Η μελλοντική επικράτηση του Πνεύματος Χριστού

Η νέα θρησκευτική Μεταρρύθμιση που συντελείται σε παγκόσμιο επίπεδο αναπόφευκτα θα αγγίξει όλες τις θρησκείες συμπεριλαμβανομένου και του Χριστιανισμού. Η ανθρωπότητα έχει κουραστεί από τα συνεχή προβλήματα που προκαλεί η μισαλλοδοξία και γενικά ο θρησκευτικός φανατισμός και είναι θέμα χρόνου για την ολοκληρωτική απόρριψη και κατάργηση κάθε απάνθρωπου στοιχείου από τις θρησκείες. Στους μελλοντικούς αιώνες, οι Χριστιανοί θα συνεχίσουν ίσως να ανήκουν σε ξεχωριστές εκκλησίες-θεσμούς και δόγματα αλλά δεν θα εξαρτώνται από αυτά, ούτε θα εμποδίζονται στο να απολαμβάνουν μία πλήρη κοινωνία και μία πλήρη πνευματική επικοινωνία με τους «αλλόδοξους» αδελφούς τους. Οι Χριστιανοί του μέλλοντος απλά θα αγνούν τα οποιαδήποτε κατάλοιπα αποκλειστικότητας που θα συναντάνε στις πατροπαράδοτες εκκλησίες τους των οποίων οι διάφοροι οπισθοδρομικοί «ιεροί κανόνες» εάν δεν καταργηθούν επίσημα «de juro», στην πράξη «de facto» θα πάψουν να ισχύουν και να εφαρμόζονται. Αυτό ήδη το βλέπουμε σε πολλές περιπτώσεις στην Ελλάδα όπου οι ιερείς συστηματικά παραβαίνουν, η αν θέλετε, υπερ-βαίνουν τους διάφορους «ιερούς κανόνες» σε περιπτώσεις όπως η ταφή αβάπτιστων νηπίων, και γενικά στις τελέσεις μυστηρίων όταν εμπλέκονται αλλόδοξοι κουμπάροι, νονοί κλπ. Αυτό θα γίνεται ολοένα και περισσότερο καθώς η Ελλάδα εξελίσσεται με ραγδαίους ρυθμούς σε πολυ-πολιτιστικό κράτος. Μάλιστα κάθε φορά που κάποιος συντηρητικός παπάς τολμήσει να τηρήσει το γράμμα των αναχρονιστικών αυτών κανόνων και αρνηθεί να θάψει κάποιο αβάπτιστο νήπιο ή να τελέσει κάποιο γάμο όταν οι κουμπάροι έχουν παντρευθεί με πολιτικό γάμο, κλπ, αμέσως ξεσηκώνεται ( χάρις στα ΜΜΕ ) η κοινή γνώμη.

Στο μέλλον λοιπόν η εκκλησιαστική τοποθέτηση του κάθε Χριστιανού θα έχει απλά έναν τυπικό χαρακτήρα και θα προσεγγίζεται ως ένα πολύτιμο πολιτιστικό στοιχείο που μαζί με τα υπόλοιπα «ήθη και έθιμα» της φυλής του θα διαφυλάσσεται με σεβασμό και υπερηφάνεια. Αυτό ήδη ισχύει για τους περισσότερους από εμάς τους Έλληνες καθώς απλά ανεχόμαστε τα διάφορα αναχρονιστικά στοιχεία της πατροπαράδοτης θρησκείας μας, ενώ συνεχίζουμε να χαιρόμαστε τα υπόλοιπα ομολογουμένως πλούσια πολιτιστικά στοιχεία της. Στο μέλλον σίγουρα όλοι οι Χριστιανοί θα απολαμβάνουν ένα καλύτερο πνευματικό επίπεδο, όπως θα κάνουν και όσοι είναι αλλό-θρησκοι ή μη-θρησκοι. Η «πνευματική» εμπειρία των ανθρώπων δεν θα περιορίζεται σε κάποιο συγκεκριμένο τόπο ή χρόνο. Κάθε στιγμή θα θεωρείται πνευματική εμπειρία! Ολόκληρη η ανθρώπινη εμπειρία θα θεωρείται «ιερή» και «άγια». Ακόμα και τα μικρά παιδιά θα γνωρίζουν ότι ο Θεός βρίσκεται μέσα τους και όχι σε κάποιο απόμακρο ουρανό. Έτσι θα εκπληρωθούν και τα λόγια του προφήτη ότι θα έρθει η ημέρα που κανένας δε θα λέει στο γειτονά του να γνωρίσει τον Θεό επειδή όλοι οι άνθρωποι, μικροί και μεγάλοι, θα έχουν επίγνωση της Ζωοδόχου Πηγής της οποίας ο Λόγος θα βασιλεύει μέσα σε όλες τις καρδιές.

