Ο μύθος του οργισμένου Θεού
FreeChristians

Όταν διαβάζεις στις Γραφές ότι ο Θεός είναι θυμωμένος, ή ότι απειλεί με μάχαιρα τους πονηρούς...να το καταλάβεις ορθά και όχι λανθασμένα...γιατί λοιπόν χρησιμοποιούνται αυτές οι μεταφορές; Ως σχήματα λόγου. Με ποιόν τρόπο; Με σκοπό να τρομάζουν τον απλοϊκό νου... (Αγ. Γρηγόριος ο θεολόγος) 

---

Η λανθασμένη κοσμοθεωρία του μύθου

Αντίθετα με τους διάφορους μύθους της αρχαιότητας οι οποίοι περιγράφουν τον Θεό ως έναν οργισμένο και παρεξηγημένο Δημιουργό που έχει εγκαταλείψει τα πλασματά Του, ο Ιησούς δίδαξε για έναν Θεό που δεν εγκαταλείπει ποτέ τα πλασματά του. Βέβαια υπάρχουν οι διάφορες αναφορές στην Βίβλο, ιδιαίτερα στην Παλαιά Διαθήκη, στην λεγόμενη οργή του Θεού. Οι αναφορές αυτές απλά αντανακλούν την περιορισμένη επίγνωση περι Θεού που επικρατούσε εκείνες τις εποχές. Ακόμα και στα κείμενα της Καινής Διαθήκης βλέπουμε ίχνη του μύθου περι οργισμένου Θεού. Η διδασκαλία του Ιησού δεν έγινε αμέσως αντιληπτή απο τους μαθητές Του και χρειάσθηκε να περάσουν πάρα πολλοί αιώνες για να γίνει καλύτερα κατανοητή η πραγματική ισχύ της.

Η γλώσσα που χρησιμοποιούσαν οι συγγραφείς των ιερών γραφών ήταν γεμάτη σχήματα λόγου όπως ανθρωπομορφισμοί και υπερβολές. Ο πλέον κλασσικός ανθρωπομορφισμός είναι η λεγόμενη οργή του Θεού. Όλοι οι μορφωμένοι πατέρες της αρχαίας Εκκλησίας αναγνώρισαν ότι μονάχα ως σχήμα λόγου μπορούμε να λέμε ότι ο Θεός είναι οργισμένος. Ακόμα και η στείρα θεολογία της Δύσης έστω και καθυστερημένα άρχισε αμέσως μετά τον Μεσσαίωνα να αναγνωρίζει την μεταφορική έννοια της φράσης «οργή θεού». Ένας μεγάλος ακαδημαϊκός ( Macknight ) έγραφε τον 19^ου αιώνα τα εξής: «Έχοντας στις Γραφές όλα αυτά τα σχήματα λόγου, τα οποία προέκυψαν λόγω της φιλοσοφικής φτώχειας στην αρχαία γλώσσα των Εβραίων, γιατί εκπλησσόμαστε και γιατί σκανδαλιζόμαστε με τα τολμηρά σχήματα λόγου που χρησιμοποιούσαν για να εκφράσουν τις εμπειρίες και αντιλήψεις τους αναφορικά με τη φύση και το κράτος του Θεού; Δεν είχαν οι αρχαίοι Εβραίοι κάποια φιλοσοφική γλώσσα, αλλά την πρωτόγονη ομιλία μιάς ακαλλιέργητης φυλής ανθρώπων, που με λέξεις και φράσεις βγαλμένες μέσα από τα αντικείμενα των αισθήσεων, προσπάθησαν να εκφράσουν τις αντιλήψεις τους σχετικά με θέματα που δεν συλλαμβάνονται ξεκάθαρα από τον ανθρώπινο νού, πόσο μάλλον να διατυπωθούν με την ανθρώπινη γλώσσα. Αδικούμε λοιπόν τους Εβραίους όταν διαβάζουμε κυριολεκτικά τις αναφορές τους σχετικά με τον Θεό, τον οποίον περιγράφουν σα να έχει ανθρώπινο σώμα, με μάτια, χέρια, αυτιά, και πόδια και σα να συμπεριφέρεται ως άνθρωπος π.χ ‘ο Κύριος είναι πολεμιστής’, ‘το δεξί χέρι του Κυρίου’, ‘ο καπνός που βγαίνει απο τα ρουθούνια του’, ‘η φωτιά που βγαίνει από το στόμα του’, ‘το σκοτάδι κάτω από τα πόδια του’, ‘καβαλάει’ ‘πετάει’ κλπ,. Με τον ίδιο τρόπο αδικούν τους Εβραίους όσοι διαβάζουν κυριολεκτικά τις συμβολικές αναφορές τους στα «ανθρώπινα πάθη» του Θεού όπως η οργή, ο θυμός, η ζήλεια, η εκδίκηση, η θλίψη, καθώς και άλλα ανθρώπινα πάθη τα οποία περιγράφονται μέσα στις Γραφές. Οι συμβολικές αυτές αναφορές είναι υπερβολικά μεταφορικές στην εννοιά τους» (1)

