέει ότι κάποιος πάει στην κόλαση για πάντα ή καταστρέφεται για πάντα, χωρίς να το καταλαβαίνει κατακρίνει τον ίδιο τον Δημιουργό. Αυτός ο κάποιος που εμείς βιαζόμαστε να κατακρίνουμε δεν παύει να είναι έργο των χεριών Εκείνου... Όταν ως εκκλησία δημιουργήσαμε κανόνες, άρθρα και ομολογίες πίστεως που αναγγέλανε ότι οι ασεβείς προορίζονται για ατέλειωτα βασανιστήρια ή εξαφάνιση, τότε ουσιαστικά δημιουργήσαμε έναν άπειρο σκουπιδότοπο, ένα μέρος όπου ο Θεός θα μπορεί να παρατάει όσα έργα Του δεν μπόρεσε να τελειοποιήσει. Είναι βέβαια μικρό πράγμα όταν ο άνθρωπος αποτυγχάνει σε κάτι που προσπαθεί να κάνει, δεν ισχύει όμως το ίδιο με το Θεό. Κι όμως πολλοί τυφλωμένοι θρησκόληπτοι ανθρώποι ισχυρίζονται με το δόγμα της ατέλειωτης  κόλασης ότι ο Θεός θα αποτύχει σε αυτό που προσπαθεί να κάνει με τους ανθρώπους. Με άλλα λόγια παρουσιάζουν το Θεό ως αποτυχημένο το οποίο ισοδυναμεί με αμαρτωλό! Το πρόβλημα μας ουσιαστικά είναι προιόν πνευματικής μυωπίας και αυτο-προβολής. Βλέπυμε τόσα πολλά σφάλματα και αποτυχίες στις ζωές μας και στις ζωές άλλων ώστε ολόκληρος ο τρόπος σκέψης μας είναι γεμάτος από ατελείς εικόνες. Φυσικό λοιπόν ήταν να δημιουργήσουμε ατελείς εικόνες/ιδέες για τον Θεό. Ουσιαστικά δημιουργήσαμε τον Θεό κατ’ εικόνα μας και καθ’ ομοίωσή μας. Ξεχνώντας ότι ακόμα και εμείς οι Χριστιανοί περνάμε μία διαδικασία τελειοποίησης, χωρίς κανένας από εμάς να έχει ακόμα τελειοποιηθεί, κοιτάμε γύρω μας τους άλλους ανθρώπους που επίσης βρίσκονται μακριά από την τελειότητα και κάνουμε το σφάλμα να βγάζουμε ατελή συμπεράσματα και κρίσεις για Εκείνον που τελειοποιεί τα πάντα. Βασικά βιαζόμαστε να κρίνουμε το έργο Του και τη δημιουργία Του πριν ακόμα την ολοκληρώσει» ( 10 )

Εάν οι Χριστιανοί αναγνώριζαν ότι ο Θεός αγαπάει το ίδιο με αυτούς και τους υπόλοιπους ανθρώπους που ανήκουν σε άλλα δόγματα  αιρέσεις ή θρησκείες, τότε ο κόσμος δε θα γέλαγε με το διχασμένο σώμα του Χριστού. Εάν όλες οι εκκλησίες μαζί αναγνώριζαν το σχέδιο του Θεού να ευλογήσει τελικά ολόκληρη την ανθρωπότητα, ζωντανούς και νεκρούς, δε θα είχε χυθεί ούτε μία σταγόνα αίματος στο όνομα του Χριστού. Αντίθετα, η Εκκλησία θα ξεχυνόταν στον πονεμένο αυτόν κόσμο κηρύττοντας με μιά φωνή το απερίγραπτα όμορφο σχέδιο του Θεού για την τελική σωτηρία όλων των ανθρώπων καθώς και την ανοικτή Του πρόσκληση «σε όσους θέλουν» να λάβουν ενεργό μέρος στην επίτευξη του σχεδίου αυτού ως «συνεργάτες του Θεού».

 

1.        Necessary Heresies, σελ. 70

2.        The World, A Reflection of the Church, του Gary Amirault

3.        A Critical Response to Calvinism, του Thomas Talbott

4.        Η θεολογία του Αρμινιανισμού από μόνη της δεν αποκλείει την σωτηρία όλων των ανθρώπων. Πολλοί Αρμινιανιστές πιστεύουν ότι ο Θεός τελικά θα σώσει τους πάντες ελεύθερα και χωρίς να παραβιάσει την ελεύθερη βούληση κανενός καθώς σταδιακά θα οδηγήσει τους πάντες σε επίγνωση της αλήθειας. Για λόγους οικονομίας όταν θα χρησιμοποιώ τον όρο Αρμινιανισμό θα αναφέρομαι στην επικρατούσα μορφή του η οποία κατά τη γνώμη μου είναι άστοχη και εξίσου βλάσφημη με τον Καλβινισμό

