Ο Θεός πέρα απο τον Θεϊσμό
The God Beyond Theism
του Νικήτα Μπάλλα
FreeChristians

PART C
Τα πάντα δημιουργήθηκαν απο την Αγάπη και τα πάντα επιστρέφουν στην Αγάπη

Στο πιό «ανεβασμένο» ίσως εδάφιο της Αγίας Γραφής ( βλέπε ΡΩΜ 11: 36 ) διαβάζουμε ότι τα πάντα προέρχονται απο τον Θεό, υπάρχουν μέσω του Θεού και τελικά επιστρέφουν στον Θεό «εξ αυτου και δι' αυτου και εις αυτον τα πάντα». Τα πανέμορφα αυτά λόγια τα έγραψε ο Απ. Παύλος σε μία απο τις ιδιαίτερα φωτισμένες στιγμές του όταν συνεπαρμένος απο τη συνειδητοποίηση της Παγκόσμιας Σωτηρίας (βλέπε ΡΩΜ 11: 32: «συνέκλεισεν γαρ ο θεος τους πάντας εις απείθειαν ινα τους πάντας ελεήση») ξέσπασε σε εκστατική υμνολογία. Χωρίς να το ήξερε, ο Παύλος περιέγραφε αυτό που περίπου δύο χιλιάδες χρόνια αργότερα έμελλε δειλά-δειλά να ανακαλύψει και η επιστήμη...

  Απολαμβάνοντας τη νέα γνώση για το σύμπαν, ο Bede Griffiths μπόρεσε να τα πει ακόμα καλύτερα: «Το σύμπαν είναι ένα ξέσπασμα αγάπης. Το Πνεύμα είναι η πηγή της κάθε ενέργειας. Είναι η άκτιστη ενέργεια η οποία ξεχύνεται αιωνίως απο τον Θεό και η οποία φέρνει στην ύπαρξη τις ενέργειες που απαρτίζουν την ύλη και την φύση. Με άλλα λόγια, η φύση και η ύλη αναδύονται ως δημιουργημένες ενέργειες οι οποίες πηγάζουν απο την άκτιστη ενέργεια του Πνεύματος. Το Σύμπαν μπορεί να θεωρηθεί ότι έρχεται στην ύπαρξη ως το υπερχείλισμα αυτής της ενέργειας, η οποία είναι αγάπη. Η ενέργεια αγάπης του Θεού είναι ακριβώς αυτό που ονομάζουμε Πνεύμα, και αυτή η ενέργεια ξεχύνεται για να εκφραστεί μέσα στο σύμπαν. Ο Θεός φέρνει στην ύπαρξη όλα τα όντα του σύμπαντος προκειμένου να εκφράσει τον Εαυτό του, να αποκαλύψει τον Εαυτό του, να φανερώσει την αγάπη του και να την εκχύσει μέσα τους. Έτσι λοιπόν το Πνεύμα απορρέει εν αγάπη με σκοπό να φέρει στην ύπαρξη ολόκληρη την κτίση. Τα πάντα υπάρχουν χάρις στην αγάπη του Θεού» (36)

  Στο πράγματι «θεόπνευστο» βιβλίο του “A New Vision of Reality”, ο Griffiths τόνισε ότι ολόκληρη η κίνηση της κτίσεως προέρχεται και εξέρχεται απο τον Θεό και συνάμα επιστρέφει στον Θεό. Αυτή η εκπόρευση και η επιστροφή προς τον Θεό είναι η βασική αρχή του σύμπαντος. Τα πάντα πορεύονται προς τα έξω εν αγάπη και επιστρέφουν ελεύθερα στην αγάπη. Όλη η ζωή, όλο το σύμπαν και όλα τα όντα είναι έκφραση αγάπης, υπάρχουν για να γνωρίσουν την αγάπη και τελικά θα επιστρέψουν στην αγάπη: «Ο κόσμος δημιουργείται απο τον Θεό, ως η σφαίρα μέσα στην οποία η ανθρώπινη εμπειρία ( μεταξύ άλλων ) μπορεί να εκδηλωθεί, κάτι που ισοδυναμεί  με τον Θεό να προσφέρει τον Εαυτό του στον κόσμο εν αγάπη και να ελκύει τον κόσμο πίσω στον Εαυτό του και πάλι εν αγάπη. Αυτή είναι και η ουσία της δημιουργίας. Αντί λοιπόν για κάποια Πτώση, αυτό που είχαμε ήταν και είναι ένα ξεχείλισμα αγάπης... Ολόκληρη η διαδικασία της εξέλιξης του κόσμου και της εξέλιξης της ανθρώπινης συνειδητικότητας πορεύεται προς την Υπέρτατη Πραγματικότητα, προς την Υπέρτατη Ύπαρξη» (37)