Ένας άλλος μεγάλος ακαδημαϊκός έγραψε: «Είναι αδύνατο να ενώσουμε με την ιδέα της τελειότητας την ιδέα της οργής η οποία για μας αποτελεί πηγή μιζέριας καθώς και αμαρτίας. Δεν μπορούμε να εκθέσουμε τη θεότητα σε τέτοιες ιδέες. Η οργή του Θεού λοιπόν δεν μπορεί παρά να είναι εκείνη η αγάπη που νοιώθει μέσα Του και που τον κινεί να επεμβαίνει και να τιμωρεί την αμαρτία όταν οι άνθρωποι δεν μετανοούν. Δεν πρέπει λοιπόν ούτε κατα διάνοιαν να συνδέσουμε την οργή του Θεού με την ιδέα της εκδίκησης, η οποία είναι πάντα ένα κακοηθές πάθος. Όμως η εκδικητικότητα, ακόμα και ανάμεσα σε μας τους ανθρώπους, σπάνια επιδιώκεται εναντίον εκείνων που είναι φανερά ανίσχυροι και δεν μπορούν να εμποδίσουν κάποια από τα σχέδια ή τους σκοπούς μας. Τώρα, εφόσον κανένας άνθρωπος ή άλλο δημιούργημα δεν μπορεί πραγματικά να απειλήσει την οποιαδήποτε βουλή ή συμφέρον της θεότητας, ή να υπερνικήσει έστω και την πραγματική πρόθεση Του Θεού, δεν μας δίνεται καν το δικαίωμα να φανταστούμε ότι ο Θεός έχει κάποιο κίνητρο για να εκδικηθεί, έστω και με τα δικά μας δεδομένα. Ακόμα περισσότερο δεν έχουμε το δικαίωμα να φανταστούμε κάτι τέτοιο εάν αναλογισθούμε ότι ο Θεός είναι Πάνσοφος, Παντοδύναμος και Πανάγαθος. Η αλήθεια αυτή σχετικά με την πραγματική φύση του Θεού μας υποχρεώνει να κατανοήσουμε την λεγόμενη οργή του Θεού ως ανθρωποπαθητική ( ανθρωπομορφισμό ). Καλύτερα να δεχτούμε τους υπόλοιπους ανθρωπομορφισμούς ( ότι ο Θεός έχει χέρια, μάτια κλπ ) ως κυριολεκτική αλήθεια παρά τον ανθρωπομορφισμό σχετικά με την οργή και την εκδίκηση. Θα ήταν ( πολύ ) καλύτερα να πούμε ότι όταν η Βίβλος περιγράφει τον Θεό σα να έχει χέρια, πόδια αυτιά κλπ., πρέπει να δεχόμαστε τις περιγραφές αυτές ως κυριολεκτική αλήθεια από το να πούμε ότι όταν η Βίβλος προσδίδει στον Θεό τα πάθη της οργής και της εκδίκησης πρέπει να το δεχόμαστε ως κυριολεκτική αλήθεια. Στην δεύτερη περίπτωση εάν ερμηνεύσουμε κυριολεκτικά τις Γραφές παρουσιάζουμε τον Θεό σαν ένα κακιασμένο δαίμονα, ενώ στην πρώτη περίπτωση όταν ερμηνεύουμε κυριολεκτικά τις αναφορές στα χέρια, και τα μάτια του Θεού, απλά τον παρουσιάζουμε να είναι σαν άνθρωπος» (2)

