Ελεύθερη βούληση: Δώρο ή κατάρα;
FreeChristians

ΜΕΡΟΣ Α

Καλβινισμός και Αρμινιανισμός

Η ιδέα της ελεύθερης βούλησης έχει απασχολήσει αμέτρητους θεολόγους και έχει γίνει η αιτία να καταναλωθούν τόννοι από μελάνι. 

Πολλοί Δυτικοί θεολόγοι έχουν απορρίψει τον αποκρουστικό Θεό του Αυγουστινιανισμού και του Καλβινισμού, ο οποίος Θεός σώζει μονάχα όσους ανθρώπους έχει επιλέξει "προ καταβολής κόσμου", ανεξάρτητα απο την θέληση τους. Ως αντίδραση στην θεολογία του Καλβινισμού διατυπώθηκε η Αρμινιανική θεολογία της ελεύθερης βούλησης, η οποία πήρε το ονομά της από τον Ιάκωβο Αρμίνιο ( 1560-1609 ) ο οποίος αντιτάχθηκε έντονα στη διδασκαλία του "διπλού προορισμού" - σωσμένων και κολασμένων.

  Οι Ορθόδοξοι θεολόγοι έχουν επίσης ιστορικά ταχθεί υπέρ της ιδέας ότι η σωτηρία δεν γίνεται χωρίς τη συνεργασία ή ενάντια στη θέλησή του ανθρώπου. Ως εδώ όλα καλά. Το πρόβλημα με τους περισσότερους Αρμινιανιστές θεολόγους, συμπεριλαμβανωμένων και των δικών μας των Ορθοδόξων, είναι ότι δεν θεωρούν τον Θεό ικανό να οδηγήσει όλους τους ανθρώπους στο σημείο όπου θα ανταποκριθούν ελεύθερα στην αγάπη Του.

  Η ιδέα της ελεύθερης βούλησης διδάσκεται σε διάφορες παραλλαγές, συνήθως με λίγη δόση Καλβινισμού και στις περισσότερες περιπτώσεις υποστηρίζει την παραδοσιακή κόλαση των παντοτινών βασανιστηρίων.

  Η πιό ακραία έκδοση της Αρμινιανικής αυτής θεολογίας παρατηρείται στους κύκλους πολλών Ορθοδόξων συγγραφέων οι οποίοι απορρίπτουν το οποιοδήποτε ίχνος Καλβινισμού. Αξίζει να εξετάσουμε με προσοχή τη διδασκαλία ενός ικανότατου Ορθόδοξου εκφραστή του Αρμινιανισμού, του Δρ. Αλέξανδρου Καλόμιρου. Σε μία πολύ ενδιαφέρουσα ομιλία του το 1980 ο Δρ. Καλόμιρος καταπιάσθηκε με το δόγμα της κόλασης την οποία αποπειράθηκε να δικαιολογήσει ως έκφραση της αγάπης του Θεού, πάντα μέσα στα θεολογικά πλαίσια της «ελεύθερης βούλησης» των ανθρώπων. 

Η ομιλία αυτή, με τίτλο «Πύρινος ποταμός», δόθηκε κατά τη διάρκεια Ορθόδοξου συνεδρίου στο Σιάτλ της Αμερικής, και έγινε θετικά αποδεκτή ενώ μάλιστα εκδόθηκε και σε πολλές γλώσσες. (1)

