Ο Θεός πέρα απο τον Θεϊσμό
The God Beyond Theism
του Νικήτα Μπάλλα
FreeChristians

PART D
Η ζωή μετά τη ζωή

  Ότι και να λέμε για τον Θεό χάνει την αξία του εάν δεν απαντηθεί το μεγαλύτερο υπαρξιακό μας ερώτημα. Αναφέρομαι βέβαια στην μετα θάνατον ζωή. Όπως σοφά παρατηρεί ο αθεϊστής Frank Tipler, «εάν δεν υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο, τότε η ύπαρξη ή η μη-ύπαρξη του Θεού παύει να έχει σημασία». Τί μας νοιάζει εάν υπάρχει Θεός ή εάν ο Θεός είναι Θεός αγάπης εάν στο μέλλον δεν θα υπάρχουμε για να απολαμβάνουμε την ύπαρξη και την αγάπη του; Ποιό το όφελος ενός Θεού που δεν ζωοποιεί τους νεκρούς;

  Δυστυχώς η Χριστιανική θρησκεία απέτυχε να απαντήσει ικανοποιητικά στο ερώτημα αυτό. Η εμμονή της στα απαρχαιωμένα μεταθανάτια μοντέλα αμοιβής-τιμωρίας, Παραδείσου-Κόλασης, κλπ καθώς και ο έντονος θρησκευτικός χαρακτήρας στις διάφορες περιγραφές της μεταθανάτιας κατάστασης, το μόνο που κατάφερε ήταν να κάνει τον κόσμο να μην πιστεύει ή να μην θέλει να πιστεύει στην μεταθανάτια ζωή. Η έλλειψη φαντασίας πολλών θεολόγων σε συνδυασμό με την δουλική τους υποταγή στα δόγματα των θρησκευτικών συστημάτων που υπηρετούν έχει παράγει μία στείρα εσχατολογία και μελλοντολογία που αφήνει τον μοντέρνο άνθρωπο αδιάφορο.

  Αφήνοντας λοιπόν τους θεολόγους στην ησυχία τους, προχωράμε να εξετάσουμε το ζήτημα της μεταθανάτιας ύπαρξης με νέες βάσεις και νέες αφετηρίες. Κατ’ αρχάς πρέπει να απορρίψουμε το παγανιστικό μοντέλο Παράδεισος-Κόλαση ή αμοιβή-τιμωρία. Εάν υπάρχει Θεός ( προσωπικά πιστεύω ότι υπάρχει ) μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι στην άλλη ζωή δεν μας περιμένουν ούτε τιμωρίες ούτε αμοιβές. Οι τιμωρίες και οι αμοιβές μπορεί να έχουν κάποια χρησιμότητα στην εκπαίδευση σκυλιών, αλλά δεν έχουν καμμία ουσιαστική αξία για την εικόνα Θεού, δηλαδή τον άνθρωπο. Υπάρχουν άπειρα καλύτεροι τρόποι για έναν Θεό αγάπης να καταφέρει να βελτιώσει την πνευματική κατάσταση των λογικών Του δημιουργημάτων.

  Ο Θεός των τιμωριών και των αμοιβών απλά δεν υπάρχει. Αυτό που υπάρχει είναι η Πηγή της κάθε ύπαρξης, η άπειρη αγάπη, μέσα στην οποία «ζούμε, κινούμαστε και έχουμε την υπαρξή μας». Σε αυτήν την υλική μορφή ύπαρξης μας περιοριζόμαστε απο τα αισθητήρια όργανα του εγκεφάλου μας και ταλαιπωρούμαστε απο όλα αυτά τα αρνητικά συναισθήματα, ένστικτα και ορμές που πηγάζουν απο τα εξελικτικά αρχαιότερα τμήματα του εγκεφάλου που έχουμε κληρονομήσει απο το βιολογικό μας παρελθόν. Στην άλλη ζωή δεν θα περιοριζόμαστε απο τέτοιου είδους πράγματα.