Εξ αρχής οι εθνικοί Χριστιανοί ένοιωσαν άσχημα με όλες αυτές τις αναφορές της Π.Δ στην οργή του Θεού. Πολλοί, όπως οι Γνωστικιστές Χριστιανοί (π.χ Μαρκίωνας) προτίμησαν την εύκολη λύση της ολοκληρωτικής απόρριψης του Θεού της Παλαιάς Διαθήκης «Γιαχβέ» τον οποίον μάλιστα αποκάλεσαν ως άρχοντα του σκότους απο τον οποίον ήρθε να μας ελευθερώσει ο Χριστός! Τελικά, οι πιό μορφωμένοι έλληνες πατέρες εξήγησαν τα σκοτεινά σημεία των Εβραϊκών γραφών ως οφέλημα ψέματα. Σχετικά με την οργή του Θεού o Κλήμης Αλεξάνδρειας ( 150-220 μ.Χ ) έγραψε ότι : «Η Θεία φύση δεν είναι οργισμένη, αλλά απέχει από την οργή, η οποία όμως είναι ένα χρήσιμο μέσον εκφοβισμού ώστε να μην αμαρτάνουμε...Ο Θεός δεν μισεί κανέναν» (Poedag. I, viii.). Ο άλλος μεγάλος Αλεξανδρινός πατέρας, ο Ωριγένης ( 185-254 ) είπε στα ίσα ότι η ιδέα της οργής του Θεού δεν είναι παρά ένα οφέλημο ψέμα: «Όταν ακούς για την οργή του Θεού, μην πιστεύεις ότι η οργή και η εκδίκηση είναι πάθη του Θεού, είναι απλά συγκαταβατικές εκφράσεις σχεδιασμένες να μετατρέψουν και να βελτιώσουν το παιδικό μυαλό...Ο Θεός λοιπόν περιγράφεται ως οργισμένος και θυμωμένος, ώστε να μετανοήσεις και να βελτιωθείς, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι οργισμένος» (3)

Το ίδιο έκαναν και οι Καππαδόκες πατέρες. Ο Γρηγόριος ο θεολόγος (4^ος αιώνας) έγραψε «Όταν διαβάζεις στις Γραφές ότι ο Θεός είναι θυμωμένος, ή ότι απειλεί με μάχαιρα τους πονηρούς...να το καταλάβεις ορθά και όχι λανθασμένα...γιατί λοιπόν χρησιμοποιούνται αυτές οι μεταφορές; Ως σχήματα λόγου. Με ποιόν τρόπο; Με σκοπό να τρομάζουν τον απλοϊκό νου...». Τα φλογερά λόγια του προφήτη Ησαϊα προς τους συμπατριώτες του ότι η οργή του Θεού ήταν έτοιμη να ξεσπάσει επάνω τους «η οργή μου δε θα σταματήσει, θα τους κατακαύσω» ( ΗΣΑ 1: 24 ) στον αδόκιμο νου ακούγονται ως κυριολεκτική αναφορά στην φύση ενός οργισμένου Θεού. Ο Μέγας Βασίλειος (4^ος αιώνας) όμως σχολιάζει τα λόγια αυτά του Ησαϊα ως εξής: «και γιατί ( θα τους κατακαύσω ); Για να τους καθαρίσω». Ο αδελφός του Μέγα Βασίλειου, ο Γρηγόριος Νύσσης ( 335-390 μ.Χ ) έγραψε επίσης ότι «Ο Θεός δεν είναι στην πραγματικότητα θυμωμένος» και εξήγησε ότι οι απειλές του Θεού σχετικά με την κρίση μας δίνονται ώστε «μέσω του φόβου να μάθουμε να αποφεύγουμε το κακό, αλλά όσοι είναι πιό σοφοί τα βλέπουν αυτά ως φάρμακο». Παρόμοιες εξηγήσεις βρίσκουμε σε πολλά άλλα γραπτά των ελλήνων πατέρων.