Όλα αυτά ίσως αργήσουν να γίνουν, ίσως να γίνουν και σύντομα, κανένας δε γνωρίζει. Αυτό που είναι όμως σίγουρο είναι ότι η ανθρωπότητα βρίσκεται πλέον κοντά στην ενηλικίωση και είναι έτοιμη να απολαύσει όλο και περισσότερο, όλο και πιό ελεύθερα και άμεσα την πραγματικότητα της Θεότητας. Το Πνεύμα του Χριστού πνέει σε όλη τη γή και σκορπίζει όλα τα σύννεφα και όλες τις σκιές που στέκονται εμπόδιο μεταξύ Θεού και ανθρώπου. Ο Θεός και οι άνθρωποι θα απολαμβάνουν πλέον μία σχέση «οριζόντια» και όχι «κάθετη». Θα έρθει η μέρα που δε θα βλέπουμε πλέον το Θεό ως «Δεσπότη» αλλά όλοι μας θα Τον βλέπουμε και θα Τον απολαμβάνουμε ως ισότιμο φίλο, κάτι άλλωστε που επιθυμεί και ο ίδιος. Η δόξα του Κυρίου ήδη γεμίζει, για όσους έχουν μάτια να δούν, ολόκληρη τη γη.

Αυτή η εικόνα ίσως να μην αρέσει σε πολλούς θρήσκους Χριστιανούς, αλλά θα πρέπει να καταλάβουν ότι ο Χριστός δεν είναι μονοπώλιο κανενός. Μαθητές δεν είναι όσοι τον ονομάζουν Κύριο ή όσοι γνωρίζουν το όνομά Του λες και πρόκειται για κάποια μαγική φόρμουλα. Μαθητές Του είναι όσοι αγκαλιάζουν το Πνεύμα Του, το Πνεύμα της αγάπης. Αμέτρητοι μη-Χριστιανοί ήδη απολαμβάνουν την βασιλεία του Χριστού χωρίς καν να τον γνωρίζουν «ονομαστικά». Όσοι άνθρωποι γίνονται δέκτες της αγάπης, αναγνωρίζονται ως αφυπνισμένα παιδιά του Θεού επειδή «όσοι αγαπάνε έχουν γεννηθεί από τον Θεό». Σε όσους δείχνουν καλοσύνη στο συνανθρωπό τους, το Πνεύμα Χριστού ήδη αναπαύεται μέσα τους, επειδή η καλοσύνη που δείχνουν, την δείχνουν προς τον ίδιο τον Χριστό, ακόμα και αν δεν τον αναγνωρίζουν ονομαστικώς. Αυτό που μετράει είναι να αναγνωρίζουμε τον Χριστό πνευματικώς, και όχι απλά ονομαστικώς. Όσοι αναγνωρίζουν τον Χριστό μονάχα ονομαστικώς απλά κοροϊδεύουν τους εαυτούς τους. Τον Χριστό αναγνωρίζουν μονάχα «όσοι κάνουν το θέλημα του Πατέρα Του». Το θέλημα του Πατέρα Του δεν είναι άλλο από το να ελευθερωθούν απο την σκλαβειά της κακίας όλοι οι άνθρωποι. Πόσοι Χριστιανοί έχουν υποχρεωθεί να σηκωθούν από τα πνευματικά καθισματά τους για να τα δώσουν σε Βουδιστές, σε Ινδουϊστές, σε Μουσουλμάνους και σε Αθεϊστές οι οποίοι είναι περισσότερο πνευματικοί από αυτούς! Η ερώτηση είναι απλή. Ποιός απολαμβάνει τη βασιλεία του Θεού περισσότερο, ένας αθεϊστής που είναι γεμάτος από αγάπη για το συνανθρωπό του και που συγχωρεί όσους τον αδικούν ή ένας Χριστιανός που είναι γεμάτος από φθόνο, μίσος και κακία και που δεν μπορεί να συγχωρήσει;