  Όπως έγραψε και ένας μεγάλος πατέρας της αρχαίας Εκκλησίας, ο Θεοδώρητος (επίσκοπος Κύρου 387-458 μ.Χ), «Στην μελλοντική ζωή, όταν θα σταματήσει η φθορά και όταν θα δοθεί η αθανασία, τα πάθη δεν θα υπάρχουν πλέον, και χωρίς αυτά δε θα υπάρχει καμμία αμαρτία. Όταν γίνουν όλα αυτά στη συνέχεια ο Θεός θα είναι ‘τα πάντα εν πάσι’, όταν τα πάντα έχοντας ελευθερωθεί από την αμαρτία και έχοντας επιστρέψει σε Αυτόν δε θα έχουν πλέον καμμία τάση προς το κακό»

  Τίποτα δεν είναι δύσκολο λοιπόν για έναν Θεό αγάπης. Παρόλο που η Χριστιανική παράδοση αναφέρεται εκτεταμμένα στην ιδέα της τιμωρίας, στην πραγματικότητα δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Ίσως γιαυτό πολλοί πατέρες να ερμήνευσαν τις λεγόμενες τιμωρίες του Θεού ως «θεραπευτικές διαδικασίες», καθώς αναγνώρισαν ότι ο Θεός αγάπης μονάχα αγαθοεργεί. Αυτό που συμβαίνει με άλλα λόγια στην μεταθανάτια ζωή, είναι «η θεραπεία των ψυχών», αυτή άλλωστε είναι και η βαθύτερη έννοια της φράσης «σωτηρία ψυχών». Αποτελεί απόδειξη ελλείψεως φαντασίας απο πλευράς όσων θεολόγων ισχυρίζονται ότι ο Θεός μπορεί να βελτιώσει την κατάσταση των ανθρώπων μονάχα μέσω τιμωριών. Εδώ οι δικές μας κοινωνίες σταδιακά αλλάζουν τον χαρακτήρα των σωφρονιστικών τους συστημάτων σε ολοένα πιό ανθρώπινες μορφές ( αποτελεί θέμα χρόνου να εγκαταλειφθεί εντελώς η έννοια της τιμωρίας και όλες οι περιπτώσεις εγκληματικής συμπεριφοράς να αντιμετωπίζονται ως ψυχικές ασθένειες ), και θα συνεχίσουμε να θεωρούμε ότι ο Θεός δεν έχει στη διαθεσή Του καλύτερα μέσα για να ελευθερώσει τους ανθρώπους απο την ψυχασθένεια της κακίας και του μίσους; Εδώ η τεχνολογία κοντεύει να βγάλει τη νέα γενιά ψυχο-φαρμάκων ( κλάσεις ανώτερα απο ΠΡΟΖΑΚ, κλπ ) που θα μας κάνουν «να αγαπάμε όλο τον κόσμο» νεκρώνοντας παράλληλα τα αρνητικά ένστικτα του ζωόδους εγκεφάλου μας και θα δυσκολευθεί ο Θεός να μας οδηγήσει στην τελειότητα της αγάπης Του;