Φυσικά και η Βιβλική φρασεολογία τύπου «οργή Θεού», κλπ., αντανακλά τη φτωχή γλώσσα, καθώς επίσης και το χαμηλό πνευματικό/πολιτιστικό επίπεδο άλλων εποχών. Οι συγγραφείς των ιερών κειμένων προσπαθούσαν με τη βοήθεια της αλληγορικής γλώσσας να διδάξουν το ιερό δέος. Όταν φαντάζονταν ότι ο Θεός επρόκειτο να τιμωρήσει ένα μικρό έθνος μέσω πολέμου ή άλλων καταστροφών οι προφήτες το περιγράφανε λες και ερχόταν το τέλος του κόσμου, τον δε Θεό περιγράφανε με ανθρωπομορφισμούς, δηλαδή σαν κάποιον πολεμιστή που τιμωράει τα αμαρτωλά έθνη. Οι συγγραφείς των κειμένων της Βίβλου ( τόσο της Παλαιάς, όσο και της Καινής Διαθήκης ) αναπόφευκτα είχαν ατελείς αντιλήψεις σχετικά με την θεότητα. Ήταν όλοι τους περιορισμένοι απο τις λανθασμένες κοσμοθεωρίες που επικρατούσαν στις εποχές τους ( τό ίδιο ισχύει φυσικά και για την δική μας γενιά ) . Δεν είχαν άλλη επιλογή απο το να διατυπώσουν τις θεόδοτες αλήθειες που πραγματεύονταν και τις εμπειρίες που είχαν οι ίδιοι με τη θεότητα μέσα απο τα γνώριμα λεξιλογικά και πολιτιστικά πλαίσια των ακροατών/αναγνωστών τους. Όπως τονίζει και ο Brinsmead (4), οι πρώτοι Χριστιανοί ερμήνευσαν την ιστορία του Ιησού «μέσα στα πλαίσια της κοσμολογίας και της κοσμοθεωρίας τους. Αυτό ήταν απόλυτα φυσιολογικό». Και εμείς το ίδιο θα κάναμε. Το σύμπαν τους ήταν υπερβολικά μικρό τόσο σε μέγεθος όσο και σε ηλικία. Πίστευαν ότι «το σύμπαν είχε δημιουργηθεί μόλις πριν 4.000 χρόνια, ότι ο πατέρας του ανθρώπινου γένους Αδάμ είχε αμαρτήσει και απωλέσει για όλη την ανθρωπότητα τον Παράδεισο. Το αποτέλεσμα ήταν οδυνηρό, αποξένωση μεταξύ Θεού και ανθρώπων, δυστυχία και θάνατος σε όλη τη γη... Στην εποχή μας όμως έχουμε το τηλεσκόπιο Χάμπλ. Μπορούμε να κοιτάξουμε πίσω στον χρόνο και να δούμε πράγματα που έγιναν πριν απο 12 δισεκατομμύρια έτη. Μπορούμε να μετρήσουμε τουλάχιστον 400 εκατομμύρια γαλαξίες σαν τον δικό μας γαλαξία»

Σίγουρα η κοσμοθεωρία μας είναι εντελώς διαφορετική απο την κοσμοθεωρία των πρώτων Χριστιανών. Ο μεγάλος ανθρωπολόγος Joseph Campbell (5) ο οποίος είναι αυθεντία επάνω σε θέματα αρχαίων μύθων γράφει: «Στις ημέρες μας φυσικά, ολόκληρη η εικόνα των μεγάλων θρησκειών βασίζεται σε απαρχαιωμένες κοσμοθεωρίες, των οποίων η ημερομηνία λήξεως έχει περάσει τουλάχιστον εδώ και 2000 χρόνια». Για να προσθέσει ο  Brinsmead, «τί συμπεράσματα βγαίνουν με τη νέα κοσμολογική γνώση που απολαμβάνουμε; Κατ’ αρχάς, γνωρίζουμε πλέον ότι εκατομμύρια χρόνια πριν απο την υποτιθέμενη αμαρτία του Αδάμ, η οποία λέγεται ότι έφερε στον κόσμο την καταστροφή και τον θάνατο, συνέβαιναν συχνές καταστροφές στη γη, τέτοιου μεγέθους που εξαφάνιζαν ολόκληρα είδη ζωής όπως τους δεινόσαυρους. Όσον αφορά τον μύθο ότι πριν απο την αμαρτία του Αδάμ δεν υπήρχε θάνατος στο ζωικό βασίλειο, ούτε σαρκοβόρα ζώα, γνωρίζουμε ότι οι τίγρεις ήταν πάντα τίγρεις με κοφτερά δόντια ειδικά εξελιγμένα για να ξεσκίζουν σάρκες. Άρα δεν υπάρχει κανένας λόγος να συνεχίζουμε με θεολογικά συστήματα που βασίζονται σε έναν Παράδεισο που ποτέ δεν υπήρξε, σε μία Πτώση της ανθρωπότητας που ποτέ δεν συνέβη, σε μία αποξενωμένη, προσβεβλημένη και απόμακρη θεότητα η οποία ποτέ δεν υπήρξε, και σε μία αιματηρή θυσία που χρειάσθηκε για να διορθωθεί ένα πρόβλημα που ποτέ δεν υπήρξε. Με άλλα λόγια, η απαρχαιωμένη θεολογία που ταίριαζε με την απαρχαιωμένη κοσμοθεωρία των πρώτων Χριστιανών έχει διαλυθεί σε χίλια κομμάτια απο τα νέα δεδομένα που γνωρίζουμε σήμερα»