  Στην αρχή της ομιλίας του ο Δρ. Καλόμιρος δεν δυσκολεύθηκε καθόλου να γκρεμίσει από τα θεμέλιά του το αποκρουστικό είδωλο που λατρεύουν οι περισσότεροι Χριστιανοί της Δύσης. Εξηγώντας γιατί ο κόσμος έχει απορρίψει τον Θεό είπε τα εξής: «Γιατί όμως οι άνθρωποι μισούν το Θεό; Τον μισούν όχι μονάχα επειδή τα έργα τους είναι σκοτεινά ενώ ο Θεός είναι φως, αλλά επίσης επειδή τον θεωρούν ως ένα επικίνδυνο εχθρό, ως έναν άμεσο και αιώνιο κίνδυνο, ως έναν αντίδικο...ως έναν δημόσιο κατήγορο και ως έναν αιώνιο διώκτη. Γιαυτούς έχει πάψει πλέον ο Θεός να είναι ο Παντοδύναμος γιατρός που ήρθε για να τους σώσει από την αρρώστεια και το θάνατο, και τον βλέπουν ως έναν ανήλεο δικαστή και έναν εκδικητικό βασανιστή... Βλέπετε ο Διάβολος κατάφερε να κάνει εμάς τους ανθρώπους να πιστεύουμε ότι ο Θεός δεν μας αγαπάει πραγματικά, ότι αγαπάει πραγματικά μονάχα τον εαυτόν Του, και ότι μας αποδέχεται μονάχα εάν συμπεριφερθούμε όπως Εκείνος θέλει, ότι μας μισεί όταν δεν συμπεριφερόμαστε όπως μας διέταξε να συμπεριφερόμαστε και ότι προσβάλλεται από την απειθαρχία μας σε τέτοιο βαθμό που θα πρέπει να πληρώσουμε με αιώνια βασανιστήρια τα οποία ο ίδιος προετοίμασε ειδικά γιαυτόν το σκοπό»

«Ποιός μπορεί να αγαπήσει έναν βασανιστή; Ακόμα και όσοι προσπαθούν να σώσουν τους εαυτούς τους από την οργή του Θεού δεν μπορούν πραγματικά να τον αγαπούν. Αγαπάνε μονάχα τους εαυτούς τους, προσπαθώντας να αποφύγουν την εκδίκηση του Θεού και να πετύχουν την αιώνια ευδοκία καταφέρνοντας να ευχαριστήσουν αυτόν τον φοβερό και υπερβολικά επικίνδυνο Δημιουργό. Αντιλαμβανόσαστε την συκοφαντία του Διαβόλου προς τον γεμάτο αγάπη και καλοσύνη Θεό μας; Γιαυτό ονομάστηκε και Διάβολος επειδή διαβάλλει. Ποιό όμως είναι το μέσο με το οποίο ο Διάβολος διέβαλλε και συκοφάντησε τον Θεό; Χρησιμοποίησε την ‘θεολογία’. Πρώτα εισήγαγε μία αναιπαίσθητη μετατροπή στη θεολογία, την οποία αφού έγινε αποδεκτή, κατάφερε να αυξήσει σε τέτοιο βαθμό που κατάντησε το Χριστιανισμό ως κάτι εντελώς αγνώριστο. Αυτό είναι που ονομάζουμε Δυτική θεολογία»

 Έχοντας γκρεμίσει το είδωλο της Αυγουστινιανικής/Καλβινιστικής θεολογίας από τα θεμέλιά του, στη συνέχεια ο Δρ. Καλομίρης απλά κονιορτοποιεί ότι έχει απομείνει ξεσκεπάζωντας απόλυτα το είδος του θεού στον οποίον πιστεύουν οι περισσότεροι Χριστιανοί της Δύσης: «Ο Θεός της Δύσης είναι ένας προσβεβλημένος και οργισμένος θεός, γεμάτος από θυμό για την απειθαρχία των ανθρώπων, και που επιθυμεί μέσα στην καταστροφική του μανία να βασανίζει ολόκληρη την ανθρωπότητα εις την αιωνιότητα για τις αμαρτίες της, εκτός εάν δεχτεί κάποια άπειρη ικανοποίηση για την πληγωμένη υπερηφανειά Του»

Συνεχίζοντας απτόητος ο Δρ. Καλομίρης διευκρινίζει στους ακροατές του ότι το κακό που υπάρχει στο σύμπαν προκύπτει από την ελεύθερη βούληση των λογικών όντων, οι δε τιμωρίες του Θεού είναι εξαγνιστικές και έχουν καθαρά παιδαγωγικό χαρακτήρα. Κι ενώ βρίσκεται τόσο κοντά στην αλήθεια που σχεδόν την αγγίζει, ο Δρ. Καλόμιρος τελικά σκόνταψε και έπεσε στην παγίδα του δικού του δογματισμού.