  Εάν όντως πιστεύουμε στην ύπαρξη ενός Θεού αγάπης, δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να βάζουμε περιορισμούς στην ικανότητα του Θεού να καταφέρει να θεραπεύσει τους πάντες, εάν όχι σε αυτήν τη ζωή, τουλάχιστον στην άλλη ή στις άλλες. Επειδή όμως ο Krossa τα λέει καλύτερα απο όσους Ουνιβερσαλιστές έχω διαβάσει ως τώρα, σας μεταφέρω για άλλη μία φορά τα έξοχα σχολιά του: «Για να πάμε στην επόμενη πραγματικότητα όπου θα έχουμε μία πληρέστερη εμπειρία και γνώση Θεού, πρέπει να περάσουμε απο το κατώφλι του θανάτου. Ο θάνατος θεωρείται συχνά ως ένα τέλος, ως το τέλος της ζωής, ως απώλεια, ως σκοτάδι, ως ανυπαρξία, ως τελική κατάληξη, και άλλες παρόμοιες αποπνικτικές παραστάσεις. Ως αποτέλεσμα, τρομοκρατούμαστε με την ιδέα του θανάτου ως η τελική και αμετάκλητη παύση της ζωής. Ο θάνατος έχει εξελιχθεί ως ο μεγαλύτερος φόβος και τρόμος της ανθρωπότητας καθώς και όλης της ζωής. Ο δε φόβος του θανάτου χειροτερεύει υπερβολικά για όσους ανθρώπους σκέφτονται ότι θα αντιμετωπίσουν έναν θυμωμένο Θεό που απειλεί τους ανθρώπους με στέρηση της παρουσίας του, με τιμωρίες ή ακόμα και με κόλαση μετα το θανατό τους. Στον Ιησού βλέπουμε μία εντελώς νέα άποψη για τον θάνατο. Αντί για το τέλος, ο θάνατος είναι η μεταμόρφωση ή η αλλαγή του ανθρώπου σε κάτι το άπειρα καλύτερο. Είναι η αφετηρία της αληθινής ζωής, υπο νέα μορφή, πνευματική αυτή τη φορά ( και λέγοντας πνευματική δεν εννοούμε κάποια σκιώδη, αιθέρεια ή νεφελώδη μορφή ύπαρξης αλλά κάτι το εντελώς αντίθετο ). Πρόκειται για την είσοδο σε ένα νέο είδος ζωής όπου τίποτα το αρνητικό απο αυτήν τηνπαρούσα μορφή μας δεν επιτρέπεται να συνεχίσει. Στη νέα αυτή μορφή ζωής δεν υπάρχει δυστυχία, πόνος ( φυσικός ή ψυχολογικός ), αρρώστεια, δάκρυα, μοναξιά, παρεξήγηση, απόρριψη, εγκατάλειψη, απομόνωση ή οτιδήποτε άλλο περιορίζει την άπειρη χαρά της ύπαρξης»

  «Ο θάνατος λοιπόν είναι η απελευθέρωση απο όλη τη μιζέρια και τον πόνο – φυσικό, συναισθηματικό, ή ψυχικό – αυτής της παρούσας ύπαρξης. Πρόκειται για απελευθέρωση απο την εκμετάλευση, την υποδούλωση, τον κατεξουσιασμό, την σκλαβειά, την βαναυσότητα, την απάθεια, την βιαιότητα, την επιθετικότητα, την αιμοβορία και τα χτυπήματα της τυφλής τύχης... Επειδή η συνειδητικοτητά μας είναι προς το παρόν εγκλωβισμένη μέσα σε τέτοια πράγματα όπως οι διαστάσεις του χώρου και του χρόνου, τείνουμε να αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα μέσα στα πλαίσια των τριών διαστάσεων του χώρου, της διάστασης του χρόνου ενώ η αντιληψή μας υπόκειται και σε δυνάμεις όπως η βαρύτητα. Όλα αυτά τα στοιχεία περιορίζουν την αντιληψή μας σχετικά με πιθανά είδη ύπαρξης σε στοιχεία όπως μορφές, σχέδια,φιγούρες  και κίνηση. Όλα αυτά τα στοιχεία μας περιορίζουν την δυνατότητα να αντιληφθούμε άλλα είδη ύπαρξης, εξέλιξης, έρευνας, εξερεύνησης, αλλαγής, δημιουργικότητας, κίνησης και ελευθερίας. Η φυλακισμένη στον χωροχρόνο συνειδησή μας δεν μπορεί καν να διανοηθεί το είδος της πραγματικότητας που υπάρχει χωρίς τα περιοριστικά στοιχεία της υλικής πραγματικότητας. Όμως η άπειρη ελευθερία της πνευματικής πραγματικότητας του Θεού δεν υπόκειται σε τέτοιου είδους περιορισμούς. Αυτά τα περιοριστικά στοιχεία του υλικού μας σύμπαντος δημιουργήθηκαν μονάχα για την προσωρινή παρούσα σκιώδη πραγματικότητα. Η πραγματικότητα του Θεού θα μας προσφέρει άπειρα περισσότερα και καλύτερες ευκαιρίες εξερεύνησης, περιέργειας, καινοτομίας, δηνιουργίας, ανάπτυξης, αλλαγής, εξέλιξης ελευθερίας και αγάπης... Χρησιμοποιώντας λέξεις όπως ‘πνευματικός’ για να περιγράψουμε την πραγματικότητα του Θεού δεν σημαίνει ότι οι μορφές και η φύση της ύπαρξης εκεί θα είναι ‘αιθέρεια’, νεφελώδης ή σκιώδης. Η λέξη ‘πνευματικός’ ( ή ‘πνεύμα’ ) μάλλον έχει πάψει να είναι κατάλληλη για την περιγραφή της θαυμάσιας πραγματικότητας του Θεού. Οποιαδήποτε ορολογία και να χρησιμοποιούμε, αυτό που έχει σημασία είανι το ότι η πραγματικότητα του Θεού είναι άπειρα πιό ‘αληθινή’ απο την παρούσα σκιώδη ύπαρξη η οποία άλλωστε αποτελείται απο μορφές παλλόμενης ενέργειας»