Χρειάζεται να αναφερθούμε αναλυτικότερα στον ιερό μύθο του Αδάμ και της Εύας και στο περιβόητο «προπατορικό αμάρτημα» επειδή επάνω εκεί βασίζεται ολόκληρο το οικοδόμημα της οργανωμένης Χριστιανικής δεισδαιμονικής «θρησκείας». Εάν αποδειχθεί ότι δεν υπάρχει «προπατορικό αμάρτημα» τότε καταρρέει και ο μύθος της οργής του Θεού. Οι φονταμενταλιστές Χριστιανοί, διαβάζοντας τους ιερούς μύθους της Αγίας Γραφής κατα γράμμα, καταλήγουν σε ένα σωρό αντι-επιστημονικά και εσφαλμένα συμπεράσματα. Ως αποτέλεσμα διώχνουν τους σκεπτόμενους συνανθρώπους τους μακριά απο την Χριστιανική πίστη. Διαβάζοντας κατα γράμμα τους μύθους και τις ατέλειωτες γενεολογίες των Ιουδαίων ( βλέπε Α ΤΙΜΟΘ 1: 4 ), οι φονταμενταλιστές καταλήγουν στο ανόητο συμπέρασμα ότι το σύμπαν δημιουργήθηκε πριν απο περίπου 6000 χρόνια. Το σύμπαν όμως δεν δημιουργήθηκε πριν απο 6000 χρόνια αλλά πριν απο δισεκατομμύρια χρόνια. Η γη δεν δημιουργήθηκε πριν απο 6000 χρόνια, αλλά πριν από δισεκατομμύρια χρόνια. Ο Αδάμ και η Εύα δεν ήταν οι «πρωτόπλαστοι». Ο «Αδάμ» ( εβρ. ο άνθρωπος της γης, χοϊκός άνθρωπος ), συμβολίζει ίσως ως «τύπος» ολόκληρη την ανθρωπότητα αλλά δεν ήταν ο πρώτος άνθρωπος. Οι άνθρωποι δεν πρωτοεμφανίσθηκαν στη γη πριν απο 6000 χρόνια, αλλά πριν απο εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια. Η δυστυχία, οι καταστροφές και ο θάνατος δεν εισέβαλλαν στην γη πριν απο 6000 χρόνια ως τιμωρία μετά από την «ανυπακοή» του Αδάμ αλλά υπήρξαν ως αναπόσπαστα στοιχεία της πραγματικότητας από την στιγμή που εμφανίσθηκε η ζωή επάνω στη γη. Υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία για όλα αυτά. Υπάρχει η αδιάψευστη μαρτυρία των απολιθωμάτων. Με άλλα λόγια ο Θεός ποτέ δεν ήταν οργισμένος με την ανθρωπότητα εξ αιτίας κάποιας παράβασης. Τα αίτια της δυστυχίας και του θανάτου πρέπει να αναζητηθούν αλλού και όχι σε κάποιο ιστορικό γεγονός που συνέβη πριν απο 6000 χρόνια.