Η βασιλεια των ουρανών λοιπόν δεν είναι προνόμιο των Χριστιανών. Η βασιλεία των ουρανών βρίσκεται μέσα στις καρδιές των ανθρώπων ανεξαρτήτου θρησκείας που έχουν ανταποκριθεί στο κάλεσμα της αγάπης. Αυτό το αναγνωρίζει έμεσσα και η εκκλησιαστική παράδοση, ή μάλλον η «ανώτερη» εκκλησιαστική παράδοση. Πόσοι Χριστιανοί άραγε γνωρίζουν ότι ο Βούδας έχει επισημοποιηθεί ως άγιος της Χριστιανικής εκκλησίας; Κι όμως είναι αλήθεια. Ο μεγάλος ιστορικός και θρησκειολόγος Max Müller επισήμανε ότι «ένα από τα πιό απίθανα γεγονότα της εκκλησίας είναι η αποδοχή του Βούδα στον κατάλογο των Αγίων» (1). Ο Müller επίσης έγραψε ( Chips, IV, 188 ): «Εάν ο Βούδας έζησε μία τόσο άγια ζωή πολλοί λίγοι άγιοι αξίζουν τον τίτλο του αγίου περισσότερο από τον Βούδα, και κανένας, είτε στην Ελληνική είτε στη Ρωμαϊκή εκκλησία δε θα πρέπει να αισθάνεται ντροπή που τιμήθηκε με τέτοιον τρόπο ο Βούδας ώστε να αποδοθεί και σε αυτόν η αγιοσύνη που ήταν να αποδοθεί στον ερημήτη Άγιο Ιωσαφάτ». Γνωστά άλλωστε είναι και τα λόγια του μεγάλου εξερευνητή Μάρκο Πόλο: «Εάν ο Βούδας ήταν Χριστιανός, θα ήταν σίγουρα ένας μεγάλος άγιος του Κυρίου Ιησού Χριστού, τόσο καλή και αγνή ήταν η ζωή που έζησε» (2). Πράγματι, μία από τις πιό διαδεδομένες παραδόσεις του Μεσαίωνα ήταν αυτή με την είσοδο του Βούδα (με τα ονόματα Barlaam και Joasaph) μέσα στην Ανατολική Ορθόδοξη και στη Ρωμαϊοκαθολική εκκλησία. (3) Όπως γράφει και ο Friedrich Heiler, ο Bodhisattva Βούδας μνημονεύεται στο Ελληνορθόδοξο εορτολόγιο (Menaean), καθώς επίσης και στο Martyrologium Romanum, ως Άγιος Ιωσαφάτ (St. Josaphat)