  «Επίσης να πούμε ότι στον θάνατο δεν πηγαίνουμε κάπου αλλού, καθώς βρισκόμαστε ήδη μέσα στον Θεό ο οποίος μας κρατάει στην ύπαρξη. Βρισκόμαστε ήδη στο ασφαλέστερο μέρος όπου μπορεί να βρίσκεται κανείς, στην παρουσία ενός Θεού γεμάτο απο αγάπη. Όλες αυτές οι μυθολογίες σχετικά με τον θάνατο και την μετα θάνατον ζωή αναφέρονται σε κάποιο είδους ταξιδιού μετά τον θάνατο – π.χ το πέρασμα κάποιου ποταμού, ή ‘τελωνείων’, κλπ, αλλά στην πραγματικότητα δεν πάμε πουθενά αλλού, καθώς ήδη βρισκόμαστε στο κέντρο του Θεού. Η ιδέα ότι πάμε κάπου αλλού μετά τον θάνατο προέρχεται απο την αρχαϊκή κοσμοαντίληψη ότι υπάρχουν μέρη ή τόποι για να πάμε μετά τον θάνατο, όπως ο Παράδεισος εκεί ψηλά ή η Κόλαση εκεί κάτω (ανάλογα με την αποδοσή μας ή τις επιλογές μας εδώ επάνω στη γη). Κατα κάποιο τρόπο, η ιδέα ότι ο θάνατος είναι η απελευθέρωση του ανθρώπου και η εισοδός του σε μία νέα, πιό αληθινή, ζωή και αγάπη, σε μία ελευθερία απο κάθε πόνο και περιορισμό, ίσως να εξηγεί γιατί ο Θεός δεν επεμβαίνει εδώ για να αποτρέψει τον πόνο, την καταστροφή και τον θάνατο. Ο Θεός βέβαια αντιλαμβάνεται την ζωή και τον θάνατο πολυ διαφορετικά απο εμάς και γιαυτό ίσως δεν φαίνεται να βιάζεται για να τον αποτρέψει ( τον θάνατο ). Ο Θεός δεν επεμβαίνει λοιπόν για να αποτρέψει τον πόνο και τον θάνατο. Γιαυτόν, ο θάνατος είναι η θερμή υποδοχή αγαπημένων του προσώπων που κατα κάποιο τρόπο ήταν απόντες. Ο Θεός επιθυμεί την επιστροφή των οικείων του. Περιμένει με λαχτάρα το πέρασμα όλων των ανθρώπων απο αυτή την σκιώδη πραγματικότητα στην πλήρως αντιληπτή παρουσία Του. Ίσως γιαυτό πολλοί άνθρωποι που σχεδόν πέρασαν το κατώφλι του θανάτου και ξαναγύρισαν στη ζωή μιλάνε για θαυμάσιες εμπειρίες ‘γεμάτες φως, αγάπη και γαλήνη’ που τους έκαναν να νοιώθουν ότι δεν ήθελαν να επιστρέψουν πίσω αλλά να προχωρήσουν στην επόμενη πραγματικότητα. Δεν εκτιμούμε πλήρως αυτήν την ιδέα του θανάτου ως πέρασμα στην αληθινή ζωή, οπότε ο θάνατος για μας είναι μία απώλεια, μία τραγωδία. Είμαστε τόσο εστιασμένοι σε αυτήν την πραγματικότητα και δεν αναγνωρίζουμε αρκετά την επόμενη ζωή με αποτέλεσμα να επιδεινώνεται η παρανόηση της πραγματικής φύσης του θανάτου ως απελευθέρωση»