Ποιός είχε πεί ότι εάν έχουμε αρκετά χρήματα να αγοράσουμε μονάχα μία εφημερίδα, μας οφελεί καλύτερα να αγοράσουμε την εφημερίδα της αντιπολίτευσης; Έχω μελετήσει πολλά απο τα γραπτά αθεϊστών συγγραφέων και έχω παρατηρήσει ότι πολλά απο τα επιχειρήματα που θέτουν ενάντια στην επικρατούσα Χριστιανική «θρησκεία» είναι αρκετά βάσιμα. Μερικές φορές υποψιάζομαι ότι τους αθεϊστές τους έχει δημιουργήσει ο ίδιος ο Θεός για να ξεσκεπάζουν τις διάφορες ανοησίες που εμείς οι θρήσκοι διδάσκουμε στο ονομά Του. Ένας αθεϊστής συγγραφέας ( Kenneth Harding, The Absurdity of Original Sin and Salvation ) εξηγεί γιατί το παραδοσιακό δόγμα του «προπατορικού αμαρτήματος» είναι γεμάτο αντιφάσεις και εντελώς παράλογο: «Μας λένε ότι όταν δημιουργήθηκαν ο Αδάμ και η Εύα, ήταν σα μικρά παιδιά καθώς δεν κατείχαν την γνώση του καλού και του κακού. Αναρρωτιέμαι γιατί ο Θεός θέλησε να τους προστατέψει από την γνώση αυτή... Έπρεπε λοιπόν ο Αδάμ και η Εύα να θεωρηθούν υπεύθυνοι επειδή έπραξαν κάτι πριν γνωρίσουν τί εστί Καλό και Κακό; Δεν νομίζω. Παρέβησαν μία εντολή πριν καν γνωρίσουν ότι ήταν κακό το να την παραβούν. Ήταν αυτό λοιπόν το Υπέρτατο Αμάρτημα, για το οποίο όλοι οι άνθρωποι που γεννήθηκαν στη συνέχεια ήταν καταδικασμένοι να πληρώσουν με την αιώνια ψυχή τους; Θα κάνατε εσείς κάτι τέτοιο στα παιδιά σας; Θα τα καταδικάζατε σε αιώνια βασανιστήρια, αιώνια οργή και εκδίκηση, αιώνια και ασταμάτητο πόνο χωρίς καμμία ελπίδα συγχώρεσης, επειδή πήραν ένα μπισκότο πριν την ώρα του φαγητού, αφού τους το είχατε απαγορεύσει; Και θα καταδικάζατε με τον ίδιο τρόπο όλους τους απόγονους των παιδιών σας; Τί είδους δικαιοσύνη είναι αυτή; Ποιός φυσιολογικός άνθρωπος μπορεί να δεχτεί κάτι τέτοιο; Μήπως άραγε η ιδέα του Προπατορικού Αμαρτήματος είναι εφεύρεση της Εκκλησίας με σκοπό να προωθήσει τα συμφεροντά της και να επιβιώσει; Επειδή εάν δεν χρειάζεται να σωθούμε ( απο το Προπατορικό Αμάρτημα και την ποινή του ) σίγουρα δεν θα χρειαζόμαστε καθόλου τους ιερείς και τους κήρυκες. Οι Χριστιανοί μας λένε ότι χωρίς την θρησκεία τους είμαστε όλοι χαμένοι από χέρι και χωρίς καμμία απολύτως ελπίδα. Προσπαθούν να μας πείσουν για το δίλλημα που δημιούργησαν για μας ( το Προπατορικό Αμάρτημα ) και στη συνέχεια μας λένε ότι μονάχα αυτοί κατέχουν την λύση. Ο Χριστιανισμός πρώτα σου ανοίγει μία πληγή και μετά προσπαθεί να σου πουλήσει τον επίδεσμο. Μας λένε ότι απλά πρέπει να πιστέψουμε σε αυτήν την ιστορία. Μας λένε ότι ο Θεός μας έδωσε το δώρο της ελεύθερης βούλησης ώστε να μππορούμε να επιλέξουμε είτε να το πιστέψουμε είτε όχι. Το δώρο όμως αυτό έχει ένα μεγάλο θανάσιμο τίμημα. Πίστεψε στην ιστορία μας ή αλλιώς θα καταλήξεις για πάντα στην κόλαση. Τί είδους επιλογή ή ελεύθερη βούληση είναι αυτή; Μερικοί άνθρωποι ίσως να πεισθούν ότι η απειλή ης κόλασης είναι αληθινή, με αποτέλεσμα να πιστέψουν σε οποιαδήποτε ιστορία τους πούνε οι ποιμένες/κηρυκές τους. Κάτω απο τέτοιες συνθήκες, μερικοί άνθρωποι υποχρεώνονται να πιστέψουν οτιδήποτε. Η εκκλησίες μας λένε ότι η σωτηρία δεν δίνεται ως αμοιβή για τα καλά μας έργα, αλλά δίνεται μονάχα μέσω της πίστης. Ο Θεός μπορεί να συγχωρέσει όλες τις αμαρτίες, μας λένε, εκτός από την αμαρτία της απιστίας. Θα συγχωρέσει τον φονιά ενός παιδιού εάν απλά πιστέψει και δεχτεί τον Ιησού ως Σωτήρα του. Δεν θα συγχωρέσει όμως έναν άνθρωπο που χρησιμοποιεί την λογική και την ειλικρίνεια και που τελικά καταλήγει στο συμπέρασμα ‘δεν μπορώ να πιστέψω αυτήν την ιστορία’. Μου λένε ότι δεν έχει σημασία πόσο καλός άνθρωπος ήμουν κατα τη διάρκεια της ζωής μου επειδή στο τέλος θα ερωτηθώ ‘πίστεψες την ιστορία με τον κήπο της Εδέμ;’. Θα πρέπει να φανώ ειλικρινής και να απαντήσω ‘όχι, βρήκα την ιστορία αυτή πολύ παρατραβηγμένη. Συγνώμη.’ Δεν μπορώ να χάψω αυτήν την ιστορία όσο και αν απειλούμαι. Απλά δεν μπορώ. Έτσι λειτουργεί ο εγκεφαλός μου. Εάν υπάρχει κανένας θεός εκεί ψηλά στον ουρανό, είμαι σίγουρος ότι θα με καταλάβει»