Όσοι Χριστιανοί πιστεύουν ότι το Άγιο Πνεύμα μιλούσε μονάχα μέσω των Εβραίων προφητών, και ότι ο Θεός δεν μιλούσε πουθενά αλλού, ας διαβάσουν τα παρακάτω λόγια του Βούδα και ας κρίνουν απο μόνοι τους εάν τα λόγια αυτά ήταν εμπνευσμένα από τον Λόγο του Κυρίου ο οποίος ας μην ξεχνάμε «φαίνει» πάντας τους ανθρώπους: «Ακόμα και αν κλέφτες και δολοφόνοι πρόκειται να σας κόβουν με πριόνι ένα ένα τα μέλη του σωματός σας, εάν το πνεύμα σας γεμίσει με οργή τότε δεν πράττετε τη θρησκεία μου. Ακόμα και σε μία τέτοια περίπτωση, θα πρέπει να προσέχετε. Ο νούς δε θα πρέπει να διαταραχθεί, δε θα πρέπει να πούμε άσχημο λόγο αλλά να παραμείνουμε αγαθοί και ελεήμονες, με καλό σκοπό, χωρίς εσωτερικό μίσος, και θα θέλουμε να γεμίσουμε αυτόν τον συνανθρωπό μας ( τον βασανιστή ) με την αγάπη μας και να τον διαπεράσουμε με το Πνεύμα της καλοσύνης, με το Πνεύμα αυτό που δεν γνωρίζει όρια και που είναι ελεύθερο από εχθρότητα και κακία» (4). Είναι δυνατόν τα λόγια αυτά να μην ήταν εμπνευσμένα από Πνεύμα Άγιο και από Πνεύμα Χριστού; Οι επιστήμονες θρησκειολόγοι συμφωνούν ότι όλες οι μεγάλες θρησκείες περιέχουν ανώτερα στοιχεία που αποτελούν πεδίο ενότητας μεταξύ τους. Δυστυχώς οι εξουσιομανείς που ελέγχουν τις θεσμοποιημένες μορφές των θρησκειών ενδιαφέρονται περισσότερο για τη διαιώνιση των διαφορών και της αποκλειστικότητας των θεσμών που υπηρετούν και δεν αναγνωρίζουν ότι η υπέροχη πραγματικότητα που ονομάζουμε Θεός αποκαλύπτεται ποικιλοτρόπως. Τελικά τόσο μίσος και τόσες σφαγές στο όνομα του Θεού για το τίποτα...

Σχετικά με την ενότητα που υπάρχει ανάμεσα στις μεγάλες θρησκείες, ιδιαίτερα όσον αφορά τις ανώτερες διδασκαλίες τους, αξίζει να αναφέρουμε την προσευχή ενός Καθολικού Καρδινάλιου ( Nicolas of Cusa ) ο οποίος άν και ζούσε στο σκοτάδι του Μεσσαίωνα είχε την διορατικότητα να πεί τα εξής: «Εσύ είσαι ω Κύριε εκείνος που αναζητείται με διάφορους τρόπους μέσα από τις διάφορες θρησκείες, και που ονομάζεσαι με πολλά ονόματα, επειδή εσύ παραμένεις ο ίδιος και είσαι υπεράνω γνώσης και ορισμού. Δείξε την μεγάλη Χάρη σου και το άγιο προσωπό σου, ώστε να πάψει το σπαθί, το μίσος και το κάθε κακό, και όλοι να γνωρίσουν ότι δεν υπάρχει παρά μία θρησκεία μέσα στην ποικιλία των ανθρώπινων παραδόσεων» (5)

Πρέπει επιτέλους να πάψει η αντιπάθεια μεταξύ ανθρώπων διαφορετικών θρησκευτικών πεποιθήσεων. Τέτοιου είδους αντιπάθεια αποτελεί προσβολή εναντίον του ίδιου του Θεού. Ως Χριστιανοί καλούμαστε να διακηρύξουμε στην ανθρωπότητα τα καλά νέα της βασιλείας του Χριστού και όσοι πιστοί... προσέλθετε. Ο Χριστός είναι αυτός που μιλάει στις καρδιές των ανθρώπων και που καλεί τον καθέναν με τη σειρά του (είτε σε αυτή τη ζωή είτε στην άλλη) στη βασιλεία Του. 

Εάν είναι να επικρατήσει η θρησκεία μας, ας επικρατήσει με την πειθώ, με την ειλικρίνεια και χωρίς ψυχολογικά τεχνάσματα. Κάθε άλλου είδους προσπάθεια επικράτησης της μίας θρησκείας εις βάρος της άλλης αποτελεί έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Ένας συγγραφέας με το παράξενο όνομα Rabindranath Tagore (6) γράφει τα εξής: «Η προσπάθεια να επιβάλλουν την θρησκεία τους ως την κυριαρχούσα παντού και για πάντα είναι φυσιολογική για όσους ανθρώπους τείνουν προς τον σεκταριανισμό. Οι άνθρωποι αυτοί δε θέλουν να ακούσουν ότι ο Θεός είναι γεναιόδωρος με την αγάπη Του ή ότι οι σχέσεις Του με τους ανθρώπους δεν περιορίζονται σε μία οδό - αδιέξοδο που ξαφνικά παύει να ισχύει σε κάποιο χρονικό σημείο της ιστορίας. Εάν ποτέ επέλθει μία τέτοια καταστροφή στην ανθρωπότητα που μία θρησκεία να καταπιεί τα πάντα, τότε ο Θεός θα χρειαστεί να προμηθεύσει μία νέα κιβωτό του Νώε για να σώσει τα δημιουργηματά Του από την πνευματική καταστροφή»