  «Το κεντρί του θανάτου χάνει κάπως την ισχύ του όταν τον θεωρήσουμε ως απελευθέρωση απο τον πόνο, τον περιορισμό, την μοναξιά και ως είσοδο σε μία νέα ζωή, αγάπη και ευτυχία. Βλέποντας έτσι τον θάνατο, μειώνουμε κάπως την αίσθηση της τραγωδίας και αυξάνουμε την αντιληψή του ως απελευθέρωση απο όλα όσα είναι αρνητικά ή περιοριστικά σε αυτή τη ζωή, όπως ο χρόνος, ο χώρος, και ο πόνος. Βλέποντας τον θάνατο έτσι, μπορούμε να κατανοήσουμε καλύτερα γιατί ο Θεός δεν ενδιαφέρεται και τόσο να μας κρατήσει για πολύ σε αυτήν την σκιώδη πραγματικότητα. Ο Θεός προτιμάει να είμαστε συνειδητά μαζί του στην επόμενη πραγματικότητα. Γιατί να παραμείνουμε εδώ όταν υπάρχει μία άπειρα καλύτερη πραγματικότητα και ύπαρξη;... Θα μπορούσαμε ακόμα και να προτείνουμε την ιδέα ότι ίσως ο Θεός επιτρέπει την ύπαρξη του πόνου και της δυστυχίας στον κόσμο μας ώστε να μας υπενθυμίζει ότι δεν πρέπει να αγκιστρωθούμε για πάντα σε μία σκιώδη πραγματικότητα, ιδιαίτερα εφόσον μας περιμένει μία πολύ καλύτερη πραγματικότητα στην άλλη ζωή. Επιτρέποντας έτσι ελεύθερα τον πόνο και την δυστυχία, ίσως να ενθαρρύνει τους ανθρώπους να θέσουν τις καρδιές τους εκεί που βρίσκεται η πραγματική ζωή. Σε τελική ανάλυση, δεν θα μπορέσουμε ποτέ να βρούμε πλήρη ολοκλήρωση σε αυτήν την πραγματικότητα, καθώς η ανθρώπινη συνειδητικοτητά μας έχει δημιουργηθεί ειδικά για να απολαμβάνουμε την υπέρτατη ‘ανθρωπιά’ η οποία βρίσκεται μονάχα μέσα στον Θεό. Μονάχα η εμπειρία της πλήρους ενότητας με τον Θεό και η πλήρης εμπειρία της αγάπης του Θεού δύναται να ικανοποιήσει τις βαθύτατες επιθυμίες και ορμές των ανθρώπων»