Αστόχησε ο κατά τα άλλα ικανός αυτός Ορθόδοξος συγγραφέας επειδή έπεσε και αυτός θύμα της πιό ανόητης κακοδοξίας, ότι δηλαδή οι ευεργετικές ενέργειες του Θεού περιορίζονται μονάχα σε αυτή τη ζωή και ότι μετά τον θάνατο δεν μπορεί να υπάρξει μετάνοια ή οποιουδήποτε άλλου είδους πνευματική βελτίωση και πρόοδος- με άλλα λόγια ότι οι άνθρωποι παραμένουν στην κατάσταση που βρέθηκαν όταν πέθαναν χωρίς περαιτέρω περιθώρεια εξέλιξης ή βελτίωσης.

Η κακοδοξία αυτή δημιουργεί περισσότερα προβλήματα απ’ όσα υποτίθεται λύνει. Για παράδειγμα καταργεί την ίδια την ιδέα της ελέυθερης βούλησης! Εάν οι άνθρωποι δεν μπορούν να επιλέξουν να υπακούσουν το ευαγγέλιο ή γενικά να μετανοήσουν στην άλλη ζωή τότε δεν υπάρχει ελεύθερη βούληση. 

Είναι δυνατόν ένα τόσο πολύτιμο δώρο να περιορίζεται μονάχα σε αυτήν την τόσο σύντομη ζωή; Κάτι τέτοιο θα αποτελούσε την πιό διαβολική παγίδα. Ή έχουν ελεύθερη βούληση οι άνθρωποι ή δεν έχουν. 

Εάν υπάρχει ελεύθερη βούληση σε αυτή τη ζωή τότε σίγουρα θα υπάρχει και στην άλλη ζωή. Εάν, όπως λέει και ο Δρ. Καλόμιρος, ο Θεός σέβεται απόλυτα την ελεύθερη βούληση των ανθρώπων, τότε γιατί τους την στερεί στην άλλη ζωή; Δυστυχώς, πολλές φορές οι θεολόγοι δεν εξετάζουν όλες τις λογικές ανακολουθίες που δημιουργούνται από τις διδασκαλίες τους.

Αυτή η ιδέα-μπαμπούλας, ότι δηλαδή μετά το θάνατο δεν υπάρχει πιθανότητα μετάνοιας ή σωτηρίας χρησιμοποιήθηκε από τους πατέρες της Ανατολικής εκκλησίας ως παιδαγωγικό ψέμα με σκοπό να αποτρέπουν τους απλοικούς Χριστιανούς από την αμαρτία. Όπως ήταν φυσικό, οι ανώριμοι Χριστιανοί έτρεμαν στη σκέψη ότι θα έρθει η Δευτέρα Παρουσία, ή ότι θα πεθάνουν ξαφνικά την ώρα που κάνουν κάποια αμαρτία. Ποιός δεν θα φοβόταν την ιδέα ότι ο θάνατος σφραγίζει μία για πάντα την τελική κατάσταση των ψυχών;

Όσο και οφέλιμο να φαίνεται, το ψέμα αυτό τελικά στην πράξη αποδεικνύεται εντελώς ανώφελο καθώς η αλήθεια δεν υπηρετείται από το ψέμα.

  Πράττοντας λοιπόν το μεγάλο αυτό θεολογικό σφάλμα, ο Δρ. Καλομίρης πλακώθηκε (όπως ο ...Σαμψών) κάτω από τα συντρίμια του ειδώλου που αρχικά γκρέμισε.