Και πάλι ο Friedrich Heiler: «Η χαρά στην ιδιαιτερότητα μίας άλλης θρησκείας είναι τελικά η χαρά προς τον ίδιο τον Θεό. Ο Χριστιανός φιλόσοφος Friedrich Schleiermacher ρώτησε εάν ο Χριστιανισμός είναι προορισμένος να είναι η μοναδική θρησκεία της ανθρωπότητας. Σίγουρα πίστευε ότι το πνεύμα του Χριστιανισμού ήταν ενάντιο σε τέτοιου είδους δεσποτισμό. Δεν αποτελεί βασικό δόγμα της Χριστιανικής πίστης να δημιουργήσει θρησκευτική ομοιογένεια καταστρέφοντας όλες τις άλλες θρησκείες. Αντίθετα τιμάει τις άλλες θρησκείες επειδή όλες περιέχουν τα βασικά συστατικά στοιχεία για αυτήν που ο Schleiermacher ονομάζει ως «τη θρησκεία όλων των θρησκειών». Ένας Χριστιανός συγγραφέας, ονόματι Toynbee μας θυμίζει τα σχεδόν ποιητικά λόγια που είπε ο υπέρμαχος της εξαφανιζόμενης θρησκείας των εθνικών Quintus Aurelius Symmachus στον πατέρα της εκκλησίας Αμβρόσιο: «Ένα τόσο μεγάλο μυστήριο δεν μπορεί ποτέ να γίνει κατανοητό μονάχα μέσω μίας οδού» (7).

Και τα εξίσου ποιητικά σχόλια του Toynbee: «Μπορούμε να δεχτούμε τα λόγια του Symmachus στις καρδιές μας  χωρίς να προδώσουμε τον Χριστιανισμό, αλλά δεν μπορούμε να σκληρύνουμε τις καρδιές μας στα λόγια του Symmachus χωρίς να τις σκληρύνουμε τις καρδιές μας στον ίδιο τον Χριστό, επειδή αυτό που κήρυξε ο Symmachus ήταν η Χριστιανική αγάπη για την οποία ο Απόστολος έγραψε ότι ποτέ δε πίπτει. Εάν υπάρχουν προφητείες θα καταργηθούν, εάν γλώσσες θα πάψουν και αν υπάρχει γνώση θα καταργηθεί» (8)