Αθεϊστές όπως ο Harding πάντα παραπονούνται ότι τα ερωτηματά τους δεν απαντώνται ικανοποιητικά απο τους Χριστιανούς. Αναφορικά με το Προπατορικό Αμάρτημα που ενόχλησε τόσο πολύ τον συγκεκριμένο αυτόν αθεϊστή, η απάνηση είναι απλή. Δεν υπήρξε ποτέ κάποιο Προπατορικό Αμάρτημα. Δεν γεννιόμαστε αμαρτωλοί επειδή κληρονομήσαμε κάποιο «αμαρτωλό» γονίδο που εισέβαλλε στο ανθρώπινο γένος εξ αιτίας της παρακοής κάποιου Αδάμ. Τα «αμαρτωλά» γονίδια μας είναι όλα αυτά τα αρνητικά ζωόδη ένστικτα που κληρονομήσαμε όχι απο κάποιον πρωτόπλαστο αλλά απο το πανάρχαιο βιολογικό μας παρελθόν. Ζούμε σε ένα εξελισσόμενο σύμπαν το οποίο προϋποθέτει την ατέλεια. Το σύμπαν δεν είναι στατικό αλλά δυναμικό και εξελισσόμενο. Το ίδιο ισχύει και με την ανθρωπότητα. Εκ φύσεως λοιπόν είμαστε ατελείς, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι μας απορρίπτει ο Θεός. Πως είναι δυνατόν να μας απορρίπτει Εκείνος που μας φέρνει στην ύπαρξη; Εάν μας απέρριπτε, θα παύαμε αμέσως να υπάρχουμε. Είμαστε εκ φύσεως «θνητοί». Δεν άρχισαν οι άνθρωποι να πεθαίνουν ως τιμωρία επειδή αμάρτησε ο Αδάμ πριν απο 6000 χρόνια. Οι άνθρωποι ζούν και πεθαίνουν στη γη εδώ και εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια.

Ούτε είναι τιμωρία οι ανυπόφοροι πόνοι του τοκετού για τις γυναίκες που ο Θεός φέρεται να αύξησε ως αποτέλεσμα της παρακοής της Εύας, ενώ το ίδιο ισχύει και για τον μόχθο της εργασίας όσον αφορά το ανδρικό φύλο ( οι συγγραφείς της ΓΕΝΕΣΗΣ δεν μπορούσαν φυσικά να προβλέψουν την ισότητα των δύο φύλων ). Φυσικά οι «τιμωρίες» του Αδάμ και της Εύας παρουσιάζουν τον Θεό όχι και με τόσο κολακευτικό τρόπο. Σήμερα γνωρίζουμε ότι πρόκειται για ψέματα. Ο φιλάνθρωπος Θεός δεν τιμώρησε τις γυναίκες με αυξημένους πόνους στον τοκετό επειδή κάποια Εύα αμάρτησε πριν απο 6000 χρόνια. Η ανατομία του γυναικείου σώματος παραμένει ίδια εδώ και εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια, όπως ακριβώς την κληρονόμησε το ανθρώπινο γένος απο το βιολογικό του παρελθόν. Γιατί λοιπόν πονάνε οι γυναίκες τόσο πολύ στον τοκετό; Η επιστήμη σήμερα αναγνωρίζει ότι οι πόνοι του τοκετού αυξήθηκαν για τις γυναίκες όταν η ανατομία του εξελισόμενου ανθρώπινου είδους άλλαξε την εποχή που αρχίσαμε να περπατάμε όρθιοι. Με άλλα λόγια οι γυναίκες υποφέρουν στον τοκετό επειδή έτσι είναι εξελιγμένο το ανθρώπινο σώμα. Φυσικά η εξέλιξη αυτή κάθε άλλο παρα άξια τιμωρίας θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί εκτός εάν ο Θεός προσβλήθηκε απο το γεγονός ότι απο τετράποδα γίναμε δίποδα ζώα...