Προσπαθώντας στη συνέχεια να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα διέπραξε κι άλλες θεολογικές «γκάφες». Όπως για παράδειγμα με την εικόνα που προσπάθησε να περιγράψει ενός τελειοποιημένου σύμπαντος με τον Θεό να είναι τα πάντα εν πάσι αλλά με τους εχθρούς του Θεού να παραμένουν για πάντα αποξενωμένοι στην παρουσία Του υποφέροντας μάλιστα ως βασανιστήριο την αγάπη του Θεού! Ας κρίνει ο καθένας από μόνος του πόσο παράλογη είναι η κατάληξη του Δρ. Καρμίρη σχετικά με  τα παντοτινά βασανιστήρια των κολασμένων ως έκφραση της τέλειας αγάπης του Θεού προς αυτούς:

  «Αυτή είναι η κόλαση: Η απάντηση του μίσους στην αγάπη, η πικρία του να βλέπεις την αθώα χαρά, το να είσαι περιτριγυρισμένος από αγάπη και να έχεις μίσος στην καρδιά σου. Αυτή είναι η αιώνια κατάσταση των καταραμένων. Αγαπιούνται πάρα πολύ. Καλούνται στην γιορτή της χαράς. Ζούνε όλοι τους στην βασιλεία του Θεού, στη νέα γη και στους νέους ουρανούς. Κανένας δεν τους διώχνει. Ακόμα και αν ήθελαν να φύγουν μακριά δε θα μπορούσαν να φύγουν από τη νέα δημιουργία του Θεού, ούτε να κρυφτούν από την Πανταχού Παρουσία και την τρυφερή αγάπη του Θεού. Η μόνη εναλλακτική λύση τους πιθανώς να είναι να φύγουν μακριά από τα αδέλφια τους και να ψάξουν να βρούν ένα μέρος όπου να είναι μόνοι, αλλά ποτέ δε θα μπορέσουν να φύγουν από το Θεό και την αγάπη Του. Το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι στην αιώνια ζωή στη νέα αυτή Δημιουργία ο Θεός θα είναι τα πάντα σε όλα τα πλασματά Του» 

  Διαβάζοντας τα παραπάνω απίθανα από την «Ορθόδοξη» θεολογία του Δρ. Καλομίρη δεν εκπλάγηκα καθόλου που νωρίτερα στην ομιλία του είχε περιγράψει την κατάληξη της «αιώνιας πρόθεσης» του Θεού ως τραγωδία: «Όχι αδέλφοί μου, δυστυχώς για μας ο Παράδισος και η Κόλαση δεν εξαρτώνται από τον Θεό. Εάν εξαρτώνταν από τον Θεό, δε θα είχαμε τίποτα να φοβηθούμε. Δεν έχουμε τίποτα να φοβηθούμε από την αγάπη. Αλλά δεν εξαρτάται από τον Θεό. Εξαρτάται εντελώς από εμάς τους ίδιους, και εκεί βρίσκεται όλη η τραγωδία. Ο Θεός θέλει να είμαστε κατ’ ομοιωσίν Του, αιώνια ελεύθεροι. Μας σέβεται απόλυτα. Αυτή είναι η αγάπη...Δυστυχώς δεν υπάρχει καμμία πιθανότητα να ξεφύγουμε απο το φως του Θεού. Σε αυτήν τη ζωή μπορούμε. Στη νέα Δημιουργία της Ανάστασης, ο Θεός θα είναι παντού και μέσα στους πάντες. Το φως του και η αγάπη Του θα αγκαλιάσουν τους πάντες. Δε θα υπάρχει κανένα μέρος που να κρύβεται από τον Θεό, όπως γίνεται κατα τη διάρκεια αυτής της ζωής την οποία ζούμε μέσα στο βασίλειο του πνεύματος αυτού του κόσμου. Το βασίλειο του Διαβόλου θα διαλυθεί από την Γενική Ανάσταση και ο Θεός θα αναλάβει ξανά την ιδιοκτησία της κτίσης Του. Η αγάπη θα ντύσει τα πάντα με την ιερή φωτιά της η οποία θα ρέει ως ποταμός από τον θρόνο του Θεού και θα ποτίζει τον Παράδεισο. Αυτός ο ίδιος ο ποταμός της Αγάπης όμως – για όσους έχουν μίσος στην καρδιά τους – θα πνίγει και θα καίει. Η διαφορά έγκειται στην ελεύθερη βούληση του ανθρώπου, την οποία ο Θεός σέβεται απόλυτα»