  Και το κερασάκι στην τούρτα: «Όσον αφορά τις έννοιες ψυχολογική και συναισθηματική εξέλιξη και ελευθερία, μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι στην πραγματικότητα του Θεού, θα υπάρχει πλήρης απελευθέρωση απο κάθε αίσθηση αποχωρισμού, απομόνωσης, μοναξιά, φόβου, άγχους, παρεξήγησης, και οποιουδήποτε άλλου στοιχείου που θα μείωνε την χαρά της μεγάλης γιορτής του Θεού. Οτιδήποτε υποβιβάζει το ανθρώπινο πνεύμα σε αυτή τη σκιώδη ύπαρξη, στην άλλη ζωή θα καταπνιγεί εντελώς μέσα σε ένα ωκεανό αγάπης, ειρήνης, και ανείπωτης χαράς. Επαναλαμβάνουμε τις ίδιες λέξεις στην προσπαθειά μας να περιγράψουμε κάτι τόσο όμορφο που είναι πέρα απο την δυνατοτητά μας να περιγράψουμε ή και να φανταστούμε. Στην βασιλεία του Θεού ( όπου θα καταλήξουν οι πάντες ) δεν θα υπάρχει επιθετικότητα, ανταγωνιστικότητα, βία, εξουσιασμός, πρεστίζ, ή ιεράρχιση των προσώπων, στοιχεία που στην παρούσα πραγματικότητα υπονομεύουν τις ανθρώπινες σχέσεις. Αντίθετα, θα υπάρχουν σε άπειρα επίπεδα, η ειρήνη, η ισότητα, και η συνεργασία και κάθε ί άλλο που προωθεί και αυξάνει την αγάπη και την ζεστασιά μίας οικογενειακής σχέσης μεταξύ των ανθρώπων και φυσικά μεταξύ των ανθρώπων και του Θεού. Και δεν θα υπάρχει κανένας που να απολαμβάνει λιγότερο απο άλλους την γενναιοδωρία, την αγάπη και την χαρά του Θεού. Και τί μεγάλο πάρτι θα είναι αυτό! Ο Ιησούς αποκάλυψε την σκανδαλώδη επιθυμία του Θεού να γιορτάζει μαζί με τους ανθρώπους. Ο Θεός θα γιορτάζει μαζί με τους πάντες, όλα τα δημιουργηματά του, μέσα σε μία ατμόσφαιρα χαράς, γέλιου, ξεφαντώματος και ευχαρίστησης. Θα εξαφανίσει μέσα σε μία μεγάλη εορτή της πραγματικής ζωής την κάθε αίσθηση απογοήτευσης, οδύνης, άγχους, ανασφάλειας, αποξένωσης και φόβου. Εδώ σταματάω, αφήστε την διαίσθηση και την φαντασία σας να συνεχίσει το νοερό ταξίδι στην υπέροχη πραγματικότητα του Θεού»

  Αυτά μάλιστα, είναι όντως καλά νέα. Είναι πράγματι ευαγγέλιο. Αυτά λοιπόν, και ακόμα καλύτερα εάν είναι δυνατόν, θα πρέπει να διδάσκουν οι θρησκευτικοί ηγέτες στον κόσμο, και όχι να περιορίζουν την έκταση της αγάπης και δύναμης του Θεού προσθέτοντας το δηλητήριο της αμφιβολίας ( υπο μορφής άμεσων ή έμμεσων απειλών ότι όσοι δεν υποτάσσονται στο θρησκευτικό τους σύστημα θα μείνουν ‘απ έξω’ απο την μεγάλη γιορτή του Θεού ). Η κάθε απόπειρα παρουσίασης του μεγάλου οράματος της βασιλείας του Θεού αποτυγχάνει παταγωδώς τη στιγμή που εισβάλλει το στοιχείο της απειλής. Μερικοί μάλιστα έχουν αναγάγει σε τέχνη να προσθέτουν το στοιχείο της απειλής με ανεπαίσθητο τρόπο ενώ μιλάνε για «αγάπη του Θεού». Λένε για παράδειγμα ότι όσοι πεθάνουν χωρίς να είναι «τακτοποιημένοι» πνευματικά με τον Θεό ( δηλαδή με το θρησκευτικό σύστημα... ) κινδυνεύουν να μείνουν απ έξω απο την βασιλεία του Θεού, για πάντα. Και σε μία αποθέωση της απάνθρωπης μεθόδου «ενοχοποίησης του θύματος», απειλούν τους πιστούς και τις οικογενειές τους ότι όσοι πεθάνουν χωρίς να αγαπάνε τον Θεό θα αναστηθούν εγκλωβισμένοι σε αυτήν την κατάσταση, και μάλιστα για πάντα! Ο Θεός βέβαια θα τους αγαπάει αλλά αυτοί οι άμοιροι δεν θα μπορούν να απολαύσουν την αγάπη του επειδή θα είναι φυλακισμένοι μέσα στο μίσος! Όσοι δηλαδή δεν προλάβουν να αγαπήσουν τον Θεό ( βλέπε υποταγή στο θρησκευτικό σύστημα ) σε αυτήν τη σκιώδη πραγματικότητα, όταν αναστηθούν θα υποχρεωθούν να ζούν για πάντα γεμάτοι απο μίσος για τον Θεό!!! Με άλλα λόγια, απειλές, απειλές, απειλές...