Αυτό δυστυχώς δεν το γνώριζαν οι πρώτοι Χριστιανοί με αποτέλεσμα να διαιωνίσουν την ατυχέστατη εξήγηση που είχαν δώσει οι συγγραφείς της ΓΕΝΕΣΗΣ. Έτσι προωθήθηκε ακόμα περισσότερο το σύμπλεγμα ενοχής των γυναικών, καθώς και ο μισογυνισμός στον οποίον επιδόθηκαν με ιδιαίτερη μανία πολλοί απο τους πατέρες της εκκλησίας.

Για όλα φταίνε οι γυναίκες...

Τον 2^ο αιώνα μ.Χ ο Τερτυλλιανός, βασιζόμενος επάνω στην αρρωστημένη λογική του μύθου της Εδέμ, κατέληξε στο αναπόφευκτο συμπέρασμα ότι για όλα φταίνε οι γυναίκες... Νά τι συμβούλευε τις Χριστιανές της εποχής του: «Αγαπητές αδελφές μου... τώρα που γνωρίσατε την αλήθεια για τον ζώντα Θεό και αναγνωρίσατε την καταστασή σας, δηλαδή την κατάσταση του να είναι κανείς γυναίκα, θα πρέπει να πάψετε να επιθυμείτε τα στολίδια και τα όμορφα ρούχα, καθώς σας αρμόζει καλύτερα να ντυνόσαστε σα να πενθείτε. Πρέπει να παραμελείτε την εξωτερική σας εμφάνιση συμμετέχοντας στο πένθος και στην μετάνοια της Εύας με σκοπό να καθαρίσετε όσο περισσότερο γίνεται την ενοχή που κληρονομούν όλες οι γυναίκες απο την Εύα. Εννοώ την ντροπή και την αισχύνη του προπατορικού αμαρτήματος και την δυσωδία του να είσαστε η αιτία της πτώσης του ανθρώπινου γένους. Γιαυτό το λόγο γεννάτε με θλίψη και με πόνο και γιαυτό είσαστε υποταγμένες στους άνδρες σας οι οποίοι είναι οι αφέντες σας. Δέν πιστεύετε ότι όλες σας είσαστε μία Εύα; Η καταδίκη του Θεού στο γυναικείο φύλο ( πόνος στη γέννα, κλπ ) συνεχίζεται ακόμα και μέχρι σήμερα, οπότε αναγκαία συνεχίζεται και η ενοχή σας. Εσύ ω γυναίκα άνοιξες την πόρτα στον διάβολο. Εσύ πρώτη έφαγες απο τον απαγορευμένο καρπό. Εσύ πρώτη εγκατέλειψες τον νόμο του Θεού. Εσύ έπεισες τον άνδρα να αμαρτήσει καθώς ο ίδιος ήταν τόσο ισχυρός που δεν τολμούσε να τον πειράξει απευθείας ο διάβολος. Έτσι εύκολα κατέστρεψες την εικόνα του Θεού, δηλαδή τον άνδρα. Εξαιτίας σου έπρεπε να πεθένει ο Υιός του Θεού»

Τον 4^ο αιώνα ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος συμβούλευε τις γυναίκες της εποχής του ότι «η γυναικεία ομορφιά δεν είναι παρα ένας ασβεστωμένος τάφος που απο μέσα είναι γεμάτος ακαθαρσίες». Την ίδια εποχή ο Αμβρόσιος των Μεδιολάνων έκανε τον εξής διαχωρισμό μεταξύ των δύο φύλων: «Μερικά αρνητικά χαρακτηριστικά της ψυχής όπως η κακία, η ασέλγεια, ο εγωισμός, η ανηθικότητα, κλπ, σχετίζονται με το θηλυκό φύλο και είναι ενάντια στα ανώτερα αρσενικά χαρακτηριστικά. Οι αρετές όπως η αγνότητα, η υπομονή, η σοφία, η εγκράτεια, η δικαιοσύνη, κλπ είναι καθαρά αρσενικά χαρακτηριστικά». Η ενοχοποίηση της γυναίκας συνδυάσθηκε και με την ενοχοποίηση/δαιμονοποίηση του σεξ, καθώς σύμφωνα με ορισμένες ραββινικές ερμηνείες του μύθου της Εδέμ, ο «απαγορευμένος καρπός» που έφαγε η Εύα δεν ήταν άλλος απο το σεξ