Χρειάζεται μεγαλύτερη απόδειξη για το πώς ένα θεολογικό ψέμα οδηγεί στο ενελώς παράλογο; Ούτε λίγο ούτε πολύ, το καλύτερο που έχει να παρουσιάσει η επικρατούσα Ορθόδοξη θεολογία αντιστρέφει εντελώς τους όρους ενώ αλλάζει ακόμα και το ίδιο το νόημα των λέξεων. Είναι λογική η ιδέα ενός Θεού που βασανίζει για πάντα τα παιδιά Του από αγάπη; Αυτό δεν είναι αγάπη, είναι σαδισμός στη χειρότερη του μορφή. Φυσικά και μία τέτοια κατάληξη στο "μεγάλο σχέδιο του Θεού" θα είναι, όπως παραδέχεται και ο Δρ. Καλομίρης, η χειρότερη τραγωδία.

Το ίδιο λάθος κάνει και ένας άλλος Ορθόδοξος συγγραφέας, ο Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης ο οποίος στο άρθρο του με τίτλο «Η θρησκεία είναι νευροβιολογική ασθένεια, η δε Ορθοδοξία η θεραπεία της» δεν πείθει για την θεραπευτική αξία του συγκεκριμένου «Ορθόδοξου» δόγματος ότι η αγάπη του Θεού αποκτάει διαφορετική (μη-ευεργετική) σημασία μετά το θάνατο όσων απέτυχαν σε αυτήν τη ζωή να γίνουν σωστοί Χριστιανοί:

  «θα σωθούν εκείνοι που βλέπουν τον αναστάντα Χριστόν εν δόξη εις αυτήν την ζωήν, είτε "δι' εσόπτρου εν αινίγματι" μέσω των αδιαλείπτων εν τη καρδία προσευχών και ψαλμών, είτε "πρόσωπον προς πρόσωπον" μέσω του δοξασμού. Εκείνοι που δεν Τον βλέπουν ούτως εις την ζωήν ταύτην, θα ιδούν την δόξαν Του ως αιώνιον και καταναλίσκον πύρ και σκότος εξώτερον εις την άλλην ζωήν. Η άκτιστος δόξα, την οποίαν έχει ο Χριστός κατά φύσιν από τον Πατέρα, είναι παράδεισος δι' εκείνους, των οποίων η εγωκεντρική και ιδιοτελής αγάπη έχει θεραπευθή και μεταμορφωθή εις ανιδιοτελή αγάπην. Όμως η ιδία δόξα είναι το άκτιστον πύρ το αιώνιον και η κόλασις δι' εκείνους που επέλεξαν να μείνουν αθεράπευτοι μέσα εις την ιδιοτέλειάν των...»

Δεν είναι εν προκειμένω σαφείς μόνον η Γραφή και οι Πατέρες, αλλά και αι Ορθόδοξοι εικόνες της Κρίσεως. Το ίδιον το εκπηγάζον εκ του Χριστού χρυσόν φώς της δόξης, μέσα εις το οποίον περικλείονται οι φίλοι Του, γίνεται κόκκινον καθώς κυλά προς τα κάτω, δια ν' αγκαλιάση, αυτή η ιδία θεία αγάπη, τους "κατηραμένους," που την βλέπουν ως δύναμιν κολαστικήν. Αυτή είναι η δόξα και η αγάπη του Χριστού, που καθαρίζει τα αμαρτήματα όλων, αλλά δοξάζει τους μεν και κολάζει τους δέ» (2)

Είναι άξιο απορίας το πώς ακριβώς η αγάπη του Χριστού θα καθαρίσει τα αμαρτήματα όλων, και παρόλα αυτά ορισμένοι να συνεχίζουν να επιλέγουν να είναι αθεράπευτοι, με αποτέλεσμα να συνεχίζουν να τιμωρούνται...