  Όταν το κάνουν αυτό, οι θρησκευτικοί ηγέτες ή κήρυκες δίνουν την εντύπωση ότι επιδίδονται σε μία ξεδιάντροπη εκπόρνευση του ευαγγελίου καθώς εκμεταλεύονται τον φόβο και την ανασφάλεια ατελών ανθρώπων για να προωθήσουν τα συμφεροντά τους και τα συμφέροντα του θρησκευτικού τους συστήματος. Απο τη στιγμή που ανακατεύουν το στοιχείο της απειλής, το ευαγγέλιο που κηρύττουν παύει να είναι ευ-αγγέλιο και αποκτάει απάνθρωπο χαρακτήρα. Καλύτερα να μην πιστεύουμε καθόλου, καλύτερα να είμαστε αθεϊστές παρά να πιστεύουμε σε τέτοια απάνθρωπα τερατουργήματα που πηγάζουν, όχι απο το πνεύμα του Θεού, αλλά απο τα ποταπότερα ζωόδη ένστικτα του ανθρώπινου εγκεφάλου.

  Εάν είναι λοιπόν να πιστεύουμε στον Θεό, τουλάχιστον ας πιστεύουμε σωστά, χωρίς ίχνος αμφιβολίας για τις αγαθές προθέσεις του για όλα τα δημιουργηματά του και χωρίς περιορισμούς στο τί μπορεί να καταφέρει. Και επιτέλους, ας είμαστε αισιόδοξοι! Εννοείται βέβαια ότι όσον αφορά το ζήτημα της μελλοντικής τύχης των ανθρώπων (ζωντανών και νεκρών), μονάχα μέσα στα πλαίσια της Παγκόσμιας ΣΩΤΗΡΙΑΣ μπορούμε να συνεχίσουμε να θεωρούμε τον Θεό ως Παντοδύναμο. Αναπόφευκτα λοιπόν θα πρέπει να αναθεωρήσουυμε τις ιδέες μας σχετικά με την μεταθανάτια κατάσταση των ανθρώπων. Πώς μπορούμε να φανταστούμε σήμερα τον Θεό να αντιμετωπίζει τους ανθρώπους που φεύγουν απο αυτή τη ζωή; Η άσκηση αυτή είναι σχετικά εύκολη. Προτείνω ως οδηγό τη διαπίστωση ότι οποιαδήποτε ιδέα για τον Θεό φαντάζει κατώτερη απο κάποια άλλη ιδέα, τότε θα πρέπει η κατώτερη ιδέα να απορριφθεί ως ανάξια του αληθινού Θεού. Έχουμε λοιπόν κάθε λόγο να είμαστε αισιόδοξοι, καθώς ο αληθινός Θεός είναι άπειρα καλύτερος απο οτιδήποτε μπορούμε να φανταστούμε. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να είμαστε απαισιόδοξοι όσον αφορά την τελική έκβαση του σύμπαντος. Ούτε υπάρχει κανένας λόγος να αμφιβάλλουμε για τις αγαθές προθέσεις του αληθινού Θεού απεναντί μας, απέναντι στους ανθρώπους μας ή απέναντι σε όλη την ανθρωπότητα όσον αφορά την μεταθανάτια κατάσταση.

  Το δε τελικό συμπέρασμα ότι ο Θεός είναι πραγματικά παντοδύναμος θα μπορεί να βγει μονάχα όταν και το τελευταίο συνειδητό ον, έχοντας πλέον ενηλικιωθεί, ομολογήσει ελεύθερα ότι η μακαριοτητά που επιτέλους απολαμβάνει άξιζε όλη αυτή τη φασαρία, τον πόνο και γενικά την ανυπόφορη αβεβαιότητα της ελευθερίας. Η Παντοδυναμία του Θεού θα αποδειχτεί όταν το ανακαινισμένο σύμπαν θα αναφωνήσει ελεύθερα «ναι, άξιζε τον κόπο». Μέχρι τότε καλούμαστε να πιστέψουμε στα «καλά νέα». Φυσικά είμαστε ελεύθεροι να μην πιστέψουμε στα καλά αυτά νέα και απλά να αρνηθούμε την ύπαρξη του Θεού. Ούτε έχουμε όμως δικαίωμα εμείς οι «πιστεύοντες» να θεωρούμε ως ηθικά κατώτερους ανθρώπους ή ως «αμαρτωλούς» όσους δεν πιστεύουν. Η πίστη ή η απιστία δεν έχει καμμία σχέση με την ηθική.