  Και ο Krossa ( It All Gets Better ): «Τα πάντα λοιπόν που βλέπουμε και τα πάντα που ακόμα δεν βλέπουμε, υπάρχουν χάρις στην ενέργεια, χάρις στην Πνοή Ζωής του Θεού. Σε αυτό που οι επιστήμονες ονομάζουν Μεγάλη Έκρηξη, υπήρξε μία αρχική έκρηξη ενέργειας, μία έκρηξη ζωής και πνοής απο τον Θεό. Εξ αρχής υπάρχει μία οργανωτική δύναμη μέσα σε αυτό το τεράστειο πεδίο ενέργειας που ονομάζουμε σύμπαν». O Griffiths (38) εξηγεί ότι η οργανωτική δύναμη που διέπει το σύμπαν «κάποια στιγμή αρχίζει να αναδύεται ως συνειδητικότητα. Βλέπουμε ότι υπάρχει μία οργανωτική δύναμη σε κάθε επίπεδο και ότι αυτή η οργανωτική δύναμη έχει τον χαρακτήρα ενός Νου. Έχει ειπωθεί ότι ο Νους φανερώνεται ως ‘ένα σχέδιο αυτο-οργάνωσης’ και ως ‘μία σειρά απο δυναμικές σχέσεις’. Κατα κάποιο τρόπο θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Νους υπάρχει στην ύλη εξ αρχής... Προκαλεί την αυτο-οργάνωση όλων των οργανικών συστημάτων και δημιουργεί μία σειρά απο δυναμικές σχέσεις. Ο Νους είναι παρών στην ύλη, στα φυτά και στα ζώα και εξελίσσεται ως συνειδητός μέσα μας». Το σύμπαν λοιπόν προέρχεται απο τον Θεό, εξελίσεται και κινείται προς την συνειδητικότητα και την αγάπη επιστρέφοντας έτσι γεμάτο ζωή και χαρά σε έναν Θεό γεμάτο αγάπη. Όπως λέει και ο Krossa, «τελικά το σύμπαν είναι ένα ζεστό και φιλικότατο μέρος». Ο ίδιος ( βλέπε It All Gets Better ) γράφει και τα εξής σχετικά με την ιδέα ότι τα πάντα είναι εκ Θεού και επιστρέφουν στον Θεό: «Χρειάζεται λίγη προσοχή με την λέξη ‘επιστροφή’. Κάποιοι ίσως την ερμηνεύσουν ότι περιγράφει κάποια απόσταση των κτισμάτων απο τον Θεό αλλά δεν είναι αυτή η εννοιά της, καθώς οι πάντες υπάρχουμε στο κέντρο του Θεού εδώ και τώρα ( κάθε σημείο του σύμπαντος είναι κέντρο... ). Κατα κάποια άλλη έννοια όμως δεν αντιλαμβανόμαστε ακόμα μία πλήρη και καθαρή συνειδητοποίηση της παρουσίας και της αγάπης του Θεού εξαιτίας της παρούσας υπαρξής μας μέσα σε ένα υλικό περιβάλλον και εξ αιτίας του εξουσιασμού της συνειδησής μας απο αισθητήρια όργανα που περιορίζονται στην υλική πτυχή της πραγματικότητας. Υπο αυτή την έννοια λοιπόν χρειάζεται να ‘επιστρέψουμε’ στην ‘βασιλεία’ ή στην ( υπέρτατη ) πραγματικότητα του Θεού όπου θα ‘βλέπουμε’ και θα γνωρίζουμε τον Θεό απείρως πιό ξεκάθαρα απο τώρα. Χρειάζεται να μεταμορφωθούμε ή να αλλάξουμε σε μία καθαρά πνευματική ύπαρξη και πραγματικότητα με μία νέα συνειδητικότητα που να γνωρίζει πλήρως τον Θεό»

  Η Αποκατάσταση των Πάντων ( η επιστροφή των πάντων στην Πηγή ) είναι η ελπίδα των ελπίδων σε κάθε εποχή και για κάθε θρησκευτική παράδοση, συμπεριλαμβανομένης και της Χριστιανικής. Οι νέες γενιές Ουνιβερσαλιστών την διατυπώνουν κάπως καλύτερα καθώς έχουν το προνόμιο να απολαμβάνουν την αυξημένη γνώση της επιστήμης για το σύμπαν και την πραγματικότητα. Αξίζει λοιπόν να αναφερθούμε κάπως εκτενέστερα στους κυριότερους μοντέρνους εκφραστές της μεγάλης αυτής ελπίδας, όπως ο Krossa, o Griffiths, o ward, o Talbott, κλπ, χωρίς βέβαια να υποτιμάμε τους Ουνιβερσαλιστές του παρελθόντος. Ο Griffiths έγραψε ότι θα επιστρέψουμε οι πάντες στον Θεό και θα αποκατασταθούμε σε ενότητα μαζί του αφού καταφέρουμε με την βοηθειά του να υπερνικήσουμε όλες τις φθοροποιές δυνάμεις του υλικού σύμπαντος: «Επιστρέφουμε λοιπόν στον Θεό για να υπάρχουμε για πάντα μέσα στον Θεό, ο καθένας μας συμμετέχοντας στην μία Θεϊκή πραγματικότητα, παραμένοντας όμως όλοι μοναδικές υπάρξεις... δεν χανόμαστε μέσα στον Θεό σαν μία σταγόνα που πέφτει μέσα στον ωκεανό όπως λένε κάποιοι, αλλά εισερχόμαστε στην Θεότητα. Μεταμορφωνόμαστε απο τον Θεό, όπως μεταμορφώθηκε και ο Ιησούς στην ανάσταση, και γινόμαστε ένα με τον Θεό, χωρίς να χάνουμε όμως την ιδιαιτεροτητά μας. Πρόκειται για μία ενότητα που εκφράζεται μέσα σε μία συνεχόμενη σχέση αγάπης... Στην πραγματικότητα, τίποτα δεν πρόκειται να χαθεί μέσα απο όλη αυτή τη διαδικασία. Το κάθε πρόσωπο και η κάθε ύπαρξη θα επανασυνδεθεί με τον Θεό μέσα σε μία τέλεια αρμονία και ενότητα που υπερβαίνει την παρούσα γνώση μας» (39)

  Ο Krossa ( It All Gets Better ) προσθέτει: «Η Ενότητα που θα έχουμε με τον Θεό είναι μία ενότητα άπειρης φιλίας και αγάπης. Θα εξαφανίσει και θα θεραπεύσει μέχρι και το τελευταίο ίχνος απομόνωσης, μοναξιάς, απόρριψης, εγκατάλειψης, αποχωρισμού και διαμάχης που έχουν νοιώσει ποτέ οι άνθρωποι. Θα πρόκειται για αγάπη στην υπερτατή της μορφή. Θα είναι μία αγάπη, φιλία, τρυφερότητα και πληρότητα που θα σβήσει την κάθε πλγή, παρεξήγηση και αδυναμία επικοινωνίας. Θα είναι μία άπειρη αποδοχή και αγάπη»

Η ύπαρξη του κακού σε ένα ελεύθερο σύμπαν

  Όπως είδαμε και νωρίτερα, μετά απο το «θάνατο» του παραδοσιακού θεϊσμού, και εξαιτίας του προβλήματος της ύπαρξης του κακού, πολλοί σκεπτόμενοι άνθρωποι θεώρησαν τον αυστηρά υλιστικό αθεϊσμό ως μόνη εναλλακτική εξήγηση της πραγματικότητας. Οι νέες ανακαλύψεις της επιστήμης όμως απέφεραν θανάσιμο πλήγμα και στον αθεϊστικό/υλιστικό τρόπο σκέψης. Το λεγόμενο υλικό σύμπαν μας, όπως αποδεικνύεται, δεν είναι καθόλου υλικό, ούτε αποτελεί στην μορφή που το αντιλαμβανόμαστε την υπέρτατη πραγματικότητα. Πώς όμως μπορεί να υπάρχει κάποια υπέρτατη πραγματικότητα γεμάτη αγάπη για το σύμπαν μας όταν βλέπουμε γύρω μας να επικρατεί το μίσος και ο πόνος; Δεν έχει αυτή η μετα-θεϊστική Θεότητα την δύναμη να αποτρέψει το κακό; Μήπως τελικά δεν είναι Παντοδύναμος ούτε «ο Θεός πέρα απο τον Θεό»;

  Όπως οι θεϊστές συντηριτικοί θεολόγοι καταφεύγουν σε «Νευτώνιες» εξηγήσεις και επιχειρήματα ( π.χ η ύπαρξη τάξης ή σχεδίου στο σύμπαν ) για να ‘αποδείξουν’ την ύπαρξη του Θεού, έτσι και οι αθεϊστές καταφεύγουν σε Νευτώνια επιχειρήματα ( π.χ ή άρνηση της ύπαρξης τάξης ή σχεδίου στο σύμπαν, η ύπαρξη χάους, φθοράς, κακού, κλπ ) για να απορρίψουν την ύπαρξη Θεού. Η κβαντική επανάσταση απέδειξε ότι και οι δύο πλευρές ( θεϊσμός/αθεϊσμός ) ήταν λανθασμένες. Γνωρίζουμε σήμερα ότι το σύμπαν διέπεται τόσο απο φυσικούς νόμους, τάξη και οργάνωση όσο και απο την φθορά και το χάος, και ότι η εξέλιξη του σύμπαντος και της ζωής χρειάζεται εξίσου και τους δύο παράγοντες ( τάξη και χάος ).

  Ο Krossa εξηγεί: «Παρόλο που το σύμπαν δημιουργήθηκε απο αγάπη και με σκοπό την αγάπη, κάτι άλλο προέκυψε - η βαναυσότητα, ο πόνος, η δυστυχία, το ατύχημα και ο θάνατος. Προκειμένου να κατανοήσουμε την ουσία της αγάπης, θα πρέπει να δεχτούμε ότι η αγάπη πρέπει να είναι πάντα ελεύθερη για να είναι πραγματική αγάπη. Όταν κάτι επιβάλλεται ή γίνεται μέσω απειλών (τιμωρίες) ή μέσω της εξαγοράς (αμοιβές), δεν είναι αγάπη. Ο Θεός της αγάπης ποτέ δεν επιβάλλει το θελημά του στη δημιουργία του ή στα δημιουργηματά του. Χαρίζει την πραγματική ελευθερία ως βασική αρχή της κάθε ύπαρξης. Όλα όσα ανακαλύπτει η επιστήμη για τα ‘κύματα πιθανοτήτων’ που χαρακτηρίζουν το υλικό σύμπαν φανερώνουν την πραγματική ελευθερία που διέπει τα πάντα ακόμα και σε μικροσκοπικό επίπεδο. Η κίνηση της εξέλιξης προς την κατεύθυνση της δημιουργίας ζωντανών όντων ήταν εξ αρχής ελεύθερη να πάρει την οποιαδήποτε κατεύθυνση. Γιαυτό πριν απο περίπου 3 δισεκατομμύρια έτη, κάποια ή κάποιες πρώιμες μορφές ζωής του πλανήτη μας επέλεξε ή επέλεξαν την εύκολη λύση της αιμοβορίας εις βάρος άλλων ειδών ζωής προκειμένου να εξασφαλίσουν την διατροφή τους. Η ‘επιλογή’ αυτή δεν ήταν υποχρεωτική ή αναγκαία για την επιβιωσή τους αλλά έγινε ελεύθερα. Ως αποτέλεσμα, εισήχθη στη βιοσφαίρα τα στοιχεία της αιμοβορίας, της επιθετικότητας, του ανταγωνισμού και του κατεξουσιασμού» (40)

  Η ελευθερία του σύμπαντος εξηγεί και την ύπαρξη της «φθοράς» ( εντροπία/entropy ), δηλαδή της τάσης όλων των συστημάτων προς διάλυση και αποσύνθεση. Η τάση αυτή θεωρείται ως μία πτυχή του Β’ Νόμου Θερμοδυναμικής. Οι βιολόγοι όμως τονίζουν ότι σε αντίθεση με τον Νόμο αυτό, «η βιοσφαίρα εξελίσσεται απο το χάος προς την τάξη και προς ολοένα αυξανόμενη περιπλοκότητα». Στην πραγματικότητα η κίνηση της βιοσφαίρας απο τη μία μεριά προς την οργάνωση και η ταυτόχρονη τάση όλων των συστημάτων ( συμπεριλαμβανομένης και της βιοσφαίρας ) προς διάλυση και αποσύνθεση δεν είναι αντιμαχόμενες πραγματικότητες του σύμπαντος αλλά συνεργαζόμενες καθώς προάγουν την περεταίρω εξέλιξη της ζωής. Όπως εξηγεί και ο Griffiths, η διάλυση και η αναδιοργάνωση που συμβαίνει σε όλα τα συστήματα και είδη ζωής εξασφαλίζει την διατήρηση της ελευθερίας η οποία με τη σειρά της είναι απαραίτητη για την εξέλιξη της συνειδητικότητας στο σύμπαν μας. Στο ελεύθερο αυτό σύμπαν, διάφορες μορφές ζωής και συστημάτων αναδύονται συνέχεια αλλά δεν τους επιτρέπεται να ‘κολλήσουν’ σε κάποια τελική κατάσταση. Το στοιχείο του τυχαίου ( και του χάους ) υπάρχει μέσα σε όλα τα συστήματα προκειμένου να πετύχει την διάλυση και αποσύνθεση της κάθε μορφής και συστήματος. Αυτό το στοιχείο (φθορά/θάνατος) επιτρέπει στα συστήματα και στις διάφορες μορφές ζωής να εξελίσσονται αδιάκοπα. Ο Κοσμικός Νούς οργανώνει λοιπόν την ύλη εξ αρχής αλλά η εντροπία ( χάος ) σιγουρεύει ότι πρόκειται για μία ελεύθερη διαδικασία γεμάτη απο τα στοιχεία του αυθορμητισμού, του απρόβλεπτου, του τυχαίου, της διαφορετικότητας, κλπ, στοιχεία που επιτρέπουν στη ζωή να εξελίσσεται «απο δόξα προς δόξα».

  Ο Griffiths επίσης εξηγεί ότι η εξέλιξη λειτουργεί με τέτοιον τρόπο που νέες μορφές και συστήματα έρχονται συνέχεια στην ύπαρξη περιέχοντας όμως μέσα τους το στοιχείο της αποσύνθεσης. Τα διάφορα συστήματα τείνουν να χάνουν την ενεργειά τους, να καταστρέφονται και να αναδημιουργούνται σε νέες μορφές. Έτσι επιτυγχάνεται η εξέλιξη «ως μία συνεχής δυσαρμονία που αποφέρει την οργάνωση νέων συστημάτων... Η μορφή και η ύλη, η τάξη και το χάος αλληλοεπιδρούν ασταμάτητα. Σε κάθε νέο στάδιο εξέλιξης ο οργανισμός γίνεται πιό περίπλοκος και η οργανωτική δομή ισχυρότερη» (41)

  Η αποσύνθεση και διάλυση των συστημάτων δεν είναι λοιπόν εχθρός της εξελικτικής διαδικασίας, αλλά μαζί με την μυστηριώδη οργανωτική δομή του σύμπαντος προστατεύει την αναδυόμενη ζωή απο τον εγκλωβισμό της μέσα σε κάποια κλειστή μορφή. Για να χρησιμοποιήσουμε την συμβολική γλώσσα της Χριστιανικής παράδοσης, ο «σπόρος» πρέπει να πεθάνει πρώτα προκειμένου να ξαναζήσει ως μία ανώτερη «καρποφόρα» ύπαρξη. Και κάτι άλλο... Εάν δεν είναι μέγα μυστήριο και θαύμα η οργανωτική τάση της ζωής – σε σύγκριση με τον νόμο της φθοράς, τότε τί είναι;

  Ο Krossa ( βλέπε It All Gets Better ) και πάλι εξηγεί: «Το σύμπαν έχει σκοπό και προορισμό και δεν είναι προϊόν τυφλής τύχης καθώς είναι εκ Θεού και κινείται προς τον Θεό και την αγάπη. Όμως, ενώ η όλη εξέλιξη και ζωή έχουν κάποιο σκοπό, επίσης αναδύονται μέσα σε ελευθερία όπου υπάρχει αρκετός χώρος για αυθορμητισμό, για το απρόβλεπτο και για κάθε είδους αλλαγές καθοδόν προς τον Θεό. Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε την πραγματική φύση της ελευθερίας προκειμένου να βγάλουμε κάποιο νόημα απο τις αρνητικές εμπειρίες όπως ο πόνος, η δυστυχία, η βία, το κακό, το ατύχημα, και ο θάνατος. Η εντροπία ( entropy ) λοιπόν πρέπει να θεωρηθεί ως μέρος της δημιουργικής και αυθόρμητης ελευθερίας της εξέλιξης, της ζωής και κάθε άλλου αναδυόμενου συστήματος. Επιτρέπει στην ζωή να συνεχίζει να είναι γεμάτη ποικιλία και να οργανώνεται σε ολοένα αυξανόμενη πολυπλοκότητα... Το τυχαίο λοιπόν δεν είναι εχθρός της τάξης. Χρειάζονται ίσως αναθεώρηση οι ιδέες μας σχετικά με την τάξη ως συστήματα και μορφές που έχουν κλειστό χαρακτήρα. Αυτές οι λανθασμένες ιδέες σχετικά με την τάξη ως κάποιον αδιάλλακτο και απαράλλακτο νόμο πηγάζουν απο την μηχανιστική κοσμοθεωρία που ανέπτυξε ιδιαίτερα ο Νεύτωνας ο οποίος φαντάστηκε ότι το σύμπαν ήταν μία καλοκουρδισμένη μηχανή, ένακλειστό σύστημα κυβερνούμενο απο απόλυτους νόμους μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια. Γνωρίζουμε όμως σήμερα ότι η τάξη και η οργάνωση της ζωής και της εξέλιξης γενικότερα δεν ακολουθούν κλειστά προσχέδια. Το τυχαίο είναι βασικό στοιχείο της πραγματικής τάξης, επιτρέποντας τηςνα είναι εξελισσόμενη, ελεύθερη, ανοικτή και πιό... ενδιαφέρουσα1»

  Ο Paul Davies συμφωνεί ότι το στοιχείου του απρόβλεπτου ( και του χάους ) είναι σημαντικότατο για την εξέλιξη ενός πραγματικά ελεύθερου σύμπαντος: «Ο Θεός όντως παίζει ζάρια με το σύμπαν. Ο στατιστικός χαρακτήρας πυρηνικών γεγονότων και η αστάθεια πολλών φυσικών συστημάτων, σιγουρεύει ότι το μέλλον παραμένει ανοικτό και απροσδιόριστο απο το παρόν. Αυτό ( το στοιχείο της κβαντικής αβεβαιότητας ) καθιστά δυνατή την ανάδυση νέων μορφών και συστημάτων, ώστε το σύμπαν να προικίζεται απο κάποια ελευθερία στο να καινοτομεί... Η εξέλιξη νέων μορφών και συστημάτων υπόκειται σε γενικές αρχές οργάνωσης οι οποίες καθοδηγούν και παρορτρύνουν, αντί να επιβάλλουν, την ύλη και την ενέργεια στο να εξελίσσεται προς την κατεύθυνση προκαθορισμένων διαδρόμων της εξελικτικής διαδικασίας» (42)

  Οι ανακαλύψεις της επιστήμης σχετικά με την πραγματική φύση του σύμπαντος ( ανοικτό και ελεύθερο ) έχουν μεγάλη σημασία για όλους τους τομείς της ανθρώπινης εμπειρίας: «Η αναγνώριση αυτής της βασικής κίνησης της ζωής προς την κατεύθυνση μίας ανοικτής, ελεύθερης, και ολοένα αυξανόμενης διαφορετικότητας μορφών οργάνωσης είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να κατανοήσουμε καλύτερα την ένταση μεταξύ ενότητας και διαφορετικότητας στα διάφορα κοινωνικά ( και βιολογικά ) συστήματα. Μας βοηθάει επίσης να κατανοήσουμε το φαινομενικό παράδοξο ενός Θεού που υπάρχει μέσα στα πάντα και που διατηρεί στην ύπαρξη τα πάντα επιτρεποντάς τους όμως να απολαμβάνουν ελευθερία ( άλλη μία μορφή διαφορετικότητας μέσα σε ενότητα ). Η ενότητα δεν σημαίνει κονφορμισμό και συμφωνία επάνω σε κάθε ζήτημα, ιδέα ή πρακτική. Η απαίτηση κονφορμιστικής ενότητας έχει οδηγήσει πολλές φορές στον κατεξουσιασμό και στον έλεγχο ανθρώπων απο αδιάλλακτες θέσεις και συστήματα νόμων. Τέτοιου είδους ‘ενότητες’ συχνά παίρνουν τη μορφή δικτατορικής εξουσίας... Η πραγματική ενότητα έχει περισσότερο να κάνει με αγάπη και αποδοχή της διαφορετικότητας των άλλων. Πρόκειται για μία ελεύθερη και ανοικτή νοοτροπία απέναντι στους άλλους. Η ενότητα αφαιρεί την αίσθηση της απομόνωσης μεταξύ ανθρώπων, αλλά παράλληλα αρνείται να θεωρήσει τους διαφωνούντες άλλους ως εχθρούς ή ως αντιπάλους. Απο την άλλη μεριά, η διαφορετικότητα δεν σημαίνει ότι το κάθε πρόσωπο καταντάει να είναι μία απομονωμένη μονάδα εντελώς ξεκομμένη απο το σύνολο. Η διαφορετικότητα είναι ένα ενδυναμωτικό στοιχείο που οδηγεί σε ένα ανώτεροεπίπεδο συνύπαρξης και συνεργασίας καθώς λειτουργεί πολύ καλά μέσα στα πλαίσια μίας αμοιβαίας αλληλοεξάρτησης και αίσθησης ευθύνης απέναντι στους άλλους. Μέσα σε μία πραγματικά ανθρώπινη κοινότητα, μπορεί κανείς να διαφωνεί και να είναι διαφορετικός και συνάμα να συνεργάζεται με άλλους. Η διαφορετικότητα μέσα σε ενότητα απλά σημαίνει το να επιτρέπεται και να είναι αποδεκτή η μοναδικότητα και η ελευθερία του κάθε ατόμου» (43)

Γιατί ο Θεός δεν επεμβαίνει δυναμικά

  Ερχόμαστε τώρα στο ζουμί της υπόθεσης. Γιατί δεν επεμβαίνει δυναμικά ο Θεός για να σταματήσει το κακό επάνω στη γη; Ο Krossa προτείνει τις ακόλουθες πιθανές εξηγήσεις: «Η ύπαρξη του στοιχείου της τύχης στην ζωή σημαίνει ότι πάντα θα υπάρχει η έκπληξη. Η ζωή δεν μπορεί να προβλεφθεί απόλυτα, αλλά μονάχα μέσα σε κάποια στατιστικά πλαίσια – υπάρχουν πιθανότητες και δυνατότητες γεγονότων σε διαφορετικούς βαθμούς. Η αυστηρή πρόβλεψη ( και η ασφάλεια ) είναι όμως αδύνατη. Ως αποτέλεσμα συμβαίνουν ατυχήματα. Ο πόνος, η δυστυχία, η αρρώστεια, η τραγωδία και ο θάνατος συμβαίνουν απρόβλεπτα και χτυπάνε τον καθένα μας ως δυσάρεστες εκπλήξεις. Και ο Θεός δεν σπεύδει να μας γλυτώσει... Εδώ πρόκειται για ένα βαθύτατο μυστήριο... Πρόκειται για τις ακατανόητες επιπτώσεις της ελευθερίας που υπάρχει στο σύμπαν. Ναί, υπάρχει ένας απώτερος σκοπός για τους πάντες, καθώς τα πάντα είναι εκ της αγάπης του Θεού και επιστρέφουν στον Θεό και στην αγάπη. Όμως μέσα σε αυτό το μεγάλο σκοπό για την ζωή υπάρχει η ελευθερία για αυθόρμητες ενέργειες, τυχαία γεγονότα, εκπλήξεις και ατυχήματα. Αυτή η ελευθερία είναι ένα ανεξήγητο μυστήριο. Πολλές φορές είναι φοβερά τρομακτική και φαινομενικά ‘άδικη’. Ίσως το καλύτερο που μπορούμε να πούμε στους συνανθρώπους μας που υποφέρουν απο τα αδυσώπητα χτυπήματα της τύχης είναι ότι ο Θεός είναι μαζί τους εν αγάπη»

  «Υποφέροντας αναγνωρίζουμε εκ νέου την προσωρινή και εύθραυστη φύση της παρούσας μορφής υπαρξής μας και το ότι είμαστε όλοι περαστικοί καθ’ οδόν προς τον Θεό. Η δε ελπίδα μίας υπερβολικά ανώτερης πραγματικότητας μας δίνει τη δύναμη να αντέχουμε όλες τις αδικίες και όλο τον πόνο της παρούσας ύπαρξης. Δεν υπάρχει κάποια εύκολη εξήγηση σε όλα αυτά τα δύσκολα ζητήματα – πώς ο Θεός δηλαδή είναι πανταχού παρών διατηρώντας τα πάντα στην ύπαρξη σεβόμενος την ίδια στιγμή την ελευθερία ‘πάης κτίσεως’. Επεμβαίνει ποτέ ο Θεός στην κτίση Του; Πιθανότατα επεμβαίνει, αλλά ποιός είναι σε θέση ή έχει την ικανότητα να γνωρίζει τις λεπτομέρειες; Πολύ συχνά ακούμε διάφορους ανθρώπους να ισχυρίζονται ότι ο Θεός επενέβη σε κάποιο γεγονός, αλλά αμέσως δημιουργούνται ερωτηματικά όταν οι εν λόγω επεμβάσεις παραβιάζουν την ανθρώπινη ελευθερία ή περιέχουν τα στοιχεία της βιαιότητας και του εξαναγκασμού. Επίσης δημιουργούνται ερωτηματικά όταν η ισχυριζόμενη θεία επέμβαση γίνεται για το ειδικό όφελος ορισμένων έναντι άλλων...» (44)

  Η πραγματικότητα μας διδάσκει ότι ο Θεός δεν επεμβαίνει για να μας βγάλει απο τη δύσκολη θέση μας ως απο μηχανής θεός. Ούτε είναι προσωπολήπτης για να απαντάει στις προσευχές ορισμένων ανθρώπων την ίδια ώρα που αγνοεί τις προσευχές των υπολοίπων ανθρώπων. Η ιδέα ότι ο Θεός επεμβαίνει στις ζωές των ανθρώπων με επιλεκτικό τρόπο φαντάζει ανήθικη και αντάξια της αγάπης του Θεού. Φυσικά οι θρήσκοι άνθρωποι ισχυρίζονται ότι ο Θεός είναι επιλεκτικός επειδή ανταμοίβει όσους πιστούς προσεύχονται «πιστά» σ’αυτόν, ενώ σε όσους πιστούς δεν απαντάει το κάνει επειδή θέλει να δοκιμάσει/δυναμώσει την πίστη τους. Ακόμα όμως και αν ισχύει αυτό, δημιουργούνται πολλά ακόμα ερωτήματα. Φανταστείτε την περίπτωση ενός ανήμπορου παιδιού που βρίσκεται σε κώμα και που χρειάζεται κάποιο «θαύμα» για να σωθεί. Φανταστείτε τώρα να πάει κάποιος και να προσευχηθεί γιαυτό το παιδί και όντως η προσευχή αυτή να εισακουστεί και το παιδί να γίνει καλά. Φανταστείτε όμως και ένα άλλο παιδί, το ίδιο ανήμπορο και το ίδιο άρρωστο, που έχει την ατυχία να ζει σε μία τριτοκοσμική χώρα, όπου δεν υπάρχει κανένας συγγενής του που να γνωρίζει τον «αληθινό Θεό», με αποτέλεσμα το παιδί αυτό να πεθάνει εντελώς αβοήθητο. Είναι αυτό δίκαιο; Είναι τελικά τα παιδάκια των τριτοκοσμικών χωρών, παιδιά ενός κατώτερου θεού;

  Η ιδέα λοιπόν ότι ο Θεός απαντάει προσευχές με επιλεκτικό τρόπο οδηγεί στο λογικό συμπέρασμα ότι ο Θεός αγνοεί τη δυστυχία εκατομμυρίων ανθρώπων, απλά και μόνο επειδή δεν έχουν ούτε την πίστη να προσευχηθούν οι ίδιοι ούτε κάποιον για να προσευχηθεί γιαυτούς. Απο την άλλη μεριά εάν ο Θεός απαντούσε όλες τις προσευχές, τότε σε χρόνο μηδέν όλοι οι άνθρωποι θα άρχιζαν να προσεύχονται για τα οποιαδήποτε προβλήματα αντιμετωπίζουν. Σε μία τέτοια περίπτωση, πριν καταλάβουμε καλά καλά τί έγινε, ο πληθυσμός της γης θα αυξανόταν σε υπερβολικό βαθμό, καθώς δεν θα πέθαινε κανένας! Με άλλα λόγια, υπάρχουν λογικά προβλήματα στο όλο ζήτημα της προσευχής. Υπάρχει βέβαια και η σχετικά λογική εξήγηση ότι ο Θεός κάνει θαύματα μονάχα στις λιγοστές περιπτώσεις όπου αποκαλύπτει κάποια νέα πτυχή του σχεδίου του στην ανθρωπότητα. Σύμφωνα με την εξήγηση αυτή, ο Θεός έκανε θαύματα κατα τη διάρκεια της επίγειας ζωής του Χριστού ως «σημεία και τέρατα» για να επισφραγίσει το έργο Του. Το ίδιο λέγεται ότι έγινε και στα πρώτα χρόνια της Εκκλησίας όταν με τα θαύματα των αποστόλων άρχισαν να αποδέχονται τη νέα πίστη οι Ιουδαίοι. Αφού εδραιώθηκε η νέα πίστη, και αφού καλύφθηκε το απαραίτητο νέο έδαφος, τα θαύματα φαίνεται να περιορίσθηκαν, όπως βλέπουμε και στις επιστολές του Απ. Παύλου ο οποίος δείχνει ανήμπορος να θεραπεύσει τους άρρωστους συνεργάτες του.

  Επίσης υπάρχει και η πιθανότητα τα θαύματα να προκαλούνται απο την ίδια την πίστη των ανθρώπων, με την έννοια ότι η πίστη αποτελεί ένα είδος ( κβαντικής; ) ενέργειας που επιδρά στο υλικό σύμπαν. Μήπως γιαυτό λέγεται ότι ο Χριστός επαινούσε ορισμένους απο όσους ανθώπους θεράπευε με τα λόγια «η πίστη σου σε θεράπευσε»; Άλλοι προτείνουν την ιδέα ότι τα οποιαδήποτε θαύματα του Θεού σπανίως αποκτάνε δημόσια μορφή. Πάμπολοι άνθρωποι έχουν τη δική τους προσωπική ιστορία με κάποιο θαύμα. Πώς μπορεί κανείς να απορρίψει την προσωπική εμπειρία κάποιου άλλου ως μη πραγματική; Λέγεται μάλιστα ότι δεν γίνονται θαύματα δημοσίως προκειμένου να προστατευθούν οι άνθρωποι απο τα θρησκευτικά κοράκια που αμέσως θα τα χρησιμοποιούσαν για να επικυρώσουν την εξουσία τους. Για να μην αναφερθούμε στην γνωστή τάση να εμπορευματοποιείται η ιδέα του θαύματος ως προϊόν ( βλέπε τα διάφορα θαυματουργικά κειμήλια που κάθε τόσο περιοδεύονται ως «κράχτες» για να μαζευτούν χρήματα. Όπως και να έχουν τα πράγματα, η ιδέα ότι ο Θεός κάνει θαύματα ή απαντάει προσευχές για τον άλφα ή βήτα λόγο χρειάζεται σοβαρή αναθεώρηση.

  Στα αρχαία χρόνια οι άνθρωποι πίστευαν ότι οι αρρώστειες αποτελούσαν τιμωρία των θεών ή του θεού. Σήμερα γνωρίζουμε ότι οι αρρώστειες προκαλούνται απο μολύνσεις, από ιούς, απο μικρόβια, απο γενετικές βλάβες και απο τη φυσιολο&#