Ακούω ήδη τα παράπονα των Φονταμενταλιστών Χριστιανών: "Τί σχέση έχει ο Χριστός με τον Βελιάλ;" κλπ. Δεν είναι ανάγκη να ασπαστούμε μία θρησκεία επειδή τη σεβόμαστε. Αφού εμείς οι Χριστιανοί νομίζουμε ότι έχουμε τη «σωστή» θρησκεία μπράβο μας αλλά αυτό δε σημαίνει ότι υποτιμάμε τους συνανθρώπους μας και τις θρησκείες τους, όσο πρωτόγονες και αν νομίζουμε ότι αυτές είναι. Ας κοιτάξουμε πρώτα τα δικά μας χάλια... Εάν είναι να πείσουμε τον κόσμο για την αγάπη του Χριστού ας μάθουμε πρώτα να την ζούμε εμείς οι ίδιοι που ονομάζουμε τους εαυτούς μας μαθητές Του. Διαφορετικά αυτό που σπρώχνουμε είναι κάποια νεκρή ιδεολογία. Ο κόσμος δε χρειάζεται τη Χριστιανική θρησκεία, χρειάζεται το ζωοποιό Πνεύμα Χριστού, το οποίο εμπνέει όλες τις θρησκείες και το οποίο μεταδίδεται με έργα αγάπης και όχι με δογματικές τοποθετήσεις ή μέσω θρησκευτικών συστημάτων. Το Πνεύμα Χριστού μεταδίδεται μέσω της ζωντανής πίστης και όχι μέσω των συμβόλων της πίστης: «Όσο βαθύτερος είναι ο σεβασμός μας προς τον Θεό, άλλο τόσο βαθύτερος πρέπει να είναι και ο σεβασμός μας προς τις άλλες θρησκείες. Πρίν από περίπου δύο χιλιάδες χρόνια, ένας μαθητής του Βουδισμού, ο σοφός βασιληάς Asoka δίδαξε τους υπηκόους του ότι όποιος τιμάει μία άλλη θρησκεία ουσιαστικά τιμάει την δική του, και όποιος υποτιμάει μία άλλη θρησκεία, ουσιαστικά υποτιμάει τη δική του. Η σοφή συμβουλή του ισχύει και για σήμερα. Όποιος έχει διαπεράσει το μυστήριο της θρησκείας παύει πλέον να θέλει απλά να προσυλητίζει ανθρώπους από άλλες θρησκείες στη δική του. Επιπλέον η επιθυμία του είναι διπλή, να δίνει και να παίρνει, να αντιπροσωπεύει προς τα έξω τον Χριστιανισμό στην αγνότερη μορφή του και με τη σειρά του να μαθαίνει σχετικά με τα πιό βαθειά νοήματα στις θρησκείες των άλλων ανθρώπων. Δε θέλει να κυριεύσει τις άλλες θρησκείες, αλλά να ενωθεί μαζί τους σε ένα υψηλότερο επίπεδο. Δε θα τις καταστρέψει αλλά θα τις εκπληρώσει ( βλέπε ΜΑΤΤΘ 5 :17 ). Δε θέλει το θανατό τους αλλά θέλει - όπως είπε και ο Rudolf Otto -  καμμία θρησκεία να πεθάνει πριν ειπωθεί το βαθύτερο και ανώτερο νοημά της ( βλέπε Vishnu-Narayana, p. 224 ). Το νόημα του πραγματικού ευαγγελισμού δεν είναι η προπαγάνδα ή ο προσυλητισμός ή η κυριαρχία έναντι των άλλων αλλά η αδελφική ανταλλαγή και η αδελφική άμιλλα (9)

Όλα αυτά τα Μεταρρυθμιστικά κινήματα που μάχονται ενάντια στον θρησκευτικό φανατισμό έχουν κατηγορηθεί από Φονταμενταλιστές Χριστιανούς ότι «αποβλέπουν στη δημιουργία μίας Παγκόσμιας Θρησκείας, τη θρησκεία του Αντιχρίστου», κλπ,. Φοβισμένα λόγια από φοβισμένους ανθρώπους. Δεν υπάρχει λόγος να ανυσυχούν πάντως για την τυχόν δημιουργία μίας εννιαίας θρησκείας ή για κάποια ένωση των εκκλησιών από τον περιβόητο Αντίχριστο και τον φοβερό «οικουμενισμό» του. Δεν πρόκειται ποτέ να ενωθούν οι εκκλησίες (πόσο μάλλον οι θρησκείες) επειδή όλες τους είναι εγκλωβισμένες στον δογματισμό τους και στο εκκλησιαστικό τους πολίτευμα.

Ας σοβαρευτούμε λίγο. Τα διάφορα κινήματα που προωθούν τον διάλογο ανάμεσα στα Χριστιανικά δόγματα και ανάμεσα στις θρησκείες δεν αποσκοπούν στη δημιουργία κάποιας «παγκόσμιας θρησκείας». Τα κινήματα αυτά προσπαθούν να καταφέρουν ακριβώς το αντίθετο, την διάσωση της ατομικότητας και την προστασία των λαών από την πολιτιστική ισοπέδωση και τον ολοκληρωτισμό κάθε μορφής, συμπεριλαμβανομένου και του θρησκευτικού: «Κανένα από αυτά τα κινήματα δε σκοπεύει να συνθέσει κάποιο συγκρητισμό θρησκειών. Όχι, η κάθε θρησκεία θα πρέπει να συνεχίσει να ξεδιπλώνει την ιδιαιτεροτητά της. Μέσω της φιλίας και της συνεργασίας ανάμεσα στις θρησκείες η ανθρωπότητα θα βελτιώνεται συνέχεια. Όλες οι ανώτερες θρησκείες έχουν αν