Άλλος ένας Ορθόδοξος συγγραφέας, ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος, ο οποίος θέλοντας και μη, δεσμευόταν από την επικρατούσα θεολογία, επίσης αναπόφευκτα έφτασε στο σημείο να διαστρεβλώνει το νόημα λέξεων όπως η αγάπη και η χάρη. Οι αντιφάσεις είναι κραυγαλέες: «κατά την φρικτή ώρα του θανάτου, κατά την οποία η ψυχή βιαίως χωρίζεται από την αρμονία με το σώμα, γίνονται φοβερά πράγματα. Τις ψυχές των αγίων τις παραλαμβάνουν οι άγγελοι, και τις ψυχές των αμαρτωλών οι δαίμονες. Στην διδασκαλία των Πατέρων της Εκκλησίας γίνεται λόγος για τα λεγόμενα τελώνια, που είναι οι δαίμονες, τα εναέρια πνεύματα, τα οποία θέλουν και επιδιώκουν να κρατήσουν αιωνίως τις ψυχές όλων των ανθρώπων... Με τα τελώνια, οι Πατέρες της Εκκλησίας εννοούν τόσο το μίσος και την επιθετική μανία των δαιμόνων, όσο και την ύπαρξη των παθών, που ζητούν ικανοποίηση, αλλά δεν μπορούν να ικανοποιηθούν, λόγω της μη υπάρξεως του σώματος. Αυτή ακριβώς η κατάσταση πνίγει την ψυχή του ανθρώπου, η οποία αισθάνεται τρομακτική δυσφορία. Το βασανιστήριο αυτό της ψυχής ομοιάζει με την πλήρη απομόνωση ενός ανθρώπου στην φυλακή, χωρίς να έχη την δυνατότητα, να κοιμηθή, να τραφή, να συναντήση άνθρωπο κ.λ.π. Τότε πραγματικά εξαγριώνονται τα πάθη και όλη η ύπαρξή του... Κατά την Δευτέρα Παρουσία η ψυχή, με την Χάρη του Θεού, θα επανενώση τα στοιχεία του σώματος, θα αποτελεσθή ολόκληρος ο άνθρωπος, καί, φυσικά, τότε τα σώματα τόσο των δικαίων όσο και των αδίκων θα είναι πνευματικά, δηλαδή δεν θα έχουν ανάγκη τροφής, δεν θα περιορίζονται από αποστάσεις και άλλους περιορισμούς. Η ανάσταση είναι ένα δώρο που χορηγείται σε όλους τους ανθρώπους, δικαίους και αδίκους..Ο Λάζαρος δεν φαίνεται να στενοχωρήται για την φρικτή δοκιμασία του Πλουσίου, δεν βλέπει την Κόλαση, ενώ ο Πλούσιος βλέπει την δόξα του Παραδείσου. Πραγματικά, εκείνος που ζη μέσα στο άκτιστο Φώς, στην μεγάλη θεωρία του Θεού, όπως λέγουν οι Πατέρες μας, ξεχνά τον κόσμο. Το Φώς είναι τόσο μεγάλο, τόσο εκτυφλωτικό που δεν αφήνει να δη κανείς και κάτι άλλο διαφορετικό. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι άγιοι δεν προσεύχονται για ολόκληρο τον κόσμο. Προσεύχονται και παρακαλούν τον Θεό, έχοντας, μάλιστα, μεγαλύτερη κοινωνία μαζί Του...στην άλλη ζωή όλοι θα δούν τον Θεό, αλλά οι δίκαιοι θα έχουν κοινωνία, μέθεξη, ενώ οι αμαρτωλοί δεν θα έχουν μέθεξη και κοινωνία...»

«Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο λόγος του Χριστού για την μελλοντική δίκη. Εκεί όλοι θα δούν τον Κριτή, όλοι θα συνομιλήσουν μαζί Του, αλλά άλλοι θα απολαύσουν την δόξα Του, και άλλοι θα βιώσουν την καυστική ενέργεια της θείας Χάριτος...Όσοι, όμως, κατά την έξοδο της ψυχής από το σώμα, δεν μετανόησαν, αυτοί, επειδή δεν έχουν πνευματική όραση, βιώνουν μόνο την καυστική ενέργεια του Θεού, καί, βέβαια, δεν πρόκειται ποτέ να έχουν μέθεξη στο αγαθό. Προσευχόμαστε όμως για όλους, γιατί δεν ξέρουμε την εσωτερική τους πνευματική κατάσταση...»