5.        Calvinism and Arminianism: Is Either True? του Ted Jones, Tentmaker ministries

6.        The Decline of Hell, by D. P. Walker, σελ. 49, 50, Routledge & Kegan Paul LONDON, 1964

7.        Μερικά χαρακτηριστικά εδάφια: «Ουδείς δύναται να έλθη προς εμέ, εαν δεν ελκύση αυτόν ο πατήρ ο πέμψας με  και εγώ θέλω αναστήσει αυτόν εν τη εσχάτη ημέρα» ( ΙΩΑΝ 6: 44 )...«Πάντα παρεδόθησαν εις εμέ υπό του Πατρός μου  και ουδείς γινώσκει τις είναι ο Υιός, ειμή ο Πατήρ  και τις είναι ο Πατήρ, ειμή ο Υιός, και εις όντινα θέλη ο Υιός να αποκαλύψη αυτόν» ( ΛΟΥΚ 10: 22 )...«καθώς έδωκας εις αυτόν εξουσίαν πάσης σαρκός, δια να δώση ζωήν αιώνιον εις πάντας όσους έδωκας εις αυτόν» (ΙΩΑΝ 17: 2) ...«Διότι προς τον Μωϋσήν λέγει, " Θέλω ελεήσει όντινα ελεώ, και θέλω οικτειρήσει όντινα οικτείρω." Άρα λοιπόν δεν είναι του θέλοντος ουδέ του τρέχοντος, αλλά του ελεούντος Θεού...Άρα λοιπόν όντινα θέλει, ελεεί και όντινα θέλει, σκληρύνει. Θέλεις λοιπόν μοί ειπεί, Διά τι πλέον μέμφεται; εις το θέλημα αυτού τις εναντιούται; Αλλά μάλιστα, συ, ω άνθρωπε, τις είσαι όστις ανταποκρίνεσαι προς τον Θεόν; Μήπως το πλάσμα θέλει ειπεί προς τον πλάσαντα, Δια τι με έκαμες ούτως;» ( ΡΩΜ 9: 15-20 )...Και από την Π.Δ: «ο πλασας κατα μονας τας καρδιας αυτων ο συνιεις εις παντα τα εργα αυτων» ( ΨΑΛΜ 33: 15 )...«πολλοι λογισμοι εν καρδια ανδρος η δε βουλη του κυριου εις τον αιωνα μενει” ( ΠΑΡΟΙΜ 19: 21 )....«ει δε και αυτος εκρινεν ουτως τις εστιν ο αντειπων αυτω ο γαρ αυτος ηθελησεν και εποιησεν» ( IΩΒ 23: 13 – LXX )... «ετι απ′ αρχης και ουκ εστιν ο εκ των χειρων μου εξαιρουμενος ποιησω και τις αποστρεψει αυτo;» ( ΗΣΑΙΑΣ 43: 13 )...«αναγγελλων προτερον τα εσχατα πριν αυτα γενεσθαι και αμα συνετελεσθη και ειπα πασα μου η βουλη στησεται και παντα οσα βεβουλευμαι ποιησω» ( ΗΣΑΙΑΣ 46: 10 ). Υπάρχουν πολλές άλλες παρόμοιες αναφορές μέσα στα κείμενα της Αγίας Γραφής.

8.        για το επίμαχο θέμα της «ελεύθερης βούλησης» αναφέρομαι και σε άλλα σημεία του βιβλίου

9.        Μερικά χαρακτηριστικά εδάφια: «Πιστός ο λόγος και πάσης αποδοχής άξιος, ότι ο Ιησούς Χριστός ήλθεν εις τον κόσμον δια να σώση τους αμαρτωλούς» (Α ΤΙΜΟΘ ) ...«του συντελεσθηναι αμαρτιαν και του σφραγισαι αμαρτιας και απαλειψαι τας ανομιας και του εξιλασασθαι αδικιας» ( ΔΑΝΙΗΛ 9: 24 )...«Επειδή ο Υιός του ανθρώπου ήλθε δια να σώση το απολωλός»   ( MΑΤΘ 18:11 )...«Και ημείς είδομεν, και μαρτυρούμεν, οτι ο Πατήρ απέστειλε τον Υιόν Σωτήρα του κόσμου» ( Α ΙΩΑΝ 4: 14 )...«Λέγει προς αυτούς ο Ιησούς, Το εμόν φαγητόν είναι να πράττω το θέλημα του πέμψαντός με και να τελειώσω το έργον αυτού» ( ΙΩΑΝ 4: 34 )...«Τη επαύριον βλέπει ο Ιωάννης τον Ιησούν ερχόμενον προς αυτόν, και λέγει, Ιδού ο αμνός του Θεού, ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου» ( ΙΩΑΝ 1: 29 )...«Και αυτος είναι ιλασμός περί των αμαρτιών ημών  και ουχί μόνον περί των ημετέρων, αλλά και περί ολου του κόσμου» ( Α ΙΩΑΝ 2: 1,2 )... «Δια τούτο εφανερώθη ο Υιος του Θεού, δια να καταστρέψη τα έργα του διαβολου»  ( A ΙΩΑΝ 3: 8 )