  Οι Ουνιβερσαλιστές Χριστιανοί έχουν δίκηο που θεωρούν ότι τα λόγια των προφητών όπως «ο Θεός θα σκουπήσει τα δάκρυα από κάθε πρόσωπο» τελικά θα ισχύσουν για όλους τους ανθρώπους που έζησαν ποτέ καθώς είτε λίγο είτε πολύ όλοι οι άνθρωποι πέρασαν και περνάνε από την κοιλάδα των δακρύων της επίγειας ζωής. Ο Θεός όχι μόνο θα «αποζημιώσει» όλους τους ανθρώπους (καλούς και κακούς) για την σκληρή δοκιμασία που υπέστησαν κατά τη διάρκεια της επίγειας ζωής τους αλλά και θα χαρίσει σε όλους ανεξαιρέτως μία ευλογημένη ύπαρξη που θα χαρακτηρίζεται από αφθαρσία, αθανασία, τέλεια αγάπη, τέλεια χαρά και ένα σωρό άλλες απερίγραπτες εμπειρίες. Η χαρά της επόμενης ζωής, σύμφωνα με το Χριστιανικό ευαγγέλιο, θα υπερβαίνει σε τέτοιο βαθμό τα προσωρινά παθήματα αυτής της ζωής που όλοι οι άνθρωποι - ακόμα και τα μεγαλύτερα καθάρματα της ιστορίας - θα ευχαριστήσουν το Θεό που τους «φυλάκισε μέσα στην ανυπακοή, για να τους ελεήσει» και θα βροντοφωνήσουν, όπως βροντοφώναξε κάποτε και «ο πρώτος των αμαρτωλών» Απόστολος Παύλος: «Ω, βάθος πλούτου και σοφίας και γνώσης Θεού!». Τότε θα αποδειχθεί ότι δεν ήταν άδικος ή ανίσχυρος ο Θεός όταν επέτρεψε την προσωρινή παρουσία του κακού σε αυτό το απέραντο πνευματικό νηπιαγωγείο που ονομάζουμε υλικό σύμπαν.

  Όσο και αν φαίνεται απίστευτη η ιδέα αυτή, εάν όντως ο Θεός είναι Παντοδύναμος και Πανάγαθος, τότε σίγουρα θα μπορέσει να θεραπεύσει τις ψυχές ανθρώπινων τεράτων, όπως π.χ ο Χίτλερ, και τόσους άλλους ανθρώπους που, κατά τη διάρκεια της επίγειας ζωής τους, παραδόθηκαν σε κάθε πάθος και κακία, πεθαίνοντας μέσα στις αμαρτίες τους, βλασφημώντας ακόμα και τον ίδιο τον Θεό. Η εξωφρενική αυτή ιδέα δεν είναι δικιά μου επινόηση ή αποκάλυψη. Πρόκειται για την κεντρική ελπίδα του Χριστιανικού ευαγγελίου. Οι επιστολές του Απόστολου Παύλου, ο οποίος θεωρείται ως ο πρώτος μεγάλος ερμηνευτής του ευαγγελίου, είναι γεμάτες από αναφορές στο μεγάλο σχέδιο του Θεού να σώσει τελικά όλους τους ανθρώπους από την αμαρτία και το θάνατο μέσω της ζωής του αναστημένου Χριστού.

  Η ιδέα αυτή ονομάζεται Αποκατάσταση (ή Ουνιβερσαλισμός, από το αγγλικό Universalism) και αποτέλεσε την μεγάλη ελπίδα των ικανότερων Ελλήνων πατέρων της Εκκλησίας. Το Χριστιανικό ευαγγέλιο των Ελλήνων πατέρων της αρχαίας Εκκλησίας ήταν πράγματι ευ-αγγέλιο, δηλαδή καλά νέα για όλους τους ανθρώπους ανεξαιρέτως.

Υποσημειώσεις