«Ο Θεός στέλλει την Χάρη Του προς όλους τους ανθρώπους, αφού αυτός "ανατέλλει τον ήλιον επί δικαίους και αδίκους και βρέχει επί πονηρούς και αγαθούς". Αν ο Θεός μας δίνη εντολή να αγαπούμε όλους τους ανθρώπους, ακόμη και τους εχθρούς μας, το ίδιο κάνει και Εκείνος. Είναι αδύνατον να μη αγαπά και τους αμαρτωλούς. Όμως ο κάθε άνθρωπος, ανάλογα με την πνευματική του κατάσταση, αισθάνεται διαφορετικά την αγάπη του Θεού...»

«Το φως έχει δύο ιδιότητες, ήτοι την φωτιστική και την καυστική. Εάν κάποιος άνθρωπος έχη καλή όραση ευεργετείται από την φωτιστική ιδιότητα του ηλίου, του φωτός, και χαίρεται όλη την δημιουργία. Αν όμως κάποιος άλλος στερήται οφθαλμού, δεν έχει όραση, τότε αισθάνεται την καυστική ιδιότητα του φωτός. Αυτό θα γίνη και στην μέλλουσα ζωή, καθώς επίσης και στην ζωή της ψυχής μετά την έξοδό της από το σώμα. Ο Θεός θα αγαπά και τους κολασμένους, αλλά αυτοί θα αδυνατούν να αισθανθούν αυτήν την αγάπη ως φώς. Θα την αισθάνωνται ως πύρ, επειδή δεν θα έχουν πνευματικό οφθαλμό και πνευματική όραση» (3)

Τί να πει κανείς για όλα αυτά; Όταν οι λέξεις χάνουν τη σημασία τους, οτιδήποτε μπορεί να γίνει πιστευτό, ακόμα και ότι ο Θεός θα βασανίζει για πάντα τα πλασματά Του απο...αγάπη! Κατα τα άλλα, οι ίδιοι θεολόγοι διαμαρτύρονται στην ιδέα ότι τελικά θα σωθούν όλοι οι άνθρωποι λέγοντας ότι ο Θεός δεν είναι σαν τους βιαστές που επιβάλλουν την αγάπη τους... Πρέπει τέλος πάντων να αποφασίσουν. Επιβάλλει ο Θεός την αγάπη του ή δεν την επιβάλλει;

Όσο για τους «άγιους» που θα έχουν... τυφλωθεί τόσο πολύ από την αγάπη και τη δόξα του Θεού που δεν θα νοιάζονται πλέον για το καλό των συνανθρώπων τους που θα ψήνονται για πάντα στα καζάνια της κόλασης (όπως ο Λάζαρος της παραβολής που δεν φαίνεται να στενοχωρήται για την φρικτή δοκιμασία του Πλουσίου), ο Θεός να μας φυλάει από τέτοια «αγιοσύνη» και τέτοια «μακαριότητα». Φυσικά οι θεολόγοι που υπερασπίζονται τέτοιες παρα-λογίες επίσης ζητάνε από τους αναγνώστες τους να απορρίπτουν τη λογική, ως αν-έμπιστο κριτήριο αξιολόγησης πνευματικών ζητημάτων.

Ευτυχώς η επικρατούσα και εντελώς παράλογη αυτή αντίληψη της αγάπης και της χάρης του Θεού δεν γίνεται αποδεκτή απο όλους τους Ορθόδοξους θεολόγους. Αν και μειονότητα, υπάρχουν και φωτισμένοι άνθρωποι μέσα στο θεολογικό πλήρωμα της Ορθοδοξίας, κυρίως στη μαρτυρική Ρωσία, που δεν παίζουν παιχνίδια με τις λέξεις και απλά αναγνωρίζουν ότι η πραγματική διδασκαλία της Ορθοδοξίας βασίζεται επάνω στο ακλόνητο θεμέλιο της Αποκατάστασης.

 

  Συνεχίζεται... ΜΕΡΟΣ Β

